Ideal - Ideal (1980)

topplaat. ongepolijst maar toch een typisch duitse zwoelheid als het om vrouwenstemmen gaat. mooie korte liedjes, her en der een orgeltje.

Weer even helemaal terug in de eighties en het jongerencentrum uit die tijd met dit album

Het Berlijnse Ideal mocht in augustus 1980 in hun stad openen voor symforockgroep Barclay James Harvest, dit naast de Reichstag. Het katapulteerde de groep die muzikaal weinig gemeenschappelijk had met de hoofdact. Ik kan me voorstellen dat menigeen meer wegliep met het voorprogramma - alhoewel, de jaren '70 waren nog maar nét achter de rug en symfonische rock was zeker in Duitsland bepaald niet uit de mode.

Ach, ik filosofeer. Was er immers niet bij, maar de energieke en melodieuze Neue Deutsche Welle van Ideal is herkenbaar en pittig, als een kruising tussen Nina Hagen en Fischer-Z. Zoiets. Maar vooral het amalgaam dat zangeres en toetseniste Annette H (Humpe), gitarist Eff (Franz) Jott Krüger, bassist Ulli Deuker en drummer Hans Behrendt fabriceerden. Liedjes vol pit, vaart, vrolijkheid en wij-kunnen-de-wereld-aan.
Opener Berlin was hun eerste single, Blaue Augen was de volgende. Maar ook albumnummers als het stevige Irre of het ingetogener en slepende Telepathie maken duidelijk dat de vier meteen een eigen geluid hadden. In Hundsgemein ronkt een sequencer en gromt Krüger zijn zangpartij.
Op kant 2 meer van dit soort Welle, met onder meer ska via Da Leg Ich Mich Doch Lieber Hin en popreggae in Telephon, waarna met het stevige Roter Rolls Royce wordt afgesloten. Ook opvallend is dat het album oorspronkelijk op 45-toeren verscheen, zie hier.

Mijn reis door de new wave kwam vanaf het Amerikaanse Suburban Lawns, ik vervolg een klein jaar later: september 1981 en de tweede van Ideal.