KISS - Kiss (1974)

Het eerste album van Kiss is gelijk een voltreffer.

Strutter is een lekkere rocker die het album opent.
Nothin' to loose is een ode aan anale sex met een lekker refrein.
Firehouse is dan weer een doorsnee rocker.
Cold gin is het tweede hoogtepunt van het album.
Let me know is een oudje uit het Wicked Lester tijdperk.
Kissin' time is leuk, maar niet bijzonder
Deuce rockt weer lekker weg.
Love theme from Kiss (Acrobat) is een instrumentaal niemanddalletje.
100.000 Years is live beter.
Black Diamond is een klassieker!

Helemaal mee eens

Een album vol met klassiekers: 'Strutter', 'Deuce', '100 000 years' en ga zo maar door. Een lekker weg luisterende plaat. Echt hard is Kiss hier nog niet, dat werden ze eigenlijk pas vanaf 'Creatures of the night'. Dat neemt niet weg dat dit een fijne eerste plaat van Kiss is.

Goed, Kiss.

Ik zal eerlijk zijn dat ik helemaal niets met de muziek heb en op basis van de attitude zelfs best een schurfthekel aan de leden heb. Youtube filmpjes waarbij een interviewer in een Iron Maiden shirt gedwongen wordt van shirt te wisselen voor er vragen beantwoord worden en claimen dat ze zo hard & heavy zijn terwijl er in ieder jaartal van hun bestaan honderden hardere bands waren, Gene Simmons die zijn meest verschrikkelijk kapitalistische inborst constant laat kennen, de achterlijke merchandise items en de belachelijke woede om King Diamond/black metal's make-up: de band heeft er weinig aan gedaan om ervoor te zorgen dat ik ze sympathiek wil vinden.

Toch erken ik dat de band qua uiterlijk en act iets hebben neergezet dat maar weinig bands hun na kunnen doen en verdomd als ik niet tientallen fanatieke Kiss-fans ken die me blijven vertellen dat het de beste band ooit is. Het intrigeert me genoeg om het te willen proberen. Mocht ik verrast worden, dan is het alleen maar mooi meegenomen.

Het debuut heeft in ieder geval op de A-kant niets bijzonders dat me aanspreekt, al kan het ook erger. Ik hoor wat New York Dolls, standaard boogie-woogie hard rock n' roll en vooral wat slappe Slade-vibes. In een tijd dat Black Sabbath tussen Sabbath Bloody Sabbath en Sabotage inzat vallen tracks als Nothin' To Lose en Cold Gin behoorlijk tegen. Ik vind het allemaal nog vrij liefjes.

De tweede helft is beter. Kissin' Time heeft aardige drumpartijen en een lekkere groove waardoor de teksten me iets minder tegenstaan en Deuce klinkt nog enigszins stevig, bijna gevaarlijk. Laatstgenoemde song heeft in ieder geval een lekkere solo en Simmons' zang heeft wat vuur. 100,000 Years rockt zelfs nog vrij behoorlijk en ook Black Diamond verrast me flink met die snerpende gitaarsolo op het einde.

Kan zodoende nog alle kanten op, maar als men de kwaliteit van de b-kant vol houdt heb ik in ieder geval nog wat hoop dat het uiteindelijk meer 'mijn ding' zal worden.

Live komt het inderdaad beter uit de verf. En dat iemand die vindt dat de muziek belangrijker moet zijn dan de show. Ik denk tamelijk hetzelfde over Kiss als Lennert. Vroeger was ik hier wel duidelijk vatbaarder voor. Ik heb zelfs nog enkele platen in de kast staan, maar ik draai ze eigenlijk nooit meer. Ook de eerste twee Alives niet.

Kiss is voor mij een ultiem voorbeeld als ik mensen uitleg waarom ik weinig met Amerikaanse hardrock heb en liever iets Brits heb. Het is veel show en weinig wol vs. een wat meer sobere aankleding, maar muzikaal gespetter. Dat hoor je in dit album ook terug. Een paar songs hebben net wat meer energie en zijn daarom de beste van dit album, maar er is niets waar ik van onder de indruk raak. Strutter, Let Me Know en Black Diamond zijn wat mij betreft de smaakmakers. De rest is aardig of tamelijk slap. In 1974 zal het allemaal wel spannender geweest zijn.