Nina Simone - At Newport (1960)

Vanwege filmmuziek (´The Assasin´, 1993) me ineens weer gerealiseerd dat ik dit prachtige album nog steeds niet in bezit heb. Staat nog ergens op een van mijn 200 cassettebandjes. Daar moet ik maar eens iets aan veranderen.

Schitterende live registratie met mooie bluesy piano-jazz. Mijn favoriet is You'd Be So Nice to Come Home To, een zeer langzame swing met een betoverende tragiek.

Gedurfd hoor om na Frank Cunimundo nog een vocaal album de ether in te slingeren. Nou ja, Nina Simone kan niet zo snel kapot denk ik. Die vrouw heeft iets. Behalve een lelijk gezicht en de met Rahsaan Roland Kirk gedeelde definitie van jazz (namelijk Black Classical Music) heeft ze een stem waar ik lang niet van heb geweten wat ik ervan moet vinden.
Bij de eerste luisterbeurt van At Newport overviel me dat gevoel weer een beetje. Van intens treurig tot dolenthousiast, een brok van emotie. Ze weet het op de juiste momenten in de strijd te gooien. En ja, dat pianospel... Je moet het niet vergelijken met Alexander Schlippenbach, Cecil Taylor of voor mijn part Jef Neve. Want dan lijkt dit wel jostibandmateriaal. Ik vind dat bluesy getokkel van haar prima te pruimen. Er schuilt vrolijkheid en frivoliteit in.
Verademende keuze sq.

Het zal vast schandalig zijn, maar ik had nooit eerder bewust wat van Nina Simone geluisterd. Ik moest dan ook even dubbelchecken of de stem die uit mijn luidsprekers klonk wel van een vrouw was.

Zoals klaezman zegt: een gedurfde keus; Frank Cunimundo was destijds een klein rampje (aan zijn voornaam kan het echter niet gelegen hebben). Maar deze keer hoef ik sq gelukkig niet teleur te stellen; ik vind het wel mooi. Ik ren niet gelijk naar de dichtsbijzijnde platenzaak om dit album te kopen, maar op zijn tijd lijkt me dit best fijn om bij te ontspannen. 3,5*

Nina Simone zou eigenlijk als verboden gebied moeten worden gezien voor het Jazz-album-van-de-week-topic; ze is zo'n grote naam dat ze eigenlijk niet helemaal strookt met de uitgangspunten van het topic. Daarnaast kun je zeggen dat ze meer bluesy gospel is dan jazz...

Maar dat maakt me dus allemaal geen reet uit. Moordwijf met een dijk van een stem. Ik heb al het nodige van haar in de kast staan, maar deze ontbrak in dat rijtje. Een stem vol ziel en dat pianospel kun je bekritiseren, maar het past wel helemaal bij haar.
Hier kun je horen waar Antony & the Johnsons de mosterd proberen te halen en daarin nog wat te kort schieten.
Ik zet 'm in op 4*.

Van de 3 grote dames uit de vocale geschiedenis van de jazz - Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Nina Simone - is de laatsgenoemde zonder meer de meest tot de verbeelding sprekende (op het podium althans - Billie Holiday had een iets meer liederlijk leven, vermoed ik). Zo heb ik het einde van de film 'Before Sunset' altijd een beetje belachelijk gevonden (zeker omdat Julie Delpy Nina Simone gewoon niet kan nadoen) maar ik begrijp de fascinatie van de personages voor deze haast mythische figuur wel. Nina Simone zocht altijd maar weer de dialoog met het publiek, en tegelijk bleef ze op een ivoren toren musiceren, onaantastbaar, met een zweem van onverschilligheid over de "etiquette" die een artieste behoeft te hebben 'on stage'.

'At Newport' bevestigt alleen maar het beeld dat ik in mijn kop had zitten: vrolijke dialogen tussendoor, de nummers spelen zoals het haar uitkomt, maar vooral ontzettend op het gemakje blijven...dat is wat we op dit live-album te horen krijgen.
Toch wijkt Simone niet al te zeer af van de toen heersende standaard: ondanks dat ze hier begeleid wordt door een kleinere band, leunt de sfeer aan bij wat Holiday of Fitzgerald rond die tijd produceerden.

Daar is uiteraard niets mis mee, alleen wordt het album pas echt interessant als Nina Simone haar eigen draai geeft aan de tracks. Zo wordt Nina's Blues een (grotendeels instrumentaal) geïnspireerd nummer, en ook de beklijvende opbouw in 'Flo Me La' zal nog even bijblijven. Maar die momenten zijn te schaars om de plaat vaak uit de kast te halen...helaas.

Ben in het gelukkige bezit van een aantal Nina Simone lp's. Waardeer haar zeer en daarom dat ik me ook verheugde op dit album.

Dat is toch een beetje tegengevallen..vind de geluidskwaliteit niet geweldig ondanks het jaar van opname kan dat echt beter. Daarnaast miste ik wat dynamiek (in vergelijking met haar andere albums) samenhang en muzikale spanning. Die 2 of 3 wereldnummers die er op een aantal andere Nina Simone albums echt uitspringen miste ik op deze opname...

Geen dieptepunten, maar voor haar doen (en in ieder geval naar mijn smaak) ook weinig echte hoogtepunten tijdens dit live concert.

3/3,5

Een album waar toch een vreemde aantrekkingskracht blijft van uitgaan, die ik bij Holiday of Fitzgerald veel minder tot niet ervaar. Het is misschien inderdaad (zoals Heemskerktollie terecht opmerkt) Simone's brede achtergrond die haar muziek net iets doorleefder maakt...en ook haar bescheiden band speelt de sterren van de hemel. Zo vind ik 'You'd Be So Nice to Come Home To' nog steeds een klein wonder: kleinschalig qua opzet, sober, maar onversneden krachtig...bovenaards.

Nina Simone heeft een lange rij albums op haar naam staan, waarvan ik vooral die voor het Colpix-label de moeite waard vind. Ook dit live-album is het aanhoren waard, zij het dat de registratie niet helemaal naar mijn wens is. Het begint met een prachtige vertolking van Trouble in Mind, gevolgd door het even mooie Blues for Porgy. De rest kan me toch niet 100 procent overtuigen; ik denk dat ik haar langzamere, bluesy nummers prefereer. At Town Hall, haar eerste live-album (als ik me goed herinner) vind ik trouwens iets beter.