Vinnie Moore - Mind's Eye (1986)

Nog een aanvullende noot van mijnentwege bij mijn eerder bericht, dit is het eerste solo-album van de stergitarist Vinnie Moore na zijn vertrek bij Vicious Rumors waar hij bij het eerste album Soldiers of the Night medeverantwoordelijk was voor de vele vette gitaarsolo’s.

Een kleine ergernis blijft de korte overbodige drumsolo van Aldridge in Saved by a Miracle, een toegevoegde waarde vind ik de waardevolle bijdragen van alleskunner en toetsenist (!) Tony MacAlpine, die als geweldige collega-gitarist een aantal mooie albums heeft uitgebracht. Pluspunt vind ik dat Vinnie Moore niet louter op snelheid mikt maar ook best gevoelig uit de hoek kan komen in bijvoorbeeld slotakkoord The Journey.

Instrumentale albums zijn taaie brokken in mijn leefwereld maar door de veelheid aan terugkerende thema’s en melodieën is dit heel genietbaar en bouwt hij daardoor ook genoeg herkenningspunten en houvast in de nummers. Hero Without Honour, Lifeforce en N.N.Y. bevatten waanzinnig machtige stukken muziek. Weet iemand waarvoor die afkorting N.N.Y. staat?

Dit album van Vinnie Moore was mijn introductie tot tot het fenomeen gitaarplaat en sinds de kennismaking met zijn gitaarspel ging ik op een andere manier naar gitaristen luisteren en pakte ik uiteindelijk zelf de gitaar op. Enkele decennia later mag ik overigens met mijn spel nog lang niet in zijn schaduw staan .

Met naast Vinnie Moore ook nog Tommy Aldridge, Andy West en Tony MacAlpine kent dit album een magnifieke line-up. De nummers zitten stuk voor stuk goed in elkaar en de melodieën van Vinnie Moore luisteren als een verhaal zonder woorden. Daarnaast laat hij prachtig uitgewerkte solo's horen met een kop en staart, die dankzij zijn unieke stijl ook nog eens enorm herkenbaar klinken.

Youtube staat tegenwoordig vol met video's van gitaristen die technisch tot dingen in staat zijn die veel verder gaan dan wat Moore op Mind's Eye doet. Muzikaal zijn er echter weinigen zo interessant.....

Ik druk er nog een halve sterk bij voor dit album!

Ik ken alleen de eerste drie albums van Vinnie Moore en daarvan is dit duidelijk mijn favoriet. Ik heb deze vroeger dermate veel geluisterd dat ik niet meer goed kan beoordelen of VInnie pakkende melodieën schreef of dat dat zo lijkt door mijn aantal luisterbeurten. Ik kan er in ieder geval nog steeds van genieten. Vinnie combineert hoge snelheid met een mooi helder gitaargeluid en accuraat spel.

De afwisseling met keyboardsolo's van Tony Macalpine komt gelijk op de energieke openingstrack al goed tot zijn recht. Bij het derde nummer komt het eerste korte rustpuntje met een akoestisch intro dat barok begint en dan overgaat in neoklassiek. De drumbreak richting het eind van het nummer duurt ruim een minuut maar is nog kort genoeg om net niet als drumsolo te irriteren.

Hero Without Honor is voor mij het minste nummer van kant A. Op zijn best afwisselend, maar kan ik tegelijk ook als wisselvallig beschouwen: op het rustige gitaarintro over een synth en bas ondergrondje volgt een stuk met een voor mij onregelmatige maatsoort dat ik niet zo waardeer. Het nummer vervolgt daarna prima in de voor dit album kenmerkende neoklassieke stijl met de mooie gitaarsolo die begint als variatie op het voorgaande thema als hoogtepunt. Het einde van het nummer met een break naar een rustiger tempo met eerst een bassolo kabbelt een beetje door naar de fadeout.

Kant B dendert door als een trein, en komt pas in het laatste nummer met een lager tempo tot rust. Minder afwisselend, maar bevalt me wel meer. Vooral vanwege Lifeforce, mijn favoriete track. Kenmerkend voor dit nummer zijn de stukken die Vinnie pizzicato (palm mute) speelt.