Cat Stevens - Numbers (1975)
mijn stem
32 stemmen
0
geplaatst: 13 juni 2007, 23:43 uur
De eind jaren '60, begin jaren '70 lieten een pop-folk Cat Stevens horen die erg sterk was in het schrijven van memorabele liedjes.
Mijn eerste kennismaking met 'wat later' werk (valt relatief gezien mee natuurlijk) was dit Numbers.
Het opent al opvallend met het instrumentale Whistlestar. Een mooi nummer waar de folk accenten verdwenen lijken en waar een jaren '70 sound wat naar voren is gekomen. Vraag me niet die sound uit te leggen want het is puur gevoelsmatig.
Novim's Nightmare laat horen dat Stevens het schrijven van zeer mooie liedjes niet verleerd is. Wat een juweeltje is dit! Heel erg mooi!
Het grijpt wat terug op zijn eerdere werk.
Majik Of Majiks heeft een meer bluesy, jazzy stijl. Een beetje zoals ook Joni Mitchell dat in die tijd wel had. Toch vind ik het beduidend minder. Dit nummer irriteert me zelfs wel eens. Ik vind het ook te gedateerd klinken, waar ik zijn eerdere werk tot op de dag van vandaag nog fris vind overkomen.
Drywood is een beetje van hetzelfde laken een pak. Iets te gedateerd en het heeft een beetje de onschuld verloren die zijn nummers van de eerste albums zo kenmerkten.
Het bekende Banapple Gas herpakt zich weer en mondt uit in een vrolijk en ongecompliceerd nummer. Een klein beetje country-invloeden hier en daar zorgen wederom voor een wat andere richting. Dit nummer doet mij in elk geval glimlachen.
Land O' Free Love & Goodbye klinkt lieflijk en onschuldig. Het clavecimbel valt hier uiteraard flink op en ook de achtergrondzang is goed aanwezig (alhoewel dat al eerder zo was op dit album).
Jzero klinkt erg mooi door de strijkers en past goed in de oudere traditie van pakkende en melodieuze songs. Gewoon een degelijk en sterk nummer.
Ook Home is weer een typisch Stevens-nummers met hier en daar wat nieuwe toevoegingen, maar die zijn zo miniem dat we niet echt van een stijlbreuk kunnen spreken.
Op Monad's Anthem wordt lekker gespeeld met de zang: een engelenkoor, een vervormde stem, strijkers: het zorgt voor een opvallende afsluiter van een relatief kort album met een paar enorme hoogtepunten, een paar missers en wat bijzondere momenten.
Niet zo evenwichtig dus als mijn favorietjes uit eerdere jaren, maar zeker de moeite waard.
Mijn eerste kennismaking met 'wat later' werk (valt relatief gezien mee natuurlijk) was dit Numbers.
Het opent al opvallend met het instrumentale Whistlestar. Een mooi nummer waar de folk accenten verdwenen lijken en waar een jaren '70 sound wat naar voren is gekomen. Vraag me niet die sound uit te leggen want het is puur gevoelsmatig.
Novim's Nightmare laat horen dat Stevens het schrijven van zeer mooie liedjes niet verleerd is. Wat een juweeltje is dit! Heel erg mooi!
Het grijpt wat terug op zijn eerdere werk.
Majik Of Majiks heeft een meer bluesy, jazzy stijl. Een beetje zoals ook Joni Mitchell dat in die tijd wel had. Toch vind ik het beduidend minder. Dit nummer irriteert me zelfs wel eens. Ik vind het ook te gedateerd klinken, waar ik zijn eerdere werk tot op de dag van vandaag nog fris vind overkomen.
Drywood is een beetje van hetzelfde laken een pak. Iets te gedateerd en het heeft een beetje de onschuld verloren die zijn nummers van de eerste albums zo kenmerkten.
Het bekende Banapple Gas herpakt zich weer en mondt uit in een vrolijk en ongecompliceerd nummer. Een klein beetje country-invloeden hier en daar zorgen wederom voor een wat andere richting. Dit nummer doet mij in elk geval glimlachen.
Land O' Free Love & Goodbye klinkt lieflijk en onschuldig. Het clavecimbel valt hier uiteraard flink op en ook de achtergrondzang is goed aanwezig (alhoewel dat al eerder zo was op dit album).
Jzero klinkt erg mooi door de strijkers en past goed in de oudere traditie van pakkende en melodieuze songs. Gewoon een degelijk en sterk nummer.
Ook Home is weer een typisch Stevens-nummers met hier en daar wat nieuwe toevoegingen, maar die zijn zo miniem dat we niet echt van een stijlbreuk kunnen spreken.
Op Monad's Anthem wordt lekker gespeeld met de zang: een engelenkoor, een vervormde stem, strijkers: het zorgt voor een opvallende afsluiter van een relatief kort album met een paar enorme hoogtepunten, een paar missers en wat bijzondere momenten.
Niet zo evenwichtig dus als mijn favorietjes uit eerdere jaren, maar zeker de moeite waard.
* denotes required fields.
* denotes required fields.