The Damned - Phantasmagoria (1985)

Er zijn bandjes die een briljant album maken en daar nog jaren op voortborduren (Feelies bijv). Er zijn bandjes die na een briljant begin hevig en geforceerd op zoek gaan naar nieuwe intellectuele wegen (U2, Coldplay) en er zijn bandjes die ergens beginnen en in hun achterhoofd het ideale geluid weten,maar waarbij het jaren duurt voordat ze het hebben gevonden (Elo bijv). Dit zijn natuurlijk de leukste bandjes omdat elk album anders is, niet volmaakt maar wel steeds scherp en dichterbij het uiteindelijk doel. The Damned is ook zo'n band waarbij de fans jarenlang getracteerd werden op steeds een ander geluid, maar altijd herkenbaar als the Damned.
Begonnen als punkers van het eerste uur in een jaar of 8 getransformeerd naar Gothicpop.
Wat mij betreft zijn het opeenvolgende trio Black Album, Strawberries en Phantasmagoria het beste wat ze hebben gemaakt. Op The Black Album wordt de punk ingeruild voor meer stevige rock, Strawberries is het ulltieme popalbum van the Damned en op Phantasmagoria zijn de nummers langer, meer uitgesponnen, en krijgt het geheel een bombastisch horrorsausje mee waarna nog enkele (wat mij betreft overbodige) albums met dit geluid zouden volgen.
Maar Phantasmagoria is een top album. Het begint al lekker met een kale sfeervolle saxofoon die al snel ontaard in grote bombast.
Sweet of Dreams is verder een typisch Damned nummertje van het beste soort. Catchie refrein en gezellige koortjes. Shadow of Love vond ik altijd een van de betere singles, maar doet nu enigzins gedateerd aan. Absoluut geen slecht nummer natuurlijk
There'll Come a Day, Is It a Dream, Edward the Bear en zeker The Eighth Day hadden zo op Strawberries kunnen staan. De nummers zijn minder bombastisch, kaler en gewoon lekkere melodieuse pop.
Het kernnummer op dit album is Sanctum Sanctorum. Het enige nummer wat een beetje serieus aandoet (voor zover dat natuurlijk mogelijk is bij The Damned). Een lang episch nummer, ingetogen maar toch bombastisch. Aanzwellende orgels, zware piano. Prachtig nummer. Zonder dit nummer (en de hoes natuurlijk) had dit album nooit zijn Gothic imago gehad.
Grimly Fiendish is de tweede single van dit album en staat ook nu nog als een huis. Net zo vrolijk als de singles van Madness en zeker net zo melodieus. Trojans is een beetje rare, geheel instrumentale, afsluiter van het album maar past wonderwel. Heeft wel net als Sweet of Dreams en Shadow of Love enigsins te leiden onder overproductie maar hoe het nummer na ruim 3 minuten muzak versneld zonder in chaos te ontaarden is toch wel erg fraai.
Mijn cd versie heeft ook nog de remixen van de twee singles. Die van Grimly Fiendish (The Bad Trip Mix) is bijzonder aardig, maar uiteraard kompleet overbodig. Die van Shadow Of Love (Ten Inches of Hell Mix) is ronduit slecht en bijzonder nerveus. De eerste minuut lijkt sprekend op de remix van A Forest wat wel weer grappig is, het eind is dan ook wel weer leuk. In de laatste 20 seconden zijn alle horrorclichés terug te vinden, inclusief weerwolf.

De punk is hier zo goed als verdwenen maar je krijgt er wat goeds voor terug,aanstekelijke power pop overgoten met een Gothic sausje.Daarnaast vind ik het songmateriaal erg goed,sterker nog er staat geen zwak nummer op Phantasmagoria.Shadow of love is het bekendste en beste nummer en verder zijn Is it a dream?,Edward the bear en het episch klinkende Sanctum sanctorum me erg goed bevallen.Sfeervol album dat zo'n 30 jaar na release prima overeind blijft en wat ik in de toekomst eens wat vaker uit de kast zal trekken.