KISS - Dressed to Kill (1975)

Ok, de vorige twee albums hadden nog hun stevige songs of interessant musiceren, maar dit is gewoon glammeuk van de bovenste plank. Wanstaltige teksten en niets dan simplistische riffjes en melodietjes. C'Mon And Love Me en Anything For My Baby zijn voor mij de belichaming van alles wat er mis met dit soort oppervlakkige Amerikaanse hardrock. Heeft met Rock And Roll All Night natuurlijk een megagrote hit, maar ik heb een enorme schurfthekel aan dit lied. Als er niet iets van die rauwheid terugkomt, gaat dit een hele irritante marathon worden.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell
3. Dressed To Kill

Ook wat mij betreft een volkomen nietszeggende plaat. Zelfs Rock And Roll All Night wankelt behoorlijk hier. Dat vond ik vroeger wel tof, maar nu doet het me weinig meer. De rest van het album zit daar nog een flink eind onder qua niveau. De liedjes kloppen op zich wel, maar zijn veel te simpel om indruk te maken. Daar komt ook nog bij kijken dat Criss en vooral Simmons flink wat liedjes inzingen. Alleen Stanley heeft een prima strot, dus weinig begrip voor Simmons die zijn eigen misbaksels wil inzingen.

Tussenstand:
1. Kiss
2. Hotter Than Hell
3. Dressed To Kill

Ik vind dit na een nieuwe beluistering toch wel het allerminste Kiss album wat mij betreft. Hardrock kan ik het eigenlijk niet eens noemen op het nummer 'She' en de helft van het nummer 'Rock Bottom' na. En dan komen de infantiele teksten daar nog eens bij. 'Rock and roll all night' mag dan wel een Kiss anthem zijn. Ik vind het helemaal niks. Veel te simpele tekst bijvoorbeeld maar daar stikt dit album van. Een absolute misser!

Zeker een leuke KISS plaat! Met de nummers is niet heel veel mis , maar mis en beetje het vuurwerk en de ballen. Klink allemaal wat mat en kaal soms. Groot aantal nummers staan ook op alive. En dat vind ik dan eigenlijk veel beter. Daar kom het veel beter uit de verf, en knalt het veel meer. Plus de energie die ze daar in de nummers gooien , maak het allemaal net completer!

Ooit eens gehoord, in een ver verleden en ik schoot soms in de lach omdat het mij echt te simpel, te mager en gemaakt over kwam. Nu weer eens een kans gegeven en ik het lacherige heb ik niet meer, maar ik kan dit echt geen goede plaat vinden, een cijfer laat ik wel achterwege.
Steken wel een paar nummers bovenuit voor mij: Rock Bottom, C'mon and Love Me, She. "C'mon and Love Me" heb ik altijd een geweldig nummer gevonden, slick maar met een attitude ofzo, in mijn oren echter zou dit nummer misschien beter bij de stem van Frehley passen. "She" is voor mij de verrassing van de plaat, geweldige riff en geeft me een beetje de "Gods Of Thunder" vibe, maar vind ik eigenlijk beter.
En oh ja, de afsluiter... wat heb ik een bloedhekel aan dat nummer.

De lengte van het album en de nummers zelf lijken al aan te geven dat de inspiratie ver te zoeken was.
Na beluisteren blijft er niet meer hangen dan een enkele aardige riff.
Als geheel is het ook weer niet hemeltergend.
Het staat in de kast en doet verder geen kwaad... lekker laten staan.

Nadat ik gisterochtend in het nieuws van 6:00 uur onaangenaam werd verrast van het plotseling en tegelijkertijd trieste overlijden van mijn gitaarheld Ace Frehley. (lees mijn reactie bij het Dynasty album) Ben ik willekeurig wat Kiss albums aan het draaien uit de zeventiger jaren. Zo ook deze, en ik ben het volledig met je eens, er staat geen één zwak nummer op. Opvallende nummers zijn Rock Bottom en She, met name dat prachtige en gevoelige akoestische intro van Rock Bottom vind ik waanzinnig. Is dat Ace die dat speelt of Paul??? Anyway niet relevant wie het speelt, het is een prachtig en gevoelig gitaarstuk. De overige 8 nummers zijn van een constant niveau en ontlopen elkaar niet echt. De afsluiter Rock And Roll All night is een meezinger die door sommigen niet om aan te horen is. Ik vind dit beter aan te horen dan de meezinger I was made for loving you. She is duidelijk de voorloper van God of Thunder van de opvolger van dit album, She geniet echter m'n voorkeur. God of Thunder wordt - in de album uitvoering- naar beneden gehaald door dat geschreeuw van dat jongetje op de achtergrond. De live uitvoering op Alive II geniet altijd mijn voorkeur. Ik ben niet zo van de lijstjes, maar als het op de zeventiger jaren albums aankomt staat dit album gedeeltelijk op de 1e plaats samen met hun debuut. Met vlak daarachter Hotter than hell. Stijf onderaan staat Dynasty. De plekken 3, 4 en 5 laat ik open. Kiss heeft net als Judas Priest in de zeventiger jaren dat het niveau vrijwel altijd constant is wat studio albums betreft. Dus ik weet niet welke albums die plekken kunnen in nemen. Terug naar het begin : na de voor mij en ons zwarte vrijdag. Vanmorgen tijdens mijn bezorgronde draait in mijn hoofd constant de Kiss krakers love gun en Makin love de live uitvoeringen. Ace Frehley, heb hem helaas helaas nooit persoonlijk mogen ont moeten. Heeft zijn waarde als gitarist bij Kiss dubbel en dwars bewezen en was van toegevoegde waarde in de zeventiger jaren. Het interview in de Tom Snyder Show uit 1979 is hilarisch en gaf toen al aan dat er spanningen in de band waren. Ondanks dat heeft hij het nog 3 jaar uitgehouden, ook dat is hem te prijzen. Ace Frehley is dan wel overleden, zijn gitaarwerk daarentegen is onsterfelijk en zullen altijd aan hem worden herinnert.. Dressed to kill waardering 5.0 Ace Frehley R.I.P. we zullen je nooit vergeten!!!!!!

Uitstekende plaat.
Voor de fans; sinds gisteren is de "50th Anniversary Super Deluxe" een feit.
Het country achtige Mistake en een vroege versie
Van Burning Up With Fever dat later op Gene's solo album verscheen zijn interessant.
Bernie Grundman heeft het originele album prima geremastered en Eddie Kramer heeft de concerten in Detroit en Davenport lekker opgefrist. In tegenstelling tot Alive! Zonder overdubs.
Wellicht wilde men destijds met Alive! Zo mogelijk op zeker spelen door wel te "sleuten" want beide concerten klinken als een klok.
Mooi eerbetoon aan Ace. Na "She" doet hij weer zijn inspirerende "ding" waardoor velen de gitaar opgepakt hebben.
Aanrader dit pakketje!

In bestelling én.... volgende maand nog een box (Alive!) én nog dit jaar een nieuw album van Peter Criss met hulp van John 5 en Billy Sheehan én Piggy D! Over twee weken een éénmalig concert van KISS en in december wordt KISS gehuldigd met de Kennedy Center Honors samen met Sylvester Stallone en Michael Crawford (het zal je kind maar wezen....) door POTUS en RIP Ace Frehley.

Mooi hoor.
Ik hou het in de gaten. Die Alive! Box zal ook wel weer de moeite waard zijn. De concerten die op disc 3 en 4 aan de aan de "DTK" box zijn toegevoegd laten vier muzikanten horen die er gefocust en met hart en ziel voor gaan in ieder geval. Peter Criss is "the drummer willing to do anything to make it". (CD4 track2).
Ben benieuwd naar het album van Peter. Mooi kado voor zijn tachtigste verjaardag.
Kan je het concert via een livestream volgen?
Keep KISSin'

Lekker dat slidegitaartje op Mistake. Had van mij wel op het album terecht mogen komen. En dan met Peter Criss op zang. Had een klassieker zoals Hard Luck Woman kunnen zijn.

Burning Up With Fever is een typisch Simmons nummer. Niet heel bijzonder maar ik vind deze rauwe versie wel iets beter dan die op zijn soloplaat.

De Alive! Box is vanaf a.s. donderdag al te bestellen.

Late reactie van mij maar thanks Von Helsing.
Had gelukkig afgelopen week al even ingelogd
Op de Kiss online store.