a-ha - Analogue (2005)

Ember,

Als je de titelsong analogue goed vindt beginnen, maar dat refrein minder, dan moet je eens op zoek gaan naar 'minor key sonata', een soort demo-versie van analogue, met zelfde begin maar heel ander refrein (het huidige refrein is later bijgevoegd, analogue is eigenlijk een mix van 2 nummers). Hele mooie song, te vinden als b-kantje van 1 van de singels van dit album.

Grappig, ik vind juist het refrein beregoed, omdat het daar wat meer begint te rocken .

Dit hier allemaal teruglezend, vind ik het erg leuk te zien dat namen als Coldplay en Keane hier genoemd worden, aangezien de zangers van beide bands hun waardering voor a-ha niet onder stoelen of banken steken. Chris Martin refereert regelmatig aan a-ha en heeft zelfs gezegd dat hij door a-ha ertoe is gezet om zelf een band te beginnen. En ook Bono van U2 heeft al eens gezegd dat de songs van a-ha ondergewaardeerd worden en de mannen erg goede songschrijvers zijn.

Uitstekend album, dat ik een paar jaar lang heb grijsgedraaid en ook aan heel wat mensen heb laten horen, die behoorlijk verrast waren. Zeer geslaagd en zonder meer een aanrader.

Cosy Prisons is een onontdekte wereldplaat, Analogue was de eerste Top 10-hit voor A-ha in Engeland in 18 jaar tijd. De eerste single, Celice, vind ik nota bene het zwakste nummer op de plaat en het enige ondermaatse nummer. De rest is echt sterk.

Naast Cosy Prisons vind ik ook The Summers Of Our Youth, A Fine Blue Line en Keeper Of The Flame toppers, Holy Ground en White Dwarf zijn ook erg goed.

Het titelnummer, Holy Ground, Cosy Prisons, A Fine Blue Line, Celice, The Summers of Our Youth ...
Allemaal erg goede nummers.
En dat bij de 1e luisterbeurt. Dit belooft nog wat

p.s. de 2e helft van de plaat moet nog wel duidelijk groeien.

Zo, 1 hele ster erbij !
Wat ben ik blij dat ik via MuMe deze plaat heb ontdekt. Echt een geweldig mooi album. Mijn favo nummers blijven de nummers uit mijn vorige post, maar het geheel is gewoon supergoed !
Ik snap eigenlijk niet dat a-ha in Nederland na de jaren 80 zo buiten beeld is geraakt.

Mwâh, met Stay on these Roads en Memorial Beach kan ik me voorstellen dat veel mensen zijn afgehaakt. Jammer alleen dat vooral deze plaat daarna volledig onopgemerkt is gebleven... Misschien brengt de nieuwe plaat daar verandering in..??

Ik vind eigenlijk elke plaat vanaf de comeback (Minor Earth, Major Sky) méér dan de moeite waard.

dat snap ik dus ook niet.

Ben ze daarom nu maar aan het pluggen in mijn kennissenkring

Dat heb ik wel met meer singles van ze gehad, vooral de eerste singles: "Forever Not Yours" en "Summer Moved On" zijn op zich geen slechte nummers, maar op de albums staan nummers die beduidend beter zijn.

Ben dit album gaan luisteren nadat ik het nieuwe album heb gehoord. Het nieuwe album vond ik wat tegenvallen, maar wat ik daarin mis, hoor ik bij dit album wel.

Meer kracht in de stem van Morten, meer gitaar, meer bezinning!

Onbegrijpelijk dat ik dit album nu pas voor het eerst hoor, want het is meer dan de moeite waard!

Snap wat je bedoelt. Ik vind die laatste 2 albums ook niet met elkaar te vergelijken.
Ik heb beide albums inmiddels grijsgedraaid, afhankelijk van mijn stemming.
Qua diepgang en inhoud heeft Analogue meer te bieden, qua ritme en meezingers Foot of the Mountain.

Wat mij betreft het beste album dat A-ha heeft gemaakt, ook al wijkt het qua sound wat af van hun originele sound. Het is veelal ingetogen en doet bij vlagen sterk aan Keane denken. "Cosy Prisons" behoort tot de beste nummers die A-ha ooit heeft gemaakt.

Het is een album met een bepaalde sfeer. Anders dan de meeste albums van a-ha.
Dat maakt het uniek en daarom een album om ook nog later te luisteren

Ik sta bijna alleen hier zie ik, maar ik vind dit album echt helemaal niks. De songs gaan volledig langs mij heen, het doet me werkelijk geen ene moer. Jammer. Uit respect voor hun oeuvre geen stem.

Birthright, een van de meest fraaie songs ooit door de heren gecomponeerd. Een song die je eens in je leven schrijft maar nooit is opgepikt door het publiek. De succesjaren van de Noren lagen immers in 2005 ook al ver in het verleden. En om nu te zeggen dat a-ha platen heeft afgeleverd die de muziekwereld op zijn grondvesten heeft doen schudden, nee dat gaat ook te ver. De muziek is degelijk, de zang van Harket is fraai en de door keyboard gedreven songs schuwen het avontuur. Echter op zijn tijd verblijd ik de tandarts weer met een consult waarbij zijn rekening ook weer wordt gespekt. Slecht poetsen is er niet bij, maar hij beticht mij van het snoepen van Noors snoepgoed en het moet gezegd; eens in de zoveel tijd neem ik er een aantal tot mij, niet teveel en zeker niet te vaak. Enkele snoepjes zoals Celice en Birthright zijn echter niet te versmaden, juist dit suikergoed is het lekkerste maar nestelen zich ook in mijn kiezen. Gelukkig staan daar ook weer veel songs tegenover die mijn smaakpapillen links laten liggen en dat is maar goed ook. Ik ben nog niet toe aan een kunstgebit.

Mooi degelijk album van de mannen. Misschien wat te weinig up-tempo , maar dat maken ze wel goed met de composities. Warm geproduceerd en de stem van Morten blijft toch een mooie troef die regelmatig wordt uitgespeeld. Speciale vermeldingen voor A Fine Blue Line en Birthright , maar er staat niks ondermaats op. 4 sterren