KISS - Kiss (1974)

Het eerste album van Kiss is gelijk een voltreffer.

Strutter is een lekkere rocker die het album opent.
Nothin' to loose is een ode aan anale sex met een lekker refrein.
Firehouse is dan weer een doorsnee rocker.
Cold gin is het tweede hoogtepunt van het album.
Let me know is een oudje uit het Wicked Lester tijdperk.
Kissin' time is leuk, maar niet bijzonder
Deuce rockt weer lekker weg.
Love theme from Kiss (Acrobat) is een instrumentaal niemanddalletje.
100.000 Years is live beter.
Black Diamond is een klassieker!

Een ode aan anale seks? Je moet er maar van houden.

Dat Kiss destijds van de critici op dit album geen bijzonder goed kritieken kreeg, is in feite niet verwonderlijk. De productie is mat, en de composities overstijgen het predicaat middelmatig nauwelijks. Desondanks is de schijf gevud met klassiekers die in ieder geval live veel beter klinken. Beste nummer is Strutter. 2,5

Tja, ik blijf dat allemaal nogal merkwaardig vinden. Natuurlijk spettert het spul Alive! aan alle kanten. Maar dat maakt de versies op deze plaat nog niet mat of flets. Strutter opent fantastisch. Pretentieloos en wat mij betreft goed bij de zomer passend. Nothing To Lose stemt mij ook onmiddellijk vrolijk. Hardop meeblèren in de auto en het werk voor die dag lijkt een stuk gemakkelijker geworden.
Dan nog Deuce, 100,000 Years en als klap op de vuurpijl Black Diamond.

En wat is Black Diamond eigenlijk een raar nummer. Dat steeds trager afdraaiende slotakkoord lijkt welhaast de opmaat voor wat bands als Moss en Khanate vele jaren later zijn gaan doen. Het geeft een vreemde, sinistere twist aan het Kiss-sfeertje dat veelal ingegeven wordt door de wens om eens lekker veel te drinken en daarna, als het nog lukt allemaal, stevig van bil te gaan. Voor dat soort details ben ik behoorlijk gevoelig. Tussen alle ellende door voelt dat even hartstikke goed.

Dát en de absolute oververtegenwoordiging van Kissklassiekers maken het debuut wat mij betreft tot één van de betere afleveringen uit de Kisskronieken.

Ik Ben eigelijk al een grote kissfan vanaf 4 jaar oud, ik heb al hun platen en heb ze nu 4 keer gezien Dit album is sowieso 1 van MN favoriet. Het nr black Diamond heeft een speciale betekenis voor mij omdat ik het ook heb meegemaakt! En zo zijn er nog veel meer nummers waar ik me helemaal in kan verplaatsen kortom Kiss is voor mij een groot deel van MN leven

Helemaal mee eens

Een album vol met klassiekers: 'Strutter', 'Deuce', '100 000 years' en ga zo maar door. Een lekker weg luisterende plaat. Echt hard is Kiss hier nog niet, dat werden ze eigenlijk pas vanaf 'Creatures of the night'. Dat neemt niet weg dat dit een fijne eerste plaat van Kiss is.

Het debuut van Kiss is een uitstekend album met vele klassiekers. Slechts enkele nummers zijn wat minder, maar anders zou je denken dat het een best of is. Paul Stanley en Gene Simmons schrijven het meeste en vullen elkaar perfect aan. Pretentieloze hardrock die niet in de smaak valt van pretentieuze critici.

88/100

Ben toch geneigd dit debuut meteen het beste KISS album te vinden. Hoogstens Kissin' Time is misschien wat minder, maar voor de rest bijna alleen maar klassiekers. Dat instrumentale eindstuk van Let Me Know spelen ze op Alive! achter She aan en vervolgens komt er dan een scheursolo van Ace Frehley. Heb Alive! laatst op CD gekocht en dit debuut effe geleend. Klinkt live wat energieker en heftiger allemaal (heb je met Unleashed in the East van Priest ook) maar ik hoor graag origineel studiomateriaal. Geweldige muziek voor op de warme zomerdag.

Drie mindere broeders wat mij betreft. De rest van de de plaat is ijzersterk. Samen met Destroyer en Ace Frehley zijn solo plaat het beste wat Kiss te bieden heeft.

Ik ben nooit favoriet geweest van deze gemaskerde band maar toegegeven, zij hebben ook een stukje popgeschiedenis geschreven al was het mede dankzij hun make-up.
Het debuut is niet slecht: simpele maar vrij energieke rock, ligt tussen hardrock en glamrock waarbij de invloeden van New York Dolls hoorbaar zijn. Toch een aantal behoorlijk sterke nummers zoals de opener en 100,000 Years. Alleen is de productie een tikkeltje steriel.

Heaven's On Fire was actueel toen ik fan werd en na de jaren 80 werd dat periodiek liefhebber. Klankmatig vind ik deze elpee wel goed; op KISS' eersteling is de drumsound solide, bas goed aanwezig en de gitaren soms een tikje fragiel, zoals in het lieflijke Love Theme from Kiss, maar fijn van klank. Zoiets als Kissin' Time komt ook wel spontaan en aanstekelijk over en aan aanstekelijkheid ontbreekt het niet op dit pakkende debuut.

Goed, Kiss.

Ik zal eerlijk zijn dat ik helemaal niets met de muziek heb en op basis van de attitude zelfs best een schurfthekel aan de leden heb. Youtube filmpjes waarbij een interviewer in een Iron Maiden shirt gedwongen wordt van shirt te wisselen voor er vragen beantwoord worden en claimen dat ze zo hard & heavy zijn terwijl er in ieder jaartal van hun bestaan honderden hardere bands waren, Gene Simmons die zijn meest verschrikkelijk kapitalistische inborst constant laat kennen, de achterlijke merchandise items en de belachelijke woede om King Diamond/black metal's make-up: de band heeft er weinig aan gedaan om ervoor te zorgen dat ik ze sympathiek wil vinden.

Toch erken ik dat de band qua uiterlijk en act iets hebben neergezet dat maar weinig bands hun na kunnen doen en verdomd als ik niet tientallen fanatieke Kiss-fans ken die me blijven vertellen dat het de beste band ooit is. Het intrigeert me genoeg om het te willen proberen. Mocht ik verrast worden, dan is het alleen maar mooi meegenomen.

Het debuut heeft in ieder geval op de A-kant niets bijzonders dat me aanspreekt, al kan het ook erger. Ik hoor wat New York Dolls, standaard boogie-woogie hard rock n' roll en vooral wat slappe Slade-vibes. In een tijd dat Black Sabbath tussen Sabbath Bloody Sabbath en Sabotage inzat vallen tracks als Nothin' To Lose en Cold Gin behoorlijk tegen. Ik vind het allemaal nog vrij liefjes.

De tweede helft is beter. Kissin' Time heeft aardige drumpartijen en een lekkere groove waardoor de teksten me iets minder tegenstaan en Deuce klinkt nog enigszins stevig, bijna gevaarlijk. Laatstgenoemde song heeft in ieder geval een lekkere solo en Simmons' zang heeft wat vuur. 100,000 Years rockt zelfs nog vrij behoorlijk en ook Black Diamond verrast me flink met die snerpende gitaarsolo op het einde.

Kan zodoende nog alle kanten op, maar als men de kwaliteit van de b-kant vol houdt heb ik in ieder geval nog wat hoop dat het uiteindelijk meer 'mijn ding' zal worden.

Als Strutter en Cold Gin je niet aanspreken heb ik weinig hoop dat het goed gaat komen tussen jou en Kiss. Naar mijn mening is wisselvalligheid sowieso het sleutelwoord bij Kiss. Geweldige nummers worden afgewisseld met niemendalletjes. Ben benieuwd naar de rest van je recensies.

Op Alive! komt het nog wat beter uit de verf.

Het debuut staat vol met leuke nummers maar het is net wat te bedeesd gebracht. Ik houd zelf erg van het rudimentaire geluid van Hotter Than Hell.

Live komt het inderdaad beter uit de verf. En dat iemand die vindt dat de muziek belangrijker moet zijn dan de show. Ik denk tamelijk hetzelfde over Kiss als Lennert. Vroeger was ik hier wel duidelijk vatbaarder voor. Ik heb zelfs nog enkele platen in de kast staan, maar ik draai ze eigenlijk nooit meer. Ook de eerste twee Alives niet.

Kiss is voor mij een ultiem voorbeeld als ik mensen uitleg waarom ik weinig met Amerikaanse hardrock heb en liever iets Brits heb. Het is veel show en weinig wol vs. een wat meer sobere aankleding, maar muzikaal gespetter. Dat hoor je in dit album ook terug. Een paar songs hebben net wat meer energie en zijn daarom de beste van dit album, maar er is niets waar ik van onder de indruk raak. Strutter, Let Me Know en Black Diamond zijn wat mij betreft de smaakmakers. De rest is aardig of tamelijk slap. In 1974 zal het allemaal wel spannender geweest zijn.

Prima debuut van KISS,staan gelijk ook aantal nummers op die op de dag van vandaag KISS klassiekers zijn, zoals strutter, deuce en black diamond. Vandaag toevallig nog is even gedraaid. Lekker album

'Kissin' Time' is tamelijk flut, maar ik las dat die ook voor een commercial bedoeld was en niet op de eerste release stond... is de goegemeente het ermee eens dat ik even een correctie doorvoer dan?

De rest van de plaat is heerlijke rock / hardrock die regelmatig neigt naar early heavy metal à la Black Sabbath (moest ik tenminste regelmatig aan denken), doorspekt met lekker gitaarwerk en voorzien van veel knappe songs. En dat einde van de plaat / 'Black Diamond'...

Een kleine 9, waar dat een aantal jaren terug nog een kleine 8 was.

Wat de goegemeente er van vindt doet eigenlijk niet ter zake. Het nummer stond inderdaad niet op de oorspronkelijke versie.

Ik ben al zo vrij geweest een correctie in te sturen...

Kissin' Time was een keuze van de platenmaatschappij waar KISS ook niet blij mee was. Het nummer is ook twee maanden na de originele release pas opgenomen om een Kissing contest te promoten.

THE GREAT KISS-OFF AT WOODFIELD MALL – History of Schaumburg Township - ourlocalhistory.wordpress.com

De winnaar, Vinnie Toro, werd in 1982 schuldig bevonden aan ontvoeren en misbruiken van een 7-jarig meisje.

https://www.youtube.com/watch?v=3yfGvsGEou0

Idd helemaal eens met deze user: Live rockt Kiss meer en klinkt het als hardrock, maar hun studio-albums 'blinken' uit in een saaie productie waar de scherpe kantjes ontbreken; het predikaat 'PG not necessary' (PGNN) zou niet misstaan...

Leuke bubblegumrock met een handjevol hits. Dat is Kiss in een notendop.

Nee dat is niet zo vind ik. Zeker dit debuut staat vol met klasse hardrock songs.

Nein! KISS is een fantastische rockformatie met catchy songs en een nog steeds ongeëvenaarde live show, 50 jaar later, waar de bandleden een onderdeel van zijn. Op dit debuut staan louter klasbakken, zoals Strutter, Deuce, Firehouse, Cold Gin, Black Diamond, 100.000 Years en ook het later toegevoegde Kissin' Time is uitstekend, hoewel de band daar anders over denkt.

Het mag dan nu wel wat tammetjes aandoen maar de eerste single Nothing to Lose ging toch maar lekker over anale sex.

Van de jaren 70 Kiss is dit toch wel het beste album voor mij. Ik heb 'm vroeger jarenlang wat links laten liggen maar sinds ik een heruitgave in huis heb gehaald, en het album dus sinds lange tijd weer ging luisteren, kwam ik erachter dat op dit debuut louter klassiekers staan.

Beste en meest pure KISS album.
De heren Stanley en Simmons hadden een visie en vonden in Peter Criss en Ace Frehley de muzikanten om die visie te realiseren.
Stanley en Simmons mochten een nog openstaande rekening innen en op 11-03-1973 werd in de Electric Lady Studios in NY hun eerste demo opgenomen onder leiding van de legendarische Eddie Kramer (producer van o.a. Hendrix, Stones en destijds voor de KISS boys een droom die werkelijkheid werd Led Zeppelin)
Van de vijf nummers belandden er vier op dit debuutalbum. De vijfde, "Watchin' You" op Hotter Than Hell.
Bill Aucoin en Neil Bogart geloofden in KISS en hebben zowel hun netwerk alswel hun persoonlijke financiële middelen in de waagschaal gelegd om KISS tot een succes te maken.
Het album Alive! Was het ultieme "alles op zwart"
moment.
Resultaat.....jackpot!
-Live; Alice Cooper goes extreme.
-Muzikaal; krachtige en functionele classic Rock waar je vrolijk en blij van wordt.
Kortom.
You wanted the best, you got the best!!

Helaas de schrijver van "Cold Gin" en
"The guitarist with flash and balls" is niet meer.
Bedankt voor de fijne muziek.
RIP, Ace Frehley.