Ian Clement - Drawing Daggers (2013)

Eén van de Belgische platen waar ik het meest naar uitkeek, en Ian kan ook de verwachtingen inlossen zonder de hulp van zijn Wallace Vanborn-kompanen. Sterk debuut met erg fijne afwisselingen tussen 'bombastische' en intieme songs. 4*

stream: Solo met toeters en bellen: Ian Clement - Humo: The Wild Site

Eindelijk is hij er! Ik kende de demo-versies van Little Knife, Interview, Drowning in Butter & The Last Overhaul al (heel) goed, maar deze zijn in positieve mate verfijnd op dit debuutalbum. Deze Gentenaar heeft het allemaal: een (enorm) groot stembereik, sterke lyrics & vooral: een patent op catchy refreinen. Sowieso al jaren fan van Wallace Vanborn, maar hier kan ik evenzeer van genieten. 4*

Ik ben zeer te spreken over dit debuutalbum, dat fijne afwisselingen biedt en toch nergens de aandacht laat verslappen. Ian Clement heeft wederom (net als bij Wallace Vanborn) niet voor de makkelijkste weg gekozen bij zijn woordkeuze; de teksten zijn weer van hoog niveau. Als hij dit sfeertje met vervolgalbums een beetje door kan zetten, heb ik straks niets anders meer nodig dan muziek waarbij deze meneer betrokken is:
Wallace Vanborn voor de energieke duistere rock, als de ultieme uitlaatklep en Ian Clement voor de meer lome, relaxte en toch intense muziek.

Toen ik Wallace Vanborn-frontman Ian Clement eerder deze maand live aan het werk zagen in de kleine zaal van de Effenaar was ik direct overtuigd. Enkel met zijn akoestische gitaar en zijn imposante stem speelde hij een aantal liedjes van zijn dit jaar verschenen soloplaat Drawing Daggers. Voor de studioversies van deze nummers werd er meer uit de kast getrokken. Strijkers, blazers, fluiten, koortjes, orgeltjes en zwaar galmende gitaren. Het komt allemaal voorbij op Drawing Daggers. Hoewel nergens zo hard als zijn moederband klinkt Clement in zijn eentje donker, intens en bij vlagen behoorlijk pompeus. Clement heeft een groot stembereik en doet soms denken aan Dan Auerbach ('A Boy And A Man'), Fink ('Interview') en Mark Lanegan ('Kissing The Claw'). Het resultaat is niet altijd even spraakmakend. Het probleem zit hem niet in de kwaliteit van de liedjes - die zijn namelijk goed - maar in de soms verkeerd gekozen arrangementen. Het mooi openende 'Interview' wordt vakkundig om zeep geholpen door het gedragen - bijna als een matrozenkoor gezongen - refrein en in 'A Boy And A Man' lijkt de instrumentatie net te zwaar dankzij de gitaar-orgel combinatie. Gelukkig is er ook veel moois zodat Drawing Daggers wel degelijk de moeite waard is. 'The Great Escape', 'The Hammer And The Nail' en 'Little Knife' zijn hier goede voorbeelden van. Al met al kunnen we spreken van een welkom solo-uitstapje, waarbij wij hopen dat Clement in de toekomst voor een kalere aanpak kiest, zoals hij dat live ook al doet.

Van: Daan's Muziek Blog

Wat een geweldige artiest is Ian Clement toch. Als ik hem op het podium zie lijkt het me absouluut geen makkelijk persoon, maar dat maakt vaak een geweldige artiest. Op deze cd doet hij vooral wat hij zelf graag wil maken. het levert een afwisselende cd met emotioneel zwaar beladen nummers. Live brengt hij dit nog intenser waarbij duidelijker de overeenkomst met Wallace Vanborn naar voren komt. Ik blijf meneer Clement maar al te graag volgen.

Ian Clement was op 5-12-2013 het voorprogamma van De Staat in Middelburg, ik was daarbij en Ian speelde alleen op acoustische gitaar. Ik vond het goed klinken en was benieuwd naar zijn album welke ik op vinyl na de show heb gekocht.

Niet wetende wat ik moest verwachten (volgens Ian zat er op de plaat een band bij) werd ik omver geblazen na het luisteren van het album. Die donkere sfeer die gecreeerd wordt, zonder hard te klinken, doet het hem op deze plaat. Dikke 4,5*