Cypress Hill - Stoned Raiders (2001)

Vond dit (net als ieder ander) een heel contrast met het oudere werk van Cypress Hill. Toch heb ik het altijd wel gewaardeerd, al vind ik de intro echt strontvervelend. De tracks lopen op een toffe manier in elkaar over, hou ik wel van...

De beats zijn in vergelijking met vroeger vlotter, sneller, moderner, maar ook muzikaler.
"Trouble", een vrij hard nummer, het refrein is me wat te schreeuwerig. Moet je van houden.
"Kronologik", vind ik als Kurupt-fan natuurlijk geweldig.
"Bitter" vind ik dan weer een vervelend nummer, met dat eigenaardige gezang erdoor.
"Red, Meth & B" is echt fantastisch.
Met "Lowrider" werd je destijds behoorlijk doodgegooid, daar ben ik nog steeds niet helemaal overheen, ben ik bang.
"L.I.F.E.", kneiterharde beat.

Na III Temples of boom heeft Cypress hill nooit meer een topplaat afgeleverd en ook Stoned raiders is weer een teleurstelling.Er staan wel een paar aardige nummers op ; zo is er een prima samenwerking met MC Ren in Southland killers,het aan Rage against the machine refererende Amplified mag er wezen (er staan sowieso veel rockgitaren op dit album) en de drie songs aan het slot zijn ook best aardig.
Ook de bijdrage van Method man is ook prima alleen is het nummer waar ie op komt draven niet veel soeps,iets wat voor de meeste songs geldt.
De beats (inclusief productie) zijn in vergelijking met hun eerste albums toch al vrij ondermaats en op geen enkele manier meer vernieuwend.
Middelmatige plaat

Cypress Hill – Stoned Raiders

Rond de tijd dat dit album uitkwam stond mijn muzikale ontdekkingsreis nog in de kinderschoenen. Destijds was ik erg into zowel de hiphop als rock van dat moment. Met terugwerkende kracht wordt dit dan nu-metal genoemd geloof ik maar die term kende ik toen niet. Met Cypress Hill was ik aanraking gekomen via het album Skull & Bones en Stoned Raiders ligt wel aardig in het verlengde hiervan.

De voorganger was wel wat interessanter nu ik erop terug kijk, maar qua stijl heeft het er wel wat van weg, namelijk hardcore rap met nu-metal. Was het op Skull & Bones nog keurig gescheiden op twee schijfjes; hier loopt het boeltje wat meer door elkaar. Het begint in ieder geval met één van de hoogtepunten, namelijk Trouble: dope verses worden afgewisselend met een schreeuwend refrein. Een nummer als Southland Killers is dan weer erg ‘gangsta’ en Bitter is een wat vreemde eend in de bijt. Het heeft iets bezwerends of psychedelisch, maar ik kan het wel hebben. Amplified klinkt dan weer een tikje belegen. Die heeft de tand des tijds niet heel goed doorstaan. De hieropvolgende nummers zijn ook niet echt hoogtepuntjes te noemen, maar de samenwerking met Redman en Method Man vond ik toen al erg lekker en nu nog steeds eigenlijk. Vooral Method Man kan ik altijd wel goed hebben. Hierna volgt Lowrider en dat is wel het bekendste nummer van het album. Ook wel het nummer van het album waarvan ik zou zeggen dat het dichtst bij hun typische stijl ligt. Voor een nummer als Catastrophe lijkt het gezegde ‘veel gescheer weinig wol’ uitgevonden. L.I.F.E. is een lekker laidback nummertje en de afsluiter grijpt terug naar die typisch gekende westcoastvibe en dat kan ik goed pruimen.

Al met al een nogal wisselvallige worp dit wat soms verrassend goed uitpakt, maar ook een paar missers kent. Ik kan hier toch niet te streng op zijn en dat zal vast ook iets met jeugdsentiment te maken hebben. Zijn voorganger is beter maar het blijft toch lekker om zo nu en dan albums als deze er weer bij te pakken.

3,5 ster

Aangevinkte nummers: Trouble, Southland Killers en Lowrider