Babyshambles - Down in Albion (2005)

Hij komt er dan toch, we hebben er lang op moeten wachten.. maar dan heb je ook wat. 16 tracks, ik ben wel erg benieuwd moet ik zeggen

Leuk dat dit album bij voorbaat al als legendarisch word beschouwd. Op zich niet zo gek: Als Doherty zich binnenkort van kant maakt, word het een waar cultfiguur en blijft dit het enige album van de band

wat een grenzeloze creativiteit heeft Pete toch ook hé: hij heeft de hoes (!) helemaal alleen (!) zelf ontworpen
een groot hoesjesontwerper is hij alleszins al niet

maar, idd, ik ben ook wel heel erg curieus naar wat dit cd'tje zal geven

de verwijzing naar the libertines in "what katy did next" doet toch wel een glimlach op mn lippen toveren eerlijk gezegd... mss, heel mss, komt het toch nog goed met dit album

Ja dat zag ik ook al. Ben ook erg benieuwd of Carl ergens op het album nog voorzichtig op z'n plaats word gezet

Valt me erg mee tot nu toe. Had er niet overdreven veel van verwacht. Maar het is stiekem best leuk. Natuurlijk zijn daar Fuck Forever en Killamangiro, 2 prima singles, het leuke openingsnummer en vooral het geweldig grappige Pentonville. Of de plaat ook echt zo goed is ben ik nog niet uit, maar het is erg amusant tot nu toe

Ik weet het niet hoor met dit album... Ofwel wordt het iets op het niveau Up The Bracket ofwel een gigantische flop... Toch zal ik het waarschijnlijk kopen, ik ben te nieuwsgierig

klinkt op het eerste gehoor echt echt echt niet slecht... ik had het vééél erger verwacht. Hier en daar is wel duidelijk dat de 'slechte-ideeën-schifter' Barat het 'genie-met-af-en-toe-crap-in-zijn-pen' Doherty niet meer kan leiden zodat enkel de goeie ideeën overblijven. Klinkt daarom net iets meer improvisatie dan the libertines. Maar dit is allemaal slechts een eerste indruk; kan nog een pak veranderen. Meer nieuws en mijn uitgebreide mening volgt later

Ik weet het niet. Libertines hebben me nooit weten te boeien: ja een paar nummers, maar soms werd dat super-valse gekweel me echt te veel.
En dan nu dit album: wederom hetzelfde probleem. Even denk ik "Ja, leuk", maar dan toch weer te veel gekweel, te vals en zelfs vraag ik me af of we dit nu wel serieus moeten nemen.
Dit gaat zeker niet op mijn december-verlanglijstjes komen. Leuk om 3 keer op de luisterpaal gehoord te hebben. Daar gaat het bij blijven.

Ik ga dit album toch maar eens luisteren, want ik vind The Libertines echt heel erg goed. Ik heb alleen een beetje een hekel aan Pete Doherty, maar ben toch wel benieuwd. Ook al is het gemiddelde hier nog niet echt geweldig.
Gisteren waren ze trouwens bij Jools Holland. De nummers klonken wel leuk, alleen Pete Doherty's zang liet soms wat te wensen over.

Het is toch zeker wel de moeite waard wat mij betreft hoor. Er is natuurlijk een hoop te doen om dit album en om Pete in het algemeen. Dit kan in sommige gevallen natuurlijk voor van te voren bepaalde negatieve reacties/becijferingen zorgen. Dat was te verwachten..

Verder is het probleem met dit album meer dat het heel wisselvallig. Een aantal songs zijn gewoon heel erg sterk, waaronder de drie singles (Fuck Forever, Killamangiro, Albion), What Katie Did Next en het openingsnummer. Daar tussendoor staan een aantal redelijke nummers, en een aantal mislukte pogingen om tot iets redelijks te komen..

Dat was op het laatste Libertinesalbum ook en daar stoorde ik mij ook niet aan omdat er toch een aantal hele sterke tussenstonden. Ik denk wel dat dit album iets voor mij is. Dus als ik geld heb zal ik eens een bezoek aan een CD-winkel brengen.

Wat je van de man kan zeggen, hij behoort tot dat zeldzame slag muzikanten dat een liedje kan schrijven. Luister naar loyalty song!

Helemaal mee eens venkel, ik denk dat in Engeland sommigen de man wel wat teveel prijzen, maar hier word hij dan weer ongelofelijk onderschat. Zijn eigen beoordelingsgevoel is gewoon slecht, hij heeft niet door of z'n liedjes goed zijn of niet, waardoor er altijd een paar missers op zijn albums staan. Jammer!

Wat een rommelig album. Dat is meteen de sterke kant van het album, maar ook de zwakte. Ik vind het prachtig dat het gewoon heel puur klinkt of ze gewoon een sessie van de band op CD hebben gezet, maar soms wordt het gewoon iets te rommelig. Net als het laatste Libertinesalbum een wisselvallig album met een paar hele sterke nummers erop (Fuck Forever, Albion, A'Rebours), maar ook een paar missers erop. Pete Doherty kan prima nummers schrijven, maar hij moet zoals obsessed al opmerkte nog leren om de missers te onderscheiden.
Ik vind het toch een leuk album geworden wat zeker de moeite waard is. 3,5*

Nu (of zonet) een interview op bbc 2 met die gast van Babyshambles. Hij zit er echt fucked up bij .

Doherty is dan ook niet helemaal fris meer de laatste tijd

Voor Doherty-begrippen vond ik hem nog redelijk lucide klinken tijdens het vraaggesprek. Normaal drijft hij zijn interviewers tot waanzin door de hele tijd verdwaasd op een xylofoon te tokkelen of gewoon weg te lopen na een gestelde vraag.

Je kunt het hem eig ook weer niet echt kwalijk nemen...

Gelukkig kan hij prachtnummers schrijven

Ik zeg meestal niet zo veel maar dit album maakt me iedere keer weer echt boos! Zoveel talent in de wereld en de platenmaatschappij geeft zijn geld niet uit aan een band die nog echt het publiek wil vermaken maar aan een zieke junk die een parodie op een demo heeft uitgebracht!
En over twee jaar kunnen we allemaal hem gaan verheerlijken om dat deze romantische junk door zelfmoord of overdosis zijn eeuwigheidsstatus heeft bereikt.

Ik heb het idee dat dit album teveel overgewaardeerd wordt en dat er teveel een hype ontstaat. In dat verband moet je dus OOR niet lezen; dat blad vindt dit echt helemaal het einde en waagt het om een prachtplaat als Z van My Morning Jacket af te kraken. Don't believe the hype maar luister en oordeel vooral zelf.

Overgewaardeerd!? Dit laatste werkje van Doherty word juist van alle kanten afgeslacht. Ik heb nog niet veel positieve reviews kunnen lezen hierover. (Ik ben dan ook geen lid van de OOR )

http://kindamuzik.net/artikel.php?id=10750

Ik vind dat ie nog gelijk heeft ook...

Dat rommelige is denk ik juist het sterke van dit album.
En dat liedje Albion blijft maar in me hoofd hangen...ik moet het gewoon soms luisteren.. O neee pete brengt zijn verslavingen op mij over:O

(wist je dat de hele mannen lijn van Dior op hem geinspireerd is? Zeg maar de strakke wortel broekjes en de strakke shirts en bretels enzoow)

Ik vind het een beetje onzinnig. De aanname dat je iets van waarde moet achterlaten om een legendarisch/mythisch figuur te worden geloof ik niet zo. Ik ben er van overtuigd dat als Pete zich van nu van kant zou maken, hij inderdaad die status zal bereiken. En men zal de 2 Libertines-albums (en misschien zelfs deze ook wel) ineens als fantastisch gaan zien. Zo werkt dat nou eenmaal.

(Ik vind overigens de Libertines veel leuker en beter dan wat bijvoorbeeld Cobain allemaal geschreven heeft, maar ik weet ook wel dat de meesten dat niet met me eens zullen zijn.)

Nou, ik had misschien moeten specificeren waar ik het mee eens ben: ik ben het ermee eens dat ie niets van waarde heeft gemaakt en dat al dat lyrische gedoe lichtelijk overdreven is. Het is geinige muziek, that's it. Naar mijn bescheiden mening dan he...

Datgene wat jij hierboven beschrijft beaam ik.

Bij vlagen toch wel een aardig plaatje, met als absolute uitschieter 'Albion'. Babyshambles komt echter nog niet in de buurt bij (de eerste plaat van) The Libertines. Met name 'Pentonville' is echt vreselijk irritant. 2,5* eerst maar eens, kan altijd nog meer worden.

Als enorme liefhebber van The Libertines moest ik deze cd gewoon hebben. Ik wist wat voor een geweldige liedjesmaker Pete Doherty is, maar ik vreesde alsnog een beetje voor het album door alle omstandigheden. Bij The Libertines hield ik enorm van Up the bracket vanwege het enthousiasme op die cd, en van het tweede self-titled album nóg meer omdat er ondanks de rommeligheid (die ik eigenlijk heel charmant vind!) zoveel in zat: prachtige nummers, mooie teksten, doordringende emoties... Desondanks twijfelde ik over wat Down in Albion zou worden, want wat als de charmante rommeligheid van The Libertines zou overslaan in een totale miskleun? Gelukkig bleek dat niet het geval. Down in Albion is een prachtig album dat bij elke luisterbeurt nog leuker wordt. Uiteraard is niet enkel nummer even sterk (Pentonville had er wat mij betreft niet tussen moeten staan, en ik ben ook niet zo'n fan van Up the morning), maar de vele pareltjes (A rebours, Loyalty Song, ... en natuurlijk het onmiskenbaar mooie Albion) maken dat allemaal goed. Is het even goed als The Libertines? Hmm, dat net niet, maar het lijkt me onmogelijk om de magie tussen Pete Doherty en Carl Barat te evenaren. Down in Albion komt echter al dicht in de buurt! *4,5

Nou Laura, eindelijk heeft iemand me écht overtuigt dit album dan toch maar eens aan te schaffen

en dat ga jij doen o.b.v. één enkele juichrecensie?? Dan mag je zowat alle albums op deze site kopen, daar er altijd wel iemand is die een album goed zal vinden.

Persoonlijk vind ik hem niet slecht, maar wel vééél te lang. Een twintigtal minuutjes korter en het kaf van het koren gescheiden, ging Down in Albion waarschijnlijk de volle ster meer verdiend hebben.

Natuurlijk niet! Ik heb van verschillende mensen meningen gehoort en recensies gelezen. Nooit wist ik helemaal zeker of ik het nu zou doen of niet. Maar in Laura's mening over The Libertines kan ik me goed vinden, dus daarom is het voor mij wel een beetje doorslaggevend.
Ik zou overgens nooit een album kopen op één recensie.