Arno - Live in Brussels (2005)

Onwaarschijnlijk energieke live-plaat van deze Belgische grootheid, met als geheim wapen het rauwe gitaargeluid van Geoffrey Burton (in bepaalde kringen ook wel gekend als de schoonzoon van Kamagurka). Het woeste Ratata opent de debatten en deed de AB meer dan waarschijnlijk daveren op haar grondvesten.
De dierlijke blues van You Got To Move doen de temperatuur nog wat meer stijgen. De grote held van Hintjens, Captain Beefheart, is nooit ver weg in deze loeiharde brok hartstocht.
De voet gaat van het gaspedaal in het overbekende Les Yeux De Ma Mère, ondertussen misschien wel al wat te vaak door de boxen gegalmd. Toch blijft dit een tijdloze klassieker die nog weet te ontroeren.
Het kolkende Il Est Tombé Du Ciel is één van mijn persoonlijke favorieten: het withete gitaarspel van Burton in combinatie met de ruwe stem van Arno zorgt voor vuurwerk. De uitzinnige finale is werkelijk fenomenaal.
Lola, Etc. is een volgend hoogtepunt dat op z'n eentje bewijst dat de matige interesse voor deze plaat op de site onterecht is. Delicieus!
Opnieuw is daar dat barbaarse gitaargeluid om het loeiharde Meet The Freaks in te luiden. Arno live is nog steeds onaantastbaar!
Nummer zeven dan, 40 Ans, en het valt me op dat deze Live In Brussels toch echt wel van een ongekend niveau is. Opnieuw een favoriet van me, de zoveelste ... 40 Ans bewijst dat een rasperige stem evengoed hartverscheurend kan klinken.
Het bruisende With You klinkt dreigend en zou als de perfecte soundtrack kunnen dienen voor een nachtelijke rit door een onheilspellend Brussels landschap. Brandend en intens!
En telkens een volgend nummer zich aandient, lijkt het niveau nog te worden opgetrokken. La Vie Est Une Partouze, misschien wel de allerbeste song, houdt de broeierige sfeer in stand. De zweetdruppels die je overhoudt aan With You transformeren echter in een beklemmende hitte. Sloom en opgewonden tegelijkertijd.
Mother's Little Helper baadt in een gelijkaardige sfeer, maar toch dreigt de stemming om te slaan in nostalgie.
Met Chic Et Pas Cher lijkt de druk eindelijk een beetje van de ketel te gaan, maar dat is maar een illusie. Opnieuw une chanson hors catégorie.
Vervolgens dient het groovy Françoise zich aan: twaalf nummers ver en je weet nog steeds niet wat je aan het meemaken bent.
Het lallende zeemansgezwets in Bathroom Singer (althans zo klinkt het) toont de onverbetelijke deugeniet in de Oostendse zanger.
Nu is de tijd rijp voor een duo T.C. Matic-klassiekers. Het bijzonder pittige Bye Bye Till The Next Time (W-A-T een titel) is al langer één van mijn favorieten en wordt hier op indrukwekkende manier gebracht. Ook Oh La La La! wordt tot ver buiten de landsgrenzen op kreten van herkenning onthaald. Dit is volledig uit je dak gaan.
Na die waanzinnige trip volgt Vide, geschreven door Stef Kamiel Carlens van Zita Swoon. Deze melancholische afsluiter is bloedmooi, maar niet gespeend van tragiek. Je weet namelijk dat het einde nabij is, en nu pas voel je dat de intensiteit die hele tijd door je lichaam heeft gezinderd.