Stephen Stills - Man Alive! (2005)

Een fantastische comeback van een van de meest begaafde singer / songwriters (en gitaristen) uit de rockgeschiedenis. Helaas vinden maar weinig mensen deze release interessant en hebben Stills waarschijnlijk halverwege de jaren '70 afgeschreven. Zonde, want "Man Alive" zit vol steengoede songs. Daarnaast zijn ook de muzikale legendes Neil Young, Graham Nash en Herbie Hancock aanwezig op het album. Zij spelen/zingen dan ook op de hoogtepunten van het album: 'Different Man' met Neil Young is een prachtige bewerking van een rustig traditioneel nummer, 'Round The Bend' daarentegen is een stevige rocker, waarop Stills en Young fantastisch gitaarwerk leveren. 'Wounded World' met Graham Nash is een prachtig nummer, evenals 'Acadienne' (ook met Nash) - een heel apart nummer. 'Spanish Suite' is het ongetwijfelde hoogtepunt. Zo'n 12 minuten duurt het nummer dat zeer melodieus is en prachtig Spaans gitaarwerk bevat. En Herbie Hancock laat zich ook van zijn beste kant horen. Ook heel mooi is de bewerking van 'Drivin' Thunder', geschreven door Stills/Young en eerder opgenomen door Crosby Stills Nash & Young voor hun "American Dream" album uit 1988. "Man Alive" is geen meesterwerk, maar zeker wel een van de beste platen uit 2005. Zeker de moeite waard. 4/5

Een vrij slecht album van Stephen Stills. De eerste 3 nummers zijn ronduit vervelend. 'Round the Bend is dan wel een aardig nummer, met lekker rockend gitaarwerk maar daarna gaat het weer net zo slecht door als voorheen. Different Man is op sommige momenten heel sterk, en doet me weer een beetje aan de échte Stills denken. Helaas heeft ook dat nummer vervelende stukken (de samenzang met Neil). Piece of Me kan een krappe voldoende krijgen. Wounded World begint dan ergens op te lijken, het is nog altijd niks naast de grote nummers die Stills begin jaren 70 schreef maar die hoop had ik toch al opgegeven. Een meevaller dus. Hetzelfde geldt voor Drivin' Thunder. Acadienne vind ik dan weer een dom nummer. Dan komt Spanish Suite, en dan denk ik meteen waarom moet die gast telkens weer in een andere taal zingen? Het klinkt nergens naar, wil die interessant doen ofzo? Muzikaal zit het overigens wel goed in elkaar. Opvallend dat er in het hele album toch geregeld wat reggae-achtige stukken zitten.

Goed, het wordt een beetje cliché maar ook hier is de zang van Stills gewoon niet goed. Eeuwig zonde, want er zijn niet veel mensen die een mooiere stem hebben dan Stills op z'n hoogtepunt.

Al met al telt het album zo'n 5 nummers die 'wel aardig' zijn. De rest is van een zéér bedroevend niveau.

Jammer dat je hier niet zo positief over bent. Ik neem aan dat je in Oktober ook niet naar het Paradiso concert van Stills gaat?

Nou, op zich heb ik er wel aan gedacht. Maar ik woon 1,5 tot 2 uur van Amsterdam af, ik zou dan met de trein moeten gaan en dan is het nog maar de vraag of ik diezelfde dag nog weer thuis kom. Komt ook bij dat ik incl. treinkosten reken op minimaal 80 euro, dat is voor mij toch redelijk duur. Zo'n goed bijbaantje heb ik nou ook weer niet Dat in combinatie met het feit dat ik Stills vanaf ongeveer 1978 niet zo goed meer vind doet me besluiten om het maar over te slaan.

Begrijp me niet verkeerd, ik vind Stills een hele goede artiest en heb toch ook wel een behoorlijk aantal platen van hem. Maar ik heb er gewoon niet zoveel vertrouwen meer in dat het nog veel voor zal stellen, en om met zo'n gevoel een concert in te gaan is ook niet ideaal. Maar ik zal zeker na het concert een bootleg proberen te vinden.

Ik sluit mij in dit geval toch grotendeels aan bij de lovende woorden van Down by law.

Het merendeel is van prima Stills-kwaliteit, ja eigenlijk iets wat we al zeker een jaar of 10 niet meer hebben gehoord.

Sterker nog, om de waarheid te zeggen vind ik het beter aan te horen dan zijn eerste twee solo cd's, Stills 1 en 2, die toch over het algemeen laaiend enthousiast zijn ontvangen, begin jaren 70. Maar dat laatste heb ik nooit begrepen.

Hij heeft zeker zijn best gedaan, de plaat klinkt muzikaal en technisch als een klok. Ik hou niet van elk nummer (heb er daarom een compilatie van gemaakt), maar door de bocht genomen is het allemaal prima. Beste plaat van 2005 gaat mij wat ver.

Zijn werk met CSN en CSNY is sterk wisselend. Na Man Alive zou ik graag weer zien, dat Stills vooral zijn rocktalenten aan ons ten toon spreidt. Hij heeft laten horen, dat dat nog kan.

Wederom geprobeerd, en toch wat positiever geworden.

Ain't it Always en I Don't Get It vind ik een beetje te eentonig. Around Us heeft dat ook een beetje, al komt er rond 2 minuten een mooie afwisseling met een mooie solo. Bij Feed the People durf ik zelfs te zeggen dat dit het slechtste nummer is dat Stills ooit heeft uitgebracht, echt vreselijk..

'Round the Bend is toch wel een heerlijk nummer, Heart's Gate, Ole Man Trouble, Different Man (al had hij Nash de vocal harmony moeten laten doen, Neil's stem is daar niet geschikt voor), Piece of Me zijn ook leuke nummers. Als Stills die op zijn hoogtepunt had ingezongen waren ze zelfs fantastisch geweest.

Na 'Round the Bend komen we met Wounded World bij hoogtepunt nummer 2 aan, toch ook wel erg sterk. Al is het refrein over the top. Drivin' Thunder gaat ook nog wel maar is ook nogal eentonig, opmerkelijk dat Stills daar véél beter bij stem is dan op de rest van de nummers. Acadienne kan ik nu ook wel waarderen (al moet ik hem niet al te vaak horen) en doet me een beetje aan een nummer van Mississipi John Hurt denken.

Mijn mening over Spanish Suite is ook drastisch bijgedraaid, nog steeds vind ik dat Spaans niet zo maar Stills is hier goed bij stem en doet wel iets origineels. Het nummer is ook heel erg goed gecomponeerd. En het belangrijkste, sfeervol is het ook zeker. Ik ben er zelf verbaasd om, maar dit is nu ook voor mij een hoogtepunt op dit album.

Ongeveer 3 a 4 mindere nummers, 3 erg goede en nog 6 aardige tot goede nummers.. Ik twijfel alleen tussen 3 en 3.5.

En dat is toch prima Stijn! Brand weg de nummers die je storen en je houdt een fantastische Steven Stills cd over!!!!

Overigens lees ik je terechte hulde bij Manassas. Ik ben de cd aan het luisteren, gisteren gekocht bij de MM voor 6,66............................

De prijs is een schande voor de artiest, maar als het voor veel mensen net een interessante verlaging van de drempel is, waarom niet!

Het probleem is dat ik alles origineel wil hebben en dus vrijwel nooit brand, maar deze cd kost nog 16 euro en dat vind ik wel wat aan de dure kant. Ik wacht wel tot ik hem een keer goedkoper of tweedehands vind

Zonder die 4 nummers zou ik overigens ook tegen de 4* geven.

Ik heb ook alles in orginele staat. Alleen is het zo prettig, dat je via Windows Media Player automatisch de slechtste nummers van bepaalde cd's kunt weglaten.

Daarmee manipuleer je een cd helemaal naar jouw smaak en heb je wel degelijk het gevoel dat de artiest een fabuleuze cd heeft afgeleverd, dat helemaal voldoet aan je verwachtingen!

Ja, dat is inderdaad wel ideaal. Ach, het is nog slechts een kwestie van tijd en dan heb ik mijn CSNY collectie compleet. Het einde is in zicht

17 en de complete collectie van CSNY???????????????? Mag ik daar mijn petje voor af nemen?

Overigens, met Neil Young in de gelederen zal compleet altijd relatief zijn.....

Wat betreft Neil Young zit ik op een kwart ofzo, eerst de andere maar en dan ga ik langzaam aan wel door met Neil, al zal daar ontiegelijk veel tijd in gaan zitten haha

En geld!

Nadeel is dat zoveel platen inmiddels erg zeldzaam zijn geworden. Ik moest "Right By You" en "Stills Alone" voor belachelijke bedragen kopen op Ebay, en ook "Innocent Eyes" (balen dat hij nu weer verkrijgbaar is voor 7,99).

Ik moet altijd alles compleet hebben, dus heb ik alles origineel op CD (slechts enkele op vinyl), zelfs de platen van The Hollies uit de Nash periode, en een aantal compilaties waar ik alle nummers al van had (bijv. "Still Stills", "The Best Of Crosby-Nash"). Als je alle CSNY-related platen bij elkaar optelt kom je op meer dan 100 uit.

Ik krijg altijd kippenvel bij 'Different Man'. De samenzang tussen Neil en Stills is alles behalve perfect, en dat past geweldig bij dat nummer.

Ik ben wel fanatiek maar leg het toch af bij jullie. Ik heb wel veel aangeschaft in de loop van de tijd maar lig er ook niet wakker van als ik eens iets niet heb.

Zo heb ik van Stephen Stills Manassas, Stills 1 en 2 en Man alive!
De ware fanaat zal roepen dat ik heel wat niet heb; ik denk dan: dat komt nog wel eens. CSNY is namelijk niet de enige muziek die ik vergaar, dus alles op zijn tijd.

Ben wel blij met jullie. Ik heb soms het gevoel de laatste der Mohicanen te zijn als ik in de cd-bakken rondneus.

Compilaties waar ik alle nummers al van heb vind ik onnodig, zo heb ik 'Still Stills' en 'The Best of Crosby-Nash' bijvoorbeeld laten liggen ook al waren ze helemaal niet zo duur. Sowieso heb ik over het algemeen een hekel aan verzamelaars. Studio en live albums wil ik wel allemaal hebben.

Ik wil dan eigenlijk alles op vinyl hebben en koop het alleen op CD als dat goedkoper is of ik de LP niet kan vinden.

En inderdaad wil je alles hebben wat ook maar iets met CSNY te maken heeft dan zijn dat er een hele hoop (neem bijvoorbeeld de John Sebastian plaat met gastbijdragen van CSN etc.), scheelt voor mijn portemonnee dat ik niet van The Hollies en The Byrds hou en dat Buffalo Springfield maar 3 echte albums heeft

En musician, natuurlijk is CSNY ook bij lange na niet het enige wat ik luister maar als je eenmaal begint met verzamelen dan wil je het ook afmaken haha

Eigenlijk ook absurd om al die compilaties te kopen. Ik draai ze dan ook nooit

Jammer dat je niet zo'n Hollies en Byrds liefhebber bent. Crosby en Nash hebben toch enkele van hun betere nummers in die periode geschreven. Misschien moet je toch de plaat "Byrds" (1973) eens proberen. Het klinkt totaal niet als een Byrds-album, maar meer een soort CSNY-rip-off (McGuinn, Clark, Crosby, Hillman & Clarke dus ). Ik vind het geen geweldige plaat, maar het is leuk dat Crosby even de moeite nam om deze reunieplaat te maken.

Ik ben ook nooit aan The Byrds toegekomen, heb wel de hoog aangeschreven Greatest hits maar eens gekocht. Misschien is dit niet het juiste album, maar erg vaak draai ik de cd niet. Maar misschien heb je gelijk met de "Byrds" uit 1973.

Per slot van rekening is Manassas ook een enorme meevaller, voor wie niet aan het solowerk van Stephen Stills durft te beginnen

Degelijk album van Stills. Niet opzienbarend maar hier valt genoeg te genieten. Alleen het Kinderen-voor-Kinderen-refrein van Feed the People vind ik knap irritant.

Nu nog Just Roll Tape bestellen en mijn Stills verzameling is compleet.

Ik vind het jammer om het te zeggen, maar ik ben toch echt te optimistisch geweest. Ik denk dat ik er te graag iets van wilde maken, dus mezelf een beetje forceerde. Ik ben nu eenmaal liefhebber van Stills' muziek, maar als ik Neil Young durf af te kraken moet ik mijn mening bij Stills ook niet verbloemen... Ik blijf er wel bij dat 4 à 5 nummers muzikaal goed zijn, maar ik word gewoon misselijk van die stem. De hele sound op dit album is ook niet mooi. Feed the People, Ain't it Always en Wounded World behoren tot zijn slechtste nummers. Met afstand vind ik dit zijn minste album, bij alle andere albums kan ik er nog doorheen komen (hoewel dat soms de nodige moeite kost), maar hier niet.

Ik snap ook niet wat hij wil zeggen met de uitspraak dat dit album speciaal ontworpen is om live te kunnen spelen. Het zou niet goed zijn als muziek niet live gespeeld kan worden. Hij doet er heel professioneel over, maar het enige dat hij wil is er een live DVD bij maken.

Ik zal nu wel het risico lopen om ''anti-stemmer'' genoemd te worden... tja, so be it. Ik kan er gewoon niet meer van maken. Maargoed, als ik een anti-stemmer was had ik Stills 1 en 2 en Manassas ook geen 4,5* gegeven.

Stijn, je mag uiteraard altijd minstens zo knorrig zijn als Stills (of Neil Young) zelf, als ze is een keer niet brengen wat je graag had willen horen.

Je bent, met je gehele CSNY collectie in alle varianten toch werkelijk geen anti-stemmer te noemen. Je weet, dat ik ook Neil Young soms op - 2 sterren wil zetten, ook al beweert iedereen dat Tonight's the night zo'n goeie plaat is.

Je stoort je een ongeluk aan de ouwe mannenstem en gebrom van Stephen Stills op Man alive. Ik kan mij dat wel voorstellen.

Maar je hebt, in relatief een paar maanden bij wijze van spreken, de hele collectie van Stephen Stills e.a. gekocht, terwijl er al gauw 40 jaar verschil zit tussen de eerste plaat met Stills en Man alive.

De oudjes onder ons, die zijn opgegroeid met de carriére van Stephen Stills, valt dat niet zo op en storen er zich daarom misschien ook niet zo aan.

Ik had graag in 1977 ook al eens met heel wat musicmeters van gedachten willen wisselen (stel je voor, dezelfde groep oudjes die nu bij Fork in the road zitten, toen ook al met elkaar over American stars 'n bars en CSN). Dat is jouw voordeel dan weer, dat je dat nu wel kunt.

Maar dat wil allemaal nog niet zeggen, dat je geen gelijk hebt over de vocalen van Stills op Man alive en dat je je er niet aan zou mogen ergeren.
Voor mijn gevoel, is de stem van Stills niet erg veranderd, sinds Daylight again, hoewel ik me waarschijnlijk zal vergissen. Ik noem het maar doorleefd en kijk hoofdzakelijk dan maar naar het muzikale gedeelte.

Ik schreef laatst zowel bij Bono als Robert Plant dat ze toch vocaal zo overeind bleven, anno nu. Toen ik Boy en War van U2 en van Led zeppelin II en III weer veelvuldig ging draaien dacht ik opeens: oei, dat soort boute uitspraken moet ik niet meer te vaak doen. Er is toch wel een groot verschil tussen jeugdig en eh..............niet meer zo jeugdig.

Dat wil niet zeggen, dat Bono en Plant niet meer kunnen zingen. Maar het is bepaald geen New years day of Whole lotta love meer, zal ik maar zeggen.

Nee, een anti-stemmer ben je niet. Je wilt alleen geen rekening houden met ouderdom, net zo goed als dat ik ook vind dat Neil Young jaarlijks met z'n Crazy horse klaar moet staan.

Ouderdom tja... Stills' stem begon in 1974 al flink te haperen, dus dat zal echt geen ouderdom zijn geweest (cocaine, sigaretten, alcohol en andere drugs). Het is jammer dat hij dit zelf niet inzag, of niet in wou zien. Ik vind dat het zijn eigen schuld is geweest en dat ik hem daar dus op af mag rekenen. Naarmate hij ouder werd is het natuurlijk alleen nog maar erger geworden, want tot en met Daylight Again ging het op zich nog wel.

Stel je eens voor hoe goed Stills Alone was geweest als Stills die op zijn (vocale) hoogtepunt had gemaakt. Eeuwig zonde...

Wonder boven wonder heeft Crosby's stem er niet onder geleden. Naast zijn drugsgebruik stelt dat van Stills niks voor.

Ik ben juist helemaal gewend aan zijn versleten stem op latere albums. Maar ik ben dan ook een groot liefhebber van versleten stemmen, anders zou ik het latere werk van bijv. Dylan, Joni Mitchell en Tom Waits ook niet kunnen waarderen. Het klinkt alsof deze artiesten veel meegemaakt hebben (en dat is ook zo).

Stills zingt met enorm veel gevoel in nummers als 'Different Man' (de samenzang met Neil is misschien wat vals, maar daardoor klinkt het juist mooi - ik kan het niet uitleggen, sorry ).

Op 'Blind Fiddler Medley' en 'Treetop Flyer' (beide van "Stills Alone") haalt hij ook meerdere noten niet, maar ik vind dat twee van zijn allermooiste nummers.

Maar ik vind het prima als je het niet kunt aanhoren.

Gisteren tijdens de actie van CDWOW zag ik Man Alive! voor €3,99. Dat is nog eens wat anders dan €16,-. Ik heb hem dus ook maar besteld. Ik zal 'm zodra die binnenkomt nog maar weer eens een herkansing geven, en anders hou ik het gewoon bij de paar nummers die er mee door kunnen.

Er schijnt trouwens een live DVD van Stills uit te komen met nummers van Man Alive, maar dat lijkt nog een beetje tot het ''geruchtencircuit'' te behoren.

Ook deze maar eens even kort bespreken en van een cijfertje voorzien. Stills' ruwe stem heeft op deze latere albums zo nu en dan wel wat weg van die van Dennis Wilson, ook Dennis 'verloor' zijn originele, mooie stem door overmatig drank- en drugsgebruik halverwege de jaren '70 en klonk nooit meer zoals hij ooit klonk, maar mits de nummers kwalitatief goed zijn en de wil er is om er iets moois van te maken, maakt dat niet eens zoveel uit. Het kan een nummer zelfs iets extra's geven soms. En in zekere zin zijn m'n oren dus wel een beetje aan zo'n versleten, 'kapotte' stem gewend geraakt.

"Man Alive!" vind ik een prima album, het nummer "Drivin' Thunder" trok destijds m'n aandacht omdat het regelmatig op de Franse radio voorbijkwam. Metalen, stuwende, stevig rockende spierballen muziek, ideaal voor in de auto, net als "'Round The Bend", misschien niet bijster origineel, maar beide nummers klinken wel goed zo en ze passen beter bij Stills dan die disco-achtige meuk die "Thoroughfare Gap" en "Right By You" overheerst.

"Feed The People" vind ook ik een misser eerste klas, bah! "I Don't Get It" is evenmin een favoriet, maar kan er nog net mee door, al blijft het zinnetje "I Don't Get It" echt nog een half uur in je hoofd zitten.

Verder is het album wat aan de lange kant, twee of drie nummers minder en het was een stuk beter geweest, maar daar hebben we inderdaad de skip- of programmeerknop voor.

De tweede helft van de plaat (met klasse songs als "Different Man", "Piece Of Me" etc.) is dan ook heel wat meer solide dan de eerste helft, zelfs de cover van "Ole Man Trouble" mag er wezen, en dit alles zorgt ervoor dat we drie sterretjes uit de la toveren voor "Man Alive!", wat mij betreft mag er best "(and Kicking!)" achter de titel geplaatst worden.

Voor alle fans van Stills' oude werk die, ondanks het beluisteren van dit ijzersterke album, menen dat hij "het" niet meer heeft: luister eens naar dit vrij recente lied van de "Wretches & Jabberers" soundtrack: http://www.youtube.com/watch?v=iGkrgqSwn7Y

Tijd voor een nieuw album, want dit smaakt naar meer...

Opzich vind ik dit een best geinig album.

In de race voor beste Stills album doet deze natuurlijk niet mee, op dat punt sluit ik me aan bij vorige schrijvers.
Stills is nog vrij aardig bij stem hier, zeker als je dit vergelijkt met een jaar later, tijdens de Freedom of Speechtour, waar hij minder dan waardeloos klinkt.
Ook in vergelijking met zijn Live at Shepherds Bush is dit een heel pak van m'n hart.

Er staan gewoon heel wat aardige songs op, en is dit in ieder geval niet zo'n vervelend album als Right By You.

Vroeger heb ik het vaak geprobeerd met deze plaat en 'm eigenlijk nog vaker weer aan de kant geschoven. Te gelikt, stem te versleten, niet 'vintage' genoeg. Stills had vroeger een van de allerbeste sounds met vintage Martin-gitaren en warme, analoge producties. Maar vanaf de jaren 80 heeft hij het idee ontwikkeld dat een akoestische gitaar vol met chorus en echo beter klinkt, wat o.a. zijn werk op Daylight Again en Stills Alone ontsiert.

Hier valt het dan gelukkig nog mee, al treedt hetzelfde effect op. Voor mij is de klank soms wat klinisch. Wie van gelikte producties houd, zal een andere mening zijn toegedaan. Ook spelen Mike Finnigan en Joe Vitale wel erg steriel en kleurloos als je Al Perkins en Chris Hillman gewend bent. De flirts met reggae zijn minder mijn ding en 'Around Us' is aalglad. Toch verhoog ik met een halfje, met name voor het gitaarspel.