Lita Ford - Lita (1988)

Tja, ik vind t niet echt metal.

daarom is het rock.....

Huh, geen idee waarom ik dat zei eigenlijk ..

Er verschijnt binnenkort na zovele jaren weer eens een nieuw album van Lita Ford dat Wicked Wonderland zal heten. Maar het succes van deze evenaren zal er niet in ziten denk ik.

Link Blabbermouth

Ken alleen Close my eyes forever wat ik een prachtig nummer vind

Kiss Me Deadly is ook wel heel bekend, maar zeker niet het beste nummer van dit album. Al bij al een goede plaat, maar een beetje wisselvallig. De eerste drie nummers vind ik uitstekend en de afsluiter met Ozzy is inderdaad prachtig. Ook te zien/horen in de schitterende animatiefilm The Nightmare Before Christmas van Tim Burton.

Leuke niks aan de hand hardrockplaat. Het bevat aanstekelijke melodieën en lekker gitaarwerk.
Close My Eyes Forever is de absolute uitschieter, inderdaad.

"Close My Eyes Forever"... Vreselijk wat een gedrocht

Lita Ford maakt stevige rockmuziek, maar ook niet meer dan dat...Alle albums klinken een beetje hetzelfde. Dit is 1 van de betere, ook al klinkt het geheel serieus gedateerd....

Een fijne CD met een paar zeer goede songs zoals 'Back to the Cave', 'Can't Catch me' en 'Close my eyes forever'.

Wat een afschuwelijke hoes toch. Past toch totaal niet bij Lita Ford als persoon? En ook niet bij de muziek? Je kan het ongemak gewoon van haar gezicht aflezen hier. Gelukkig is het album zelf wel heel erg fijn. Een stuk commerciëler qua opzet dan de voorganger, maar nog steeds gevuld met erg fijne rock songs met pakkende refreinen en vette solo's. 'Back to the Cave', 'Can't Catch Me', 'Falling In and Out of Love', 'Broken Dreams'... het kan niet op. Krakers als 'Kiss Me Deadly' kan ik ook nog goed hebben. 'Close My Eyes Forever' vind ik op zich niet vervelend, al kan ik het stemgeluid van Ozzy hier erg slecht hebben.

Om daar zeker van te zijn ken ik haar persoonlijk niet goed genoeg. Maar ze stond in die tijd toch op zowat elke foto in een sexy bedoelde houding. Nooit de indruk gehad dat ze zich daar ongemakkelijk bij voelde. Op deze foto dan? Geen idee wat in haar hoofd omgaat.

Maar de muziek dus. Ik zou bijna 4,5* geven. Samen met Stiletto haar beste werk. De opener Back to the Cave in mijn favoriet.

Haar imago was: de beste vrouwelijke gitarist willen zijn en seks. Ik heb een paar Aardschokken uit de jaren 80 en daar staan alleen maar dergelijke poses in (ook op posterformaat).

Ze laat trouwens vandaag nog evenveel van haar boezem zien en zit nog altijd in zwart leder. Is niks mis mee. Dat ze de beste vrouwelijke gitarist wilde zijn weet ik niet. Ik denk dat ze gewoon een hele goede gitarist wilde zijn, wat ze ook was en nog altijd is, en daar op beoordeeld wilde worden los van het vrouw zijn. Daar heb ik begrip voor. Maar laten we eerlijk zijn, als Lita een man was dan zou ze gewoon een van de vele goede gitaristen zijn geweest. Dan had ze wat minder vaak in de Aardschok/Metal Hammer gestaan. Van zo'n imago zijn vruchten te plukken. De keerzijde ervan is dat het de muziek kan gaan overschaduwen. Daar klaagde Jimi Hendrix ook wel eens over.

Bij the Runaways had ze zoveel kleren aan dat ze amper in beeld werd gebracht

Hoe minder aandacht voor haar gitaarspel, hoe meer ze in beeld komen.

Oh dear. Terug in de kooi (Back to the cave?) zal ik maar zeggen

Ok, I stand corrected. Kennelijk past het beter bij haar persoon dan ik dacht. Neemt niet weg dat ik de hoes foeilelijk vind, maar kennelijk was dit anno 1988 onderdeel van de marketingscampagne. Ach, gelukkig maakt de muziek een hoop goed.

Of was het gewoon onderdeel van wie ze is.

Het ongemak zit 'm vooral in de ietwat geforceerde houding vind ik.
Het hoesje voor de single Kiss Me Deadly vind ik beter geslaagd.

Tsja, het is maar hoe je wilt bekijken. Als ik vervolgens deze hoes uit de kast trek die echt gewoon 1994 schreeuwt, net zoals die van deze 1988 schreeuwt, dan lijkt het me eerder marketing dan iets anders. Maar het zal allemaal wel. Uiteindelijk is het allemaal ondergeschikt aan de muziek.

Marketing is misschien wat overdreven. Dit was gewoon de mode. In de 80's was dat hairspray en spandex. In de 90's was dat sobere kleding en naturelle haardracht. Voor de muziek is het misschien anders. Dat moest met de tijd mee. Er moest druk gegrooved en gegrunged worden. En je moest stevig in je schoenen staan als je de vlag van de extraverte jaren 80 hoog wilde houden. Weinig labels wilden dat soort producties nog voorschieten. Uiteindelijk was Black niet zo'n succes geloof ik.