Ozzy Osbourne - Under Cover (2005)

Dit is echt schrikken geblazen, bekende nummers worden hier volledig kapot gemaakt. Van klassiekers als For What It's Worth, 21st Century Schizoid Man en Sunshine of Your Love blijft niks meer overeind. Het enige waarvoor dit album goed is, is om even flink te kunnen lachen want dat ga je zeker doen.

1,5*

Under Cover verscheen in november 2005, vier jaar na Down to Earth en drie jaar na het begin van tv-serie The Osbournes. Verbaasd en geamuseerd zag ik een chaotisch huishouden inclusief poepende hondjes, een villa met volgepropte kamers en de mompelende madman die zelfs de afstandsbediening niet snapte en zich wankel voortbewoog. Wel had ik meer van de muzikant Ozzy Osbourne willen zien: repetities, tours; dat werk. Maar goed, het ging hier om het familieleven en alhoewel de vader des huizes aanvankelijk tegen was, overreedde manager en echtgenote Sharon hem.
Het leverde hen in financieel opzicht geen windeieren op, plus grote bekendheid buiten de metalwereld. Wel koos (de uit dit huwelijk geboren oudste) dochter Aimee ervoor om buiten de camera's te blijven, waarvoor ik veel begrip had. En dan verschijnt Under Cover, waarbij Osbourne inmiddels zo bekend was dat de voorzijde van de hoes slechts zijn voornaam vermeldt.

Een coveralbum an sich vond ik geen verrassing. Al in augustus 1981 zinspeelde de zanger erop, wat ik had onthouden. Kees Baars vroeg hem in Oor 17: "Wat ben je precies van plan op die tweede elpee?"
Hij antwoordt: "Nou, gewoon, mooie songs met een melodie en niet dat stomme Sabbath-gebeuk. Misschien doe ik wel een compilatie van Beatles-songs".
Hij maakte er dus nooit een geheim van dat hij melodieuzer wilde werken en op Under Cover is duidelijk wat zijn favorieten uit de jaren '60 en '70 zijn/waren. Je komt dichter bij de mens Ozzy, of moet ik juist daarom schrijven: John Osbourne? Het is tevens muziek die eind jaren '70 en begin jaren '80 op Nederlands enige popzender Hilversum 3 klonk als er oudjes werden gedraaid. Muziek van voor mijn tijd waarmee ik alsnog opgroeide.

Stevige nummers worden afgewisseld met ingetogener werk. Van The Beatles komt In My Life langs, van John Lennon solo Woman en het hem op het lijf geschreven Working Class Hero. Ander melodieus, ingetogener werk vormen Go Now van Moody Blues, All the Young Dudes werd geschreven door David Bowie en bekend via Mott The Hoople, For What It's Worth van de hand van Stephen Stills en bekend via Buffalo Springfield en Good Times van Eric Burdon van The Animals.
De stevige nummers bevatten de nodige blues: Rocky Mountain Way van Joe Walsh, Mississippi Queen van Mountain, 21st Century Schizoid Man van King Crimson, het Osbourne goed passende Sunshine of Your Love van Cream, Fire van Arthur Brown en Sympathy for the Devil van de Rolling Stones. Met die laatste twee nummers hint hij naar zijn imago van boosaardige rockster.

Momenteel een gemiddelde MuMe-waardering van 1,87 ster? Ik geef wat ik ook deed bij de coverplaten die Deep Purple en Saxon tijdens de coronalockdowns maakten: een degelijke 3,5 ster.