KISS - Dressed to Kill (1975)

een hele leuke plaat maar erg kort (zoals alle Kiss platen uit de jaren 70). Wel enkele klassiekers, waaronder de Kiss-anthem Rock and Roll All Night.

ik zelf zou hem niet erg kort noemen,30 minuten en 10 nummers zie je tegenwoordig ook erg veel,dit zou een goedlopende album moeten worden maar verkocht amper,ze hadden zo weinig geld toendertijd dat de kleding die ze aanhebben voor de photoshoot voor de album is van hun manager Bill Aucoin toendertijd...desondanks heeft het voor mij 2 goede nummers,C'mon and Love Me en de klassieker Rock and Roll All Night,She is een bekend podium nummer geworden...

room service vind ik ook tof

Gewoon een steengoede kissplaat, in de oer line up niets meer en niets minder eigenlijk.

Ik vergelijk dit album van KISS altijd met het album With The Beatles van uiteraard de fab four. Aanstekelijke liedjes van een niet gering kaliber en het laatst onschuldige album van de heren uit New York.

Kort maar erg krachtig. De klassieker Rock And Roll All Nite, het smerige She (met Ace in de hoofdrol en groovy drums van Peter), C'mon And Love Me, Room Service, Rock Bottom, Love Her All I Can (geniaal nummer), Anything For My Baby, Getaway.... heerlijk, en begrijp de lage waardering hier niet zo......

Onderschat album hier op Musicmeter. Op andere sites zijn de beoordeling erg hoog, maar dat vind ik ook weer wat te ver gaan. Dressed to Kill is inderdaad kort en krachtig met een wat serieuzer geluid dan de meeste van KISS gewend zullen zijn.

Voor de hardrock liefhebber zeker de moeite waard om eens te beluisteren. 7,4 -> 3,5*

Lekker fris rock & roll-album, wel kort, maar ach, een paar maanden later kwam er toch wel weer wat nieuws uit. Gelukkig een betere productie dan op de voorganger. "She" en "Love Her All I Can" dateren nog uit de Wicked Lester periode. Ook die versies zijn wel de moeite waard.

Prima Kiss album. She, Love her all I can, c'mon and love me, Room service.... lekker jeugdsentiment.

Zojuist even uit de mottenballen gehaald... Dit is toch nog beter dan ik me herinnerde... lekker los, swingdrum, catchy, rauw. Lekker hoor, vol punt omhoog...!

Vroeger deed mij deze plaat vrij weinig, maar de laatste tijd is voor mij "Dressed to Kill" de plaat waar de essentie van Kiss (in de zgn originele bezetting) het beste tot zijn recht komt. Misschien dat vele fans dat eerder hebben bij "Alive!"of "Destroyer".. Maar hier klinkt het allemaal lekker simpel doch swingend en best wel voor Kiss begrippen "Heavy" luister maar is naar "Two Timer". Alle nummers zijn memorabel, maar toch ook opvallend dat ik de uitvoeringen van "She"en "Rock and Roll all Nite"dan weer prefereer op "Alive!"

Zelfs het door Peter Criss gezongen "Getaway"skip ik niet door, en de door Stanley gezongen nummers zijn voor mij zijn beste van de eerste 3 platen. Ook de heldere productie van label baas Neil Bogart heeft hierin zijn bijdrage.

Ondanks dat de plaat aan de korte kant is, en natuurlijk de eerste poging was om Kiss de top 40 in te krijgen

Degelijk Kiss-album, maar wel erg kort (hoewel dat waren alle Kiss-albums wel geloof ik )

Niet veel bijzonders onder de horizon. De heren zijn an sich prima bezig, maar echt vlotten wil het nog niet helemaal. Pas bij She hoor ik goeie riffs en een prima opbouw, maar daar mag Rock Bottom ook nog wel bij. Verder zijn het oor in en oor uit nummers, omdat de teksten van bedroeflijk niveau zijn, niet zozeer wat inhoud betreft, want daar gaat het bij Kiss ook niet om, maar om die halfbakken rijmelarij van brugklas niveau. Als deze dan niet vergelzeld worden met muziek die wel blijft hangen. Is het wat hap snap muziek...maar goed een snack is ook wel lekker op zijn tijd.

Ietsje minder als hun twee vorige. Hierna zouden ze pas echt doorbreken. De afsluiter is natuurlijk een KISS-klassieker, maar ook Room Service, Two Timer, C'mon and Love Me zijn goede rocknummers.

Hetzelvde beetje saaie verhaal productie he. Weer vlakjes. En ditmaal minder sterke songs. She en c'omon and love me mijn favorieten vooral daar gaan we weer op alive 1. Wel een geinige hoes moet ik zeggen. De pakken waren ook nog eens geleend he. Vooral Gene zijn pak is ietswat aan de korte kant ha.

En toen kwam alive de mix van hun eerste 3 platen. Daar zagen en hoorden we vooral het ware kiss gezicht..............

Op de intro van 'Rock Bottom' na de echte 'Kissformule' van de eerste drie albums: Veel (vaak enigszins op elkaar lijkende) gitaarriffs en simpele (meezing) teksten. Enkele refreinen vindt ik trouwens (geen idee waarom) nogal irritant. Staat ook niet echt een memorabel nummer op.

Krappe voldoende: 3*

Je kan nu veel negatieve dingen zeggen over KISS en een plaat als deze.

Maar niet dat er geen memorabele nummers op staan.

Als de muziek niet zou blijven hangen, dan ligt dat toch niet aan de muziek.

Dit album behoort tot de beste van Kiss.
Er staat geen zwak nummer op.

Tijdens de KISS Kruise 2011 werden álle nummers, m.u.v. "Ladies in Waiting", van dit album live gespeeld. "Room Service", "Getaway" en "Two Timer" waren tot dan toe nog nooit live gespeeld.

Ik heb deze nog op vinyl met een iets andere hoes.
Heb met Kiss nooit zoveel gehad als bv.met Status Quo als we dan ongeveer in hetzelfde straatje blijven.
Tot en met 1982 nog wel alle LP's gekocht, maar altijd in de aanbieding.
Op deze plaat is het allemaal nog niet zo geweldig.
Gewone simpele hardrock die hier en daar toch al wel leidt tot beklijvende songs, maar er zijn er ook tussen die je alweer vergeten bent, meteen nadat hij is afgelopen.
Room Service, Rock And Roll All Nite (beste nummer), She, Getaway en C'Mon And Love Me zijn de aardigste nummers.
De rest gaat.
Niet slecht en niet goed deze van Kiss.
Ze werden wel met ieder album steeds een beetje beter.

Samen met Rock And Roll Over mijn favoriete album van de oerbezetting!

Mee eens, al moet Love Gun daar ook nog bij

En Hotter Than Hell...

En het debuut.

Eigenlijk kunnen wij de eerste 6 studio en 2 live albums van Kiss bestempelen als het beste wat de band te bieden heeft. Het niveau van deze albums Heeft Kiss, uitezondert "Creatures of the Night" en "Revenge" noot meer te weten evenaren.

Leuk voor jullie, aarrt en tonny.

Maar ik vind Music from the Elder daar ook zeker bij horen.

Ik ook!!
En Destroyer vind ik weer zwaar overschat....

Een beetje tegenvallend kissalbum en ik vind dit de minste van hun eerste zes albums. Alleen 'She' vind ik een echt goed nummer. 'Rock and roll all night' ben ik ook niet zo weg van.

Zowel de nummers als de productie zijn een pak dynamischer dan die van de voorganger. Dressed to Kill knalt uit de speakers zoals het hoort. Minder klassiek dan het debuut maar slecht werk staat hier niet op. Leuk is de verrassende opbouw van Rock Bottom. Mijn favoriete nummer blijft She.

89/100

Ook hier weer simpele hardrocknummers waarvan sommige beklijven (zoals Rock And Roll All Nite, Rock Bottom, She) en ook enkele die oor in, oor uit gaan. Zeker geen slecht album maar opzienbarend ook niet en ook hier is de productie niet denderend maar iets beter dan vorig album.

Vier van de eerste 6 KISS albums heb ik weinig beluisterd: Hotter Than Hell / Rock and Roll Over had ik via een koopje bij de Kwantum Hallen op cassette. Hierna volgde de 4 solo albums, Alive I + II en Double Platinum op vinyl. Dus lang kende ik van KISS / Dressed to Kill / Destroyer / Love Gun alleen de nummers die op de verzamelaars stonden. Via Deezer en Spotify al jaren bezig met een inhaalslag.

Deze en het debuut nog het minst beluisterd, maar het bevalt zeer goed.

De door Ace Frehley geschreven en uitgevoerde akoestische intro van Rock Bottom zou je gemakkelijk zijn eerste solo nummer kunnen noemen. Wat er nakomt is ook heerlijk maar heeft verder niets te maken met de intro.

Getaway is ook door Ace Frehley geschreven maar nu mag zijn maatje Peter Criss de lead zingen. De stijl en uitvoering van het nummer kan ook Peter Criss's zijn eerste solo nummer kunnen zijn want het klinkt vergelijkbaar met de nummers van zijn KISS Solo album uit 1978. Ik zou zelfs zo ver willen gaan dat de eerste albums van KISS ongeveer dezelfde productie hebben als die van Peter Criss (1978). Iets wat vlak in productie maar voor mij te meer reden om dan het volume omhoog te gooien.

De vocalen van Paul Stanley klinken erg lekker op dit album. Persoonlijk zou ik de eerste 3 a 4 nummers juist achter in dit album plaatsen en met Rock Bottom openen.

Favorieten: de laatste 6 nummers.