Nina Simone - At Town Hall (1959)

Adembenemende zangeres, en een sensationeel album. Twee weken ben ik het album (alweer) non-stop aan het beluisteren, en het is typerend hoe een geweldige zangeres als Nina Simone met weinig middelen groots weet uit te pakken. Met haar ietwat zware doch warme, en bovenal intrigerende stem kan ze eigenlijk als geen ander liedjes met hartzeer brengen. Toch wordt er (ook) ruimte gemaakt voor enige vorm van sensualiteit, die kant van Nina Simone krijg je te horen op de afsluiter Fine and Mellow. Een andere manier waarop de veelzijdigheid van haar nog maar eens benadrukt wordt is het prachtige pianospel, dat eigenlijk naast een blues– en jazzachtig sfeertje zelfs iets klassieks over zich heeft. De instrumentale nummers Under the Lowest en Summertime, tonen het duidelijkst aan dat ze naast een verbluffend goede zangeres tevens een fantastische pianiste is! Opvallend detail is dat er drie niet-live opnames op dit album staan (The Other Woman, Cotton Eyed Joe en Wild Is the Wind) – terwijl er wél wordt gedaan alsof ze live opgenomen zijn aangezien aan het einde een applaus wordt ingemixed. De producers willen de luisteraar(s) voor de gek houden! Het was ze bijna gelukt overigens, want je hoort het verschil nauwelijks. Nina Simone is een vakvrouw in hart en nieren, in de studio, en op de bühne!

Bijzondere plaat van Nina Simone, grotendeels live (enkele songs zijn studio-opnames, al is er publiek in de opname gepropt - dat trucje paste men vroeger wel vaker toe). 1959 was bepaald het jaar van de grote doorbraak. Haar debuut brak meteen potten (al kostte het behoorlijk lang om het uit te brengen, de opnames stammen uit 1957 of zo), en meteen daarna bevestigde ze met The Amazing Nina Simone. Deze plaat is echter pas echt "amazing", naar mijn mening.

Dit was trouwens Simone's eerste optreden in een heuse concertzaal, voorheen trad ze altijd op in al dan niet schimmige clubs, waar de drank rijkelijk vloeide en de sigarettenrook een mistig effect creëerde. Na enige verwondering net voordat ze de bühne betrad trok ze zich daar echter niets van aan en maakte ze er een geweldige show van, met pareltjes als de opener, Summertime (instrumentaal en met vocalen!) en You Can Have Him. Blues, jazz en soul deed zij in haar performance op meesterlijke wijs samensmelten, met veel gevoel en intensiteit.

Dat met een verrassend ingetogen Cotton Eyed Joe en het altijd magnifieke Wild Is the Wind twee van de toppers in de studio werden opgenomen, mag de pret niet drukken. Dit is vakmanschap én emotie van het hoogste echelon!

4,5 sterren