Stephen Stills / Manassas - Down the Road (1973)

Enigzins teleurstellend vervolg op een magistraal debuut van de groep Manassas, met o.a. Stephen Stills (van Crosby Stills & Nash) en Chris Hillman (van The Byrds). Hier klinkt de muziek vaak als een solo album van Stills. Dat neemt niet weg dat er een aantal sterke songs op staan, zoals 'Isn't It About Time'. Aardig. 3.5/5

Wederom een goed album van Manassas. Lekker soepel allemaal, met af en toe ook wat roots/americana/country kenmerken erin.

Ik heb Stills toch onderschat, er is veel meer goed werk dan alleen z'n debuut en de eerste met Manassas.

Net voor 4.90 op LP gekocht

Dit is eigenlijk het eerste album waarop duidelijk werd dat het bergafwaarts ging met de kwaliteiten van Stills - ook al vind ik dit tweede Manassas album en "Stills" (1975) nog steeds van een behoorlijk niveau. Neil Young bleef constant meesterlijk op zijn albums (zeker t/m "Zuma"), en Stills (Crosby en Nash trouwens ook) moesten steeds meer in zijn schaduw staan.

Toch wil ik even kwijt dat ik Stills in de periode 1966-1972 (dus vanaf de Buffalo Springfield-jaren t/m het eerste Manassas album) een minstens zo goede songwriter vind als Neil. Zeker in dat opzicht is Stills erg onderschat. Als ik alle (uitgebrachte) Stills-songs uit deze periode op een rijtje zet en die vergelijk met die van Neil wordt het moeilijk om te bepalen wie het beste werk heeft geleverd.

Veel briljante nummers staan er niet op "Down The Road", maar 'Isn't It About Time', 'Down The Road' en 'Do You Remember The Americans' zijn zeker Stills op zijn best.

Tijdens de Buffalo Springfield periode vind ik Stills over het algemeen beter dan Young. In 1969 vind ik ze ongeveer gelijkwaardig (Young met Everybody Knows en Stills met het debuut van CSN). Op Deja Vu vind ik Stills ook nog een stuk beter dan Young. Daarna werd Young lyricaal veel beter dan Stills, maar muzikaal was Stills dan weer de meerdere. Dus over het algemeen vind ik ook wel dat Stills en Young in die periode gelijkwaardig waren. Vanaf Time Fades Away is Stills er alleen nooit meer in geslaagd Neil te evenaren (op Stephen Stills Live na).

Stills was in zijn gloriedagen natuurlijk een veel betere zanger dan Young ooit geweest is, en is nu nog steeds een betere gitarist, maar ik blijf over het algemeen een voorkeur voor Young houden. Ach, de beste optie blijft om van beiden een groot aantal platen in huis te halen.

Deze in backorder staan bij Amazon.co.uk, want deze is haast niet meer te krijgen op cd of alleje##s duur. Hun debut was zeker spetterend te noemen, dus houd mijn hart vast bij deze opvolger...

De CD is inderdaad (tijdelijk?) niet meer leverbaar. Het is niet zo goed als de briljante eerste Manassas-plaat, maar ook "Down The Road" bevat genoeg hoogtepunten.

Het solowerk van CSN verdient veel meer aandacht, maar als de helft out of print raakt schiet het natuurlijk ook niet op...

Raar dat deze niet meer leverbaar is. Ik heb hem op LP gekocht, maar vorig jaar was deze overal te koop voor zo'n 13 euro. Vervelend zeg, telkens is er weer iets out of print.

Ik heb vorig jaar de moed maar opgegeven rondom de backorder bij Amazon. Inderdaad vreemd en heb 'm begin dit jaar maar gedownload (sja, je moet toch wat ). Eigenlijk nog steeds niet echt goed beluisterd, maar viel me wel op dat deze minder is dan het debut van Manassas.

I.t.t. de waardering van de eerste Manassas samenwerking, vind ik deze 2de beter klinken, vooral het gitaarspel is van een toegevoegde waarde en heb ik het gevoel niet naar een collectie korte samenvattingen van nummers te luisteren. Het heeft naar mijn smaak meer smoel. Goeie plaat en een leuke hoes.

Ik heb wel eens ergens gelezen dat deze plaat een soort "Rest of ..." verzamelaar was. Dat zou best kunnen, want nergens wordt het hoge niveau van de Manassas-dubbelaar gehaald. Sommige nummers zou je zelfs regelrecht zelfplagiaat kunnen noemen (Lies lijkt op Anyway, Do You Remember The Americans is een zwakke kopie van Fallen Eagle) en de grotere inbreng van Chris Hillman maakt het er ook niet beter op. Ik zal nu wel heel wat mensen op het tere zieltje stampen maar mijn hemel, wat heeft die man een saaie stem, zeg. Als backing vocalist kan het er maar net mee door, maar als hij So Many Times als lead vocalist voor zijn rekening neemt, haak ik af.
De opening en het slotnummer zijn prima, maar wat er tussenin zit is wat mij betreft vergetelijk.

CSNY zijn meesters in het maken van verkeerde keuzes als het op platen maken aankomt, of het nou om quality control gaat of platen die überhaupt niet van de grond zijn gekomen. Geen boxset gaat dat meer rechttrekken. Zo is er een bootleg met Down the Road-outtakes en uiteraard verscheen Pieces enkele jaren geleden. Daaruit kun je wellicht concluderen dat het een goede beslissing was om van Down the Road geen dubbelaar te maken.

Slechte songs schreef Stills weliswaar niet in deze periode, maar hij had de lat behoorlijk hoog gelegd voor zichzelf. Ik ben niet zo'n playlistmaker of brander van eigen cd'tjes, maar stel je toch eens voor dat Stills op kant B 'Witching Hour', 'Thoroughfare Gap' en bijv. 'Like A Fox' had geselecteerd. Kant B vind ik nu ook niet verkeerd, maar Stills kon zeker beter.

Desondanks toch een behoorlijke plaat waarin rock, blues, country, bluegrass en latin fraai samensmelten. Zeker als je achteraf terugkijkt, vind ik niet dat het hier al bergafwaarts ging met Stills. Dat rauwe randje op z'n stem werkt hier heel erg goed in combinatie met de zompige sound.

Ik heb nooit begrepen waarom in de "vakpers" deze plaat zo is afgebrand. Natuurlijk was de dubbelaar Manassas een meesterwerk maar Down The Road is gewoon een heerlijke plaat en met name de wat zuid Amerikaanse klanken op deze plaat vind ik echt heerlijk.
Van Stills heb ik alle offciele albums, Soms op CD soms op LP. Een paar heb ik zowel op LP als CD zoals deze Down The Road.
Binnen de hele Stills discografie hoort de plaat wat mij betreft ook thuis. Dat de debut dubbelaar beter was kan zijn. Maar het is net zo'n discussie als met Neil Young. Harvest was al een keer gemaakt!
Maar nu we er Neil Young bijhalen. Ben ik een groot fan van maar Stills - zeker als je naar z'n hele oeuvre kijkt - krijgt niet de waardering die hij verdient. Prima songs geschreven, uitstekende gitarist en zeker met nummers die over z'n eigen leven gaan ook een zeer authentiek performer.

City Junkies heeft een Rolling Stones vibe (Let's spend the night together).