Manic Street Preachers - Generation Terrorists (1992)

En toch zijn vrijwel al die 18 nummers fantastische meezingers voor in volle stadions.

Generation Terrorists is een echte Feel-Good plaat (van een toen nog jong bandje) waar het spel plezier rockend en punky vanaf spat. Manic Street Preachers bewezen op dit eerste album al geweldige songs te kunnen schrijven, die een meerwaarde krijgen door de briljante zang van James Dean Bradfield.

Manic Street Preachers. Een band met een interessante geschiedenis. De verdwenen gitarist en de veranderde koers qua muziekstijl staan hierbij centraal. Met Generation Terrorists begon de Amerikaanse band vrij rock-achtig, met hier en daar wat blije popnummers (lees: Motorcycle Emptiness, gelijk één van de betere nummers op de plaat). Over het algemeen klinkt het album ook wel aardig, maar overtuigen doet het nergens. Daarnaast staan er gewoonweg te veel nummers op. Achttien nummers die in totaal 75 minuten duren, daar moet je klasse voor hebben. Manic Street Preachers had dat niet. Toen niet.

De eerste zeven nummers zijn gelijk de betere nummers van Generation Terrorists. Daarna volgt er een gladde productie die ik liever kwijt dan rijk ben. En oh: wat een ongelooflijk zaagnummer is Repeat. Verschrikkelijk.

2,5 sterren.

Prima debuur plaat, beter zelfs als sommige opvolgers van deze Welshmen.
Ook de opener Slash N' Burn is geweldig.

Debuutplaat "Generation Terrorists" van Manic Street Preachers is vooral te kenmerken als energiek. Elementen uit de punk en rock komen voorbij en dit leidt tot een serie best aantrekkelijke, puntige, venijnige en aanstekelijke tracks. Het gitaarwerk is over de gehele plaat dik in orde. Het grote nadeel aan deze plaat is het aantal nummers. Achttien tracks is gewoon te veel als de consistentie ontbreekt. De samenhang is weg en dan is "Generation Terrorists" best een lange zit. Maar dan is er die ene track; "Motorcycle Emptiness". Dit is wellicht wel een van de mooiste liedjes uit de jaren 90. En alleen vanwege dit nummer is de debuutplaat van Manic Street Preachers memorabel. Over de gehele linie niet even sterk, maar zeer genietbaar, met een absolute uitschieter.

heb de anniversary editie gekocht, en in het cdboekje staat eigenlijk wel een goeie beschrijving van dit album: iedereen vindt het wel te lang, maar iedereen heeft ook zijn verschillende favorieten en miskleunen waardoor schrappen heel moeilijk wordt. 't blijft een fantastische debuutplaat met een overvloed aan songs en met de nodige imperfecties.

de favoriete verborgen parel van vandaag is 'born to end'

Via mijn vriendin kennis gemaakt met MSP en ik was meteen verkocht. Met dit album als topper en Little baby nothing als topnummer. Vorig jaar heb ik ze nog gezien in den Haag, soort van Best of tour. Heerlijk.

Mooie plaat. Ook leuk de quotes in het cd-boekje van kunstenaars, filosofen... Zo staat bij het nummer Motorcycle Emptiness een citaat van de Amerikaanse dichteres Sylvia Plath en zo heb ik dus door de Manic Street Preachers in 1992 haar prachtige poëzie leren kennen.

I talk to God but the sky is empty

Ik heb dit album naar aanleiding van de negatieve reacties alhier lang links laten liggen, maar na een eerste luisterbeurt moet ik toegeven dat dit album helemaal zo slecht nog niet is. Te lang inderdaad, maar verder gewoon allemaal uitstekende nummers met hier en daar een gigantische uitschieter naar boven.

Als je alleen Motorcycle Eptiness en If You Tolerate This... een beetje kent is dit album best een verrassing. Aanstekelijke hardrock, ik dacht dat deze band saaier was. Jammer dat het hele album vrij eentonig is en dat de meeste liedjes niet veel om het lijf hebben, maar ik hoor nog genoeg lekkere riffs en refreintjes om me af en toe te laten opveren tijdens de vijf kwartier dat dit album duurt.

Een nogal gedateerd album waar gelukkig nog enkele nummers eruit springen. De rest heeft weinig animo helaas, al is het ook niet slecht. Alleen klinkt het nogal langdradig met momenten. De band is volgens mij ook vooral bekend dankzij enkele hits en de mysterieuze verdwijning van Richey James Edwards in 1995.

Dankzij enkele hits bekend, ben ik het wel mee eens. Maar de schokkende gebeurtenis van de verdwijning van Richey James Edwards is toch wel erg lang geleden, ik vraag me af of dit echt nog aan de band kleeft na zoveel goede nieuwe muziek gemaakt te hebben zonder Edwards.

Ik herinner me nog een recensie, in was het een Belgische krantje genaamd Riff Raff? Dat na de punk rockerige EP uit 1990, "Generation Terrorists" maar een glad commercieel album geworden was, met zelfs een verwijzing naar Rainbow (met de toevoeging "slik")... Nou in de videoclip van "Motorcycle Emptiness" heeft James Dean Bradfield misschien in de verste verte wel iets weg van Graham Bonnet en op het hele album is genoeg melodie aanwezig. De vergelijking gaat voor de rest heel erg mank. Het is een veelzijdig album, dat wel wat te lang is, maar erg goed te toon zette door een hele goede wat eigenwijze band. De felheid van de EP kwam uiteindelijk dubbel hard terug op het album "The Holy Bible".

Goed debuut , maar hij duurt best wat te lang. Wel kon je al horen wat de manics in hun mars hebben.
Als deze plaat teruggebracht zou zijn tot 12 tracks dan was het ws een ster hoger uitgekomen bij mij . Nu klapt hij in bij track 8 om een kleine opleving te krijgen bij track 10 om daarna weer als een nachtkaars uit te gaan. Motorcycle Emptiness is natuurlijk een klassieker met zijn heerlijk repeterende rif. 3 en halve ster .

Erg lange zit dit album maar ik moet wel op mijn snelheidsmeter letten als ik dit in de auto draai.
Door de vele nummers ligt eenvormigheid wel wat op de loer.
Motorcycle Emptiness is het absolute prijsnummer en was de voornaamste reden om dit album te kopen.
Opener Slash ‘N Burn is ook een hoogtepunt.
Bonusnummer Theme From MASH ( Suïcide Is Painless) is een mooie afsluiter.
Moet er wel voor in de stemming zijn maar dan is het ook een fijne plaat om te beluisteren.

Ja, het kleeft.