Hind - Halfway Home (2005)

Vocaaltechnisch gezien waren Hind en Zosja (die slechts een liveshow heeft gehaald), natuurlijk het beste van het eerste seizoen van Idols. Hind’s eerste album werd goud en won een Edison wat ertoe bijdraagde dat Hind een tweede album mocht opnemen. Doordat tijdens de release er net een fusie had plaatsgevonden tussen SonyBMG werd het album nauwelijks gepromote en ontving het weinig aandacht. ‘Halfway home’ werd tussen een regelrechte flop en het platencontract van Hind werd ontbonden.

Het openingsnummer ‘Give me a sign’ is een prima opener, uptempo met Arabische invloeden. Het nummer verscheen op single maar hij kreeg weinig airplay. ‘Sweet woman-child’ is een rustige ballad dat prima gezongen wordt. ‘Ya wili’ is weer een wat sneller nummer, wederom met Arabische invloeden maar een niemanddalletje. ‘Halfway home’, de titeltrack is een ballad, wel een van de betere. Ook dit was een single, die wederom aan veel mensen voorbij is gegaan. ‘Light of love’ vind ik zo zo; de coupletten zijn matig, het refrein is wel beter.

‘Love is a revolution’ is misschien zelfs wat urban, een outsider op het album. Valt dus op en vind het persoonlijk een van de betere nummers. ‘Habbatayek besaif’ werd de derde en laatste single van het album en is tevens het enige nummer dat niet in het Engels wordt gezongen. Ook dit valt op; het is folklore, klinkt ietwat portugees (fado achtig) en soms zelfs ietwat chanson. Misschien wel het beste nummer van het album. Het nummer is ook totaal niet commercieel genoeg om als single aan te slaan en juist daarom kan ik het wel waarderen.

‘What is love’ begint met een a capella intro en ontwikkelt zich tot een midtempo ballad, zelf vind ik het een slaapverwekkend nummer en ook qua tekst en arrangement vind ik ook een stuk eenvoudiger dan een aantal andere nummers op dit album, daarom is dit een van de mindere nummers. ‘Desert of your heart’ is een groeier, het refrein is erg catchy, dat komt mede door de strijkers in het nummer, het is een beetje gypsy-achtig. ‘In the distance’ ook erg catchy met een aanstekelijke melodie, zeker een uitspringer op dit album.

‘Say a word’ is weer een ballad dat wederom wat minder klinkt dan de uptempo nummers. Verder is wel een redelijk ballad van dit album, toch had het allemaal iets dieper en uitbundiger gemogen. ‘I’ll go on’ is erg dansbaar met een refrein in het Marrokkaans (?), soms hoor ik zelfs lichte dance invloeden bij dit nummer! De afsluiter ‘Ashamed’ is ook een ballad die ik zelf niet zo memorable vind, maar het is wel een groeier; naar mate je ‘m vaker afspeelt wordt ‘ie beter, vooral naar mate je de climax van het nummer nadert krijgt het toch nog enige kracht.

Wat me erg opvalt is de volwassen sound die Hind neerzette terwijl ze hier ongeveer 20-21 jaar was. Ik denk dat dan ook op een oudere doelgroep werd gegokt dan de tiener kijkende Idols fans. Maar helaas had die oudere doelgroep geen oren voor Hind waardoor dit album vrij onopvallend is gebleven. Zeker een van de betere albums van een Idols deelneemster van weleer.