Cat Stevens - Numbers (1975)

De eind jaren '60, begin jaren '70 lieten een pop-folk Cat Stevens horen die erg sterk was in het schrijven van memorabele liedjes.
Mijn eerste kennismaking met 'wat later' werk (valt relatief gezien mee natuurlijk) was dit Numbers.

Het opent al opvallend met het instrumentale Whistlestar. Een mooi nummer waar de folk accenten verdwenen lijken en waar een jaren '70 sound wat naar voren is gekomen. Vraag me niet die sound uit te leggen want het is puur gevoelsmatig.
Novim's Nightmare laat horen dat Stevens het schrijven van zeer mooie liedjes niet verleerd is. Wat een juweeltje is dit! Heel erg mooi!
Het grijpt wat terug op zijn eerdere werk.
Majik Of Majiks heeft een meer bluesy, jazzy stijl. Een beetje zoals ook Joni Mitchell dat in die tijd wel had. Toch vind ik het beduidend minder. Dit nummer irriteert me zelfs wel eens. Ik vind het ook te gedateerd klinken, waar ik zijn eerdere werk tot op de dag van vandaag nog fris vind overkomen.
Drywood is een beetje van hetzelfde laken een pak. Iets te gedateerd en het heeft een beetje de onschuld verloren die zijn nummers van de eerste albums zo kenmerkten.
Het bekende Banapple Gas herpakt zich weer en mondt uit in een vrolijk en ongecompliceerd nummer. Een klein beetje country-invloeden hier en daar zorgen wederom voor een wat andere richting. Dit nummer doet mij in elk geval glimlachen.
Land O' Free Love & Goodbye klinkt lieflijk en onschuldig. Het clavecimbel valt hier uiteraard flink op en ook de achtergrondzang is goed aanwezig (alhoewel dat al eerder zo was op dit album).
Jzero klinkt erg mooi door de strijkers en past goed in de oudere traditie van pakkende en melodieuze songs. Gewoon een degelijk en sterk nummer.
Ook Home is weer een typisch Stevens-nummers met hier en daar wat nieuwe toevoegingen, maar die zijn zo miniem dat we niet echt van een stijlbreuk kunnen spreken.
Op Monad's Anthem wordt lekker gespeeld met de zang: een engelenkoor, een vervormde stem, strijkers: het zorgt voor een opvallende afsluiter van een relatief kort album met een paar enorme hoogtepunten, een paar missers en wat bijzondere momenten.
Niet zo evenwichtig dus als mijn favorietjes uit eerdere jaren, maar zeker de moeite waard.

Het album is een beetje een ruwe diamant; je moet er echt mee bezig zijn want anders wordt het niets. Voor cat-stevens beginners lijikt me dit geen gepast album om mee te beginnen; omdat het toch nog niet iets minder toegangelijk is dan vb. teaser & the firecat!

Een erg experimenteel album van Cat Stevens. De heerlijke single Banapple Gas staat er op en ook het jazzy Majik Of Majiks vind ik erg lekker.

Verder het instrumentale Whistlestar en het lekkere Drywood (waarop duidelijk soulzangeres Brenda Russell) te horen is!

3,5*

Ik heb zelf de vrolijke single Banapple Gas en heb dit album ooit wel eens beluisterd via streaming, maar ik kon er verder weinig mee. Nauwelijks vergelijkbaar met z'n vorige albums, en het werd zijn eerste genadeloze flop.

Ac hteraf begrijp ik dat het een concept-album is, waarbij ik vermoed dat Cat bij het uitwerken van het thema zelf wat van dat Banapple Gas gesnoven heeft. Het album, met de subtitel A Pythagorean Theory Tale, is kennelijk gebaseerd op een imaginaire planeet, ver weg in het melkwegstelsel, met de naam Polygor. Die wordt - uiteraard - bewoond door Polygons, met namen als Novim en Majik. Hun gewone leventje verandert op slag als de slaaf Jzero met simpele waarheden hun wereld op hun kop zet.

De originele LP bevat een boekwerkje met pentekeningen en een synopsis van Stevens zelf, die het plan had opgevat om er samen met een co-auteur een heel boek aan te wijden. Maar zover is het nooit gekomen, en dat is misschien maar beter ook...

De video van de single is trouwens wel een van de meest bizarre die iik ooit heb gezien. Het klinkt allemaal fascinerend, maar behalve die alleraardigste single was het naar mijn idee een nogal ondermaats album. Het vergrootte de druk van zijn platenmaatschappij om met een 'commercieel' album te komen. Dat werd de opvolger Izitso, die zowaar weer wat hits voortbracht. Maar in die fase was Cat al bezig met het omarmen van de Islam en zijn transformatie tot Yusuf.

Het commentaar aan het einde van die (Toppop-)video slaat de spijker trouwens wel op de kop: het was voor Cat Stevens-begrippen een nogal afwijkend nummer. Het komt dan ook op geen enkele verzamelalbum voor, al komt dat ook omdat het alleen in Nederland een top-10 hit was. Een jaar later zou hij opnieuw een erg afwijkend nummer uitbrengen: Was dog a doughnut, wat misschien wel een van de eerste electropop-nummers was.