Nina Simone - At Newport (1960)

Van de 3 grote dames uit de vocale geschiedenis van de jazz - Billie Holiday, Ella Fitzgerald en Nina Simone - is de laatsgenoemde zonder meer de meest tot de verbeelding sprekende (op het podium althans - Billie Holiday had een iets meer liederlijk leven, vermoed ik). Zo heb ik het einde van de film 'Before Sunset' altijd een beetje belachelijk gevonden (zeker omdat Julie Delpy Nina Simone gewoon niet kan nadoen) maar ik begrijp de fascinatie van de personages voor deze haast mythische figuur wel. Nina Simone zocht altijd maar weer de dialoog met het publiek, en tegelijk bleef ze op een ivoren toren musiceren, onaantastbaar, met een zweem van onverschilligheid over de "etiquette" die een artieste behoeft te hebben 'on stage'.

'At Newport' bevestigt alleen maar het beeld dat ik in mijn kop had zitten: vrolijke dialogen tussendoor, de nummers spelen zoals het haar uitkomt, maar vooral ontzettend op het gemakje blijven...dat is wat we op dit live-album te horen krijgen.
Toch wijkt Simone niet al te zeer af van de toen heersende standaard: ondanks dat ze hier begeleid wordt door een kleinere band, leunt de sfeer aan bij wat Holiday of Fitzgerald rond die tijd produceerden.

Daar is uiteraard niets mis mee, alleen wordt het album pas echt interessant als Nina Simone haar eigen draai geeft aan de tracks. Zo wordt Nina's Blues een (grotendeels instrumentaal) geïnspireerd nummer, en ook de beklijvende opbouw in 'Flo Me La' zal nog even bijblijven. Maar die momenten zijn te schaars om de plaat vaak uit de kast te halen...helaas.