menu

10cc - Live and Let Live (1977)

mijn stem
3,25 (51)
51 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Pop / Rock
Label: Mercury

  1. The Second Sitting for the Last Supper (5:22)
  2. You've Got a Cold (3:58)
  3. Honeymoon with B Troop (3:56)
  4. Arts for Arts Sake (7:14)
  5. People in Love (4:11)
  6. Wall Street Shuffle (4:12)
  7. Ships Don't Disappear in the Night (7:33)
  8. I'm Mandy Fly Me (6:03)
  9. Marriage Bureau Rendezvous (4:19)
  10. Good Morning Judge (3:10)
  11. Feel the Benefit (13:35)
  12. The Things We Do for Love (3:49)
  13. Waterfall (7:48)
  14. I'm Not in Love (7:00)
  15. Modern Man Blues (8:04)
totale tijdsduur: 1:30:14
zoeken in:
avatar van Running On Empty
4,0
Wordt tijd voor een rerelease op CD met extra tracks. Al enige tijd niet meer verkrijgbaar deze. Wel ooit op CD verschenen.

/edit: Schijnt dus net in de rerelease te zitten bemerk ik nu

avatar van bikkel
3,5
Degelijk livealbum van 10CC met een grotere bezetting. Er Wordt perfect gemusiceerd en ''live'' is het net allemaal ietsje steviger.
De groep vulde toen al met gemak de grotere zalen en de grote hits worden gespeeld.Toch mis ik her en der de Godley &Creme bijdragen.Door hun afwezigheid zijn het over het algemeen alleen Steward/Gouldman composities geworden.Dus krijg je knappe symfonische pop/rock nummers die goed inelkaar steken en herkenbaar zijn.Doch juist de experimentdrift van het andere duo mis ik toch wel her en der.De kracht van 10cc in hun begintijd,was voornamelijk de diversiteit,daar alle leden met meerdere instumenten overweg konden,in staat waren ze te zingen en te componeren.
Hoogtepunt op dit album is voor mij Feel The Benefit.Een lange melodieuze song met een apart tussenstuk en een zinderende finale.

avatar van ChrisX
Running On Empty schreef:
Schijnt dus net in de rerelease te zitten bemerk ik nu

Ok, vertel... komen die 10CC albums allemaal opnieuw in mooie luxe uitgaven? Dat zou toch echt wel super zijn, want ik heb er eigenlijk altijd mee gewacht om ze aan te schaffen

avatar van Droombolus
2,0
Voor mij is dit dus de omgekeerde wereld. Een band die op het podium net zo probeert te klinken als in de studio en er dan vervolgens weer een plaat van uitbrengt die je thuis kan draaien.

avatar van bikkel
3,5
Droombolus schreef:
Voor mij is dit dus de omgekeerde wereld. Een band die op het podium net zo probeert te klinken als in de studio en er dan vervolgens weer een plaat van uitbrengt die je thuis kan draaien.


Zit wel wat in wat je zegt.
Het is allemaal goed vertolkt,maar veel verrassing of andere wendingen in de nummers hoef je niet te verwachten.
Daarbij draai ik deze plaat nog zeer weinig.
IK ga ook wat zakken met mijn beoordeling.

avatar van SDD
5,0
SDD
Nummers zijn zeer goed gespeeld met af en toe een variatie (zoals in de solo van I'm Mandy. Jammer dat er geen nummers van Godley en Creme gespeeld worden, maar deze nummers vond ik al iets minder dan het werk van Stuart en Gouldman. Feel the Benefit is schitterend gespeeld net als I'm Not in Love.

avatar van henk01
3,0
beetje yam allemaal 3*

avatar van Madjack71
10cc zal in mijn herinnering toch altijd verbonden blijven aan die clip met dat kekke blauwe wijde pijpen broek, al lopend door de straten van Jamaica? Dreadlock Holliday blijft een geweldig nummer, al is dat niet kenmerkend voor de muziek van 10cc, althans zeker niet in de vroegere periode. Het is na Godley & Creme en die hebben samen met Gouldman & Steward toch wel een degelijke creatieve vinger in de pap gehad. De muziek op dit Live and let Live steekt goed in elkaar en je hoort het er niet aan af dat het live is, er zal dan ook vast wel het e.e.a. aan gesleuteld zijn in de studio, want het lijkt wel of er geen publiek aanwezig is geweest tijdens de nummers zelf. Het doet mij wat "sfeer" betreft ook aan het gerenommeerde live album van Supertramp denken Paris. Supertramp en 10cc allebei bands, die hun successen hebben gehad in de jaren zeventig en die allebei wat zijn weggezonken nadat belangrijke bandleden vertrokken. Maar dat doet er verder niets aan af, dat dit een meer dan aardige registratie is geworden, zij het dat het wat ontbreekt aan een bepaalde live sfeer, die het net dat beetje meer kan meegeven.

avatar van henk01
3,0
henk01 schreef:
beetje tam allemaal 3*

avatar van vigil
4,0
Een beetje een steriele live uitgave. Het publiek is er uitgemixt en enkel voor en na het nummer te horen. Desondanks zijn de versies die ze spelen van een zeer hoog niveau.

avatar van bikkel2
3,5
vigil schreef:
Een beetje een steriele live uitgave. Het publiek is er uitgemixt en enkel voor en na het nummer te horen. Desondanks zijn de versies die ze spelen van een zeer hoog niveau.


Enkele aparte wendingen daargelaten is het tevens wat zielloos.
Het spelniveau ligt hoog, maar 10CC heeft met hetzelfde euvel te maken wat Supertramp ook heeft.
Het is zo perfect dat het niet al te veel toevoegd aan de bestaande versies.

10CC vond volgens mij meer zijn draai in de studio.

avatar van Droombolus
2,0
Ze speelden mee met een tape waarop de geluiden stonden die ze zelf live niet konden maken. Ik was destijds een grote fan maar heb daarom bewust het optreden in deze tour voorbij laten gaan.

Mijn vrouw is er wel naartoe geweest ( in Carré Amsterdam ) en die vond het prachtig omdat het visueel wel goed aangekleed was. Ze heeft het nog jaren gehad over iets als een confettikanon wat glitters het publiek inschoot by The Film Of My Love.

avatar van bikkel2
3,5
Ah, grappig. Apart dat ze The Film Of My Love speelden.
Is nu niet bepaald een livesong.

avatar van Dibbel
4,0
Kan me wel aansluiten bij de vorige luisteraars hier.
Op deze dubbele live-LP na de split, lijkt vooral verborgen gehouden te moeten worden dat het live is, waardoor het inderdaad wat steriel klinkt. Publiek hoor je alleen na de nummers.
Wel perfecte muzikanten natuurlijk, die zowat geen noot missen.
Voor de rest kan ik hier moeilijk afkrakerig over gaan doen natuurlijk, want het waren, zijn en blijven stuk voor stuk prima liedjes van een van de toonaangevende Engelse bands van de jaren 70.
Die dan hier dus perfect gespeeld worden, daarom dan toch maar 4 sterren dus.
Op vinyl.

avatar van bikkel2
3,5
Technisch gezien weinig op aan te merken. Gouldman en Stewart spelen hier met topmusici die echt wel wat kunnen.
Maar ik mis ook de Godley & Creme bijdragen die juist zo'n mooi contrast vormden tegenover de Stewart/ Goulman songs.
De band speelt veel van het toen recente album Deceptive Bends, en dat vind ik persoonlijk een stapje terug in vergelijking met het vorige werk.
Het is een beetje zoutlozer, maar de nummers worden prima vertolkt.

avatar van kaztor
Plaat #1 van deze set zit er net op...

Is dit eigenlijk wel live?
Sterieler ken ik ze in ieder geval niet.

Als er in het einde van The Wallstreet Shuffle wat joligheid bij een van de bandleden te bespeuren valt, valt het echt meteen op, op een manier van 'wat was dat nou!?', zo 'geproduceerd' klinkt dit.
Zelfs Supertramp's Paris klinkt nog tien keer spontaner...

Na het tweede deel volgt uiteraard m'n oordeel, maar ik ben bang dat er niet meer dan een 3 in gaat zitten...
Jammer, want in de studio zijn ze heer en meester.

avatar van bikkel2
3,5
Bij Modern Man Blues raakt de band enigzins op drift, maar dan is het al bijna voorbij

Er wordt voorbeeldig gemusiceerd, maar het blijft allemaal erg netjes.
Versie van Feel The Benefit is wel sterk.

Fedde
Goed live-album. Prima opname-kwaliteit. Ik heb zelf de remasterversie op het Cherry Red (7Ts)-label en die klinkt als een klok, alsof je er zelf bij bent.

Stewart en Gouldman lijken met dit live-album te willen bewijzen dat ze, ook na vertrek van Godley en Creme hun mannetje staan. Maar liefst 8 van de 15 nummers zijn afkomstig van het eerder dat jaar verschenen Deceptive Bends. En het moet gezegd, dat ze juist deze nummers erg sterk neerzetten live. Het overige materiaal is net een stukje minder. De live-versies van I'm Not In Love of Wall Street Shuffle, daar zit ik niet direct op te wachten en ze kunnen de studioversie zelfs niet benaderen.

Opmerkelijk zijn het bluesrocknummer Modern Man Blues en Waterfall, een single uit 1975: een prachtig westcoast-countryrock nummer dat zomaar weggelopen lijkt uit het repertoire van CSN&Y. Ze konden veel, deze jongens. Misschien was dat wel het grootste probleem met 10cc: het ging qua stijl vaak alle kanten op.

Het sterkste punt van dit live-album is het gitaarwerk, ik vermoed vooral van Stewart en Gouldman. Dat hoor je zo niet op de studio-albums. Het geeft een stukje meer rock aan dit album, waar het op de studioplaten vooral pop blijft. Toch springen ze nergens uit de band en wacht het publiek braaf tot ze mogen applaudiseren.

Zoals bikkel2 al formuleerde; "voorbeeldig gemusiceerd, maar het blijft allemaal erg netjes."
En eerlijk gezegd: daar hou ik wel van.

avatar van bikkel2
3,5
Rick Fenn is ook verantwoordelijk voor veel gitaarwerk. Zeker in de stukken waar Stewart piano speelt.
Het was ook de eerste tour waar de groep met een voltallige nieuwe bezetting speelde (afgezien van drummer Paul Burgess die de groep al vanaf 1974 live bijstond.)

Hier en daar springen ze wel even uit de band, en dan met name op de krachtige opener The Second Sitting Of The Last Supper, het lang uitgerekte Ship's Don't Disappear In The Night en het al eerder aangehaalde Modern Man Blues.
Feel The Benefit vind ik hier wel een aanvulling. Het is m.i beter dan de wat geproduceerde studio versie.
Je hoort wel een voortreffelijke band aan het werk, maar het meeste materiaal vind ik live niet echt een aanvulling.

10CC blijft dicht bij de originelen, doet voeren ze verder prima uit, dat zeker.

Fedde
bikkel2 schreef:
Rick Fenn is ook verantwoordelijk voor veel gitaarwerk. Zeker in de stukken waar Stewart piano speelt.
Het was ook de eerste tour waar de groep met een voltallige nieuwe bezetting speelde (afgezien van drummer Paul Burgess die de groep al vanaf 1974 live bijstond.)

Daar kwam drummer/percussionist Stuart Tosh bij. Door de sterke ritmesectie is het op dit live-album ook wat steviger.

De rol van Rick Fenn nog wat verder uitgeplozen. Inderdaad soleert hij ook in diverse nummers, zoals je duidelijk kunt zien in The Things We Do For Love, als Stewart achter de piano zit. Fenn pakt de solo vanaf 1:35:
The Things We Do For Love.

In het volgende nummer kondigt Stewart de solo van Fenn aan, te zien vanaf 2:00
Modern man Blues

De zinderende finale van Feel The Benefit laat Stewart zich echter niet ontglippen. Tijdens de bassolo van Gouldman komt hij achter de piano vandaan en speelt aansluitend de leadguitar. Fenn moet nu genoegen nemen met een tweede plaats, achter blikvanger Stewart. Duidelijk te zien vanaf 10:25:
Feel The Benefit

avatar van bikkel2
3,5
Toffe stukjes. Een goed stel muzikanten.

avatar van Toon Hoogte
3,5
Het viel me op dat "Feel The Benefit" lang en gevarieerd is. Bovenaan deze pagina zag ik pas hoe lang; op de twee elpees staan geen tijden.

avatar van bikkel2
3,5
Ik weet niet precies of het langer is dan One Night In Paris van het album The Original Soundtrack. Ik denk gevoelsmatig dat die iets langer is, maar dit epic behoort wel tot de betere songs van de groep.
Live trouwens beter dan de studiotrack,die wat dynamiek mist en waar het orchestrale te veel overheerst.
Deze versie is puurder en de climax is heel sterk.

Aardig live document. Maar het voegt net te weinig toe. In de meeste gevallen blijven ze wel heel dicht bij de originelen.

avatar van Running On Empty
4,0
Vandaag de vinyl dubbelaar weer op de draaitafel gehad. Wat een dijk van een liveplaat is dit toch.

avatar van zaaf
bikkel2 schreef:
Ik weet niet precies of het langer is dan One Night In Paris van het album The Original Soundtrack. Ik denk gevoelsmatig dat die iets langer is, maar dit epic behoort wel tot de betere songs van de groep.
bikkeltje, dat duurt zo'n achtenhalve minuut.
ken deze liveplaat niet, was meer van de GodleyCreme zijde. zal m wel eens proberen.

avatar van bikkel2
3,5
''was meer van de GodleyCreme zijde.''

Ik ook. De humor en het arty aspect verdween nagenoeg na het vertrek van G&C.

avatar van Running On Empty
4,0
Muzikaal gezien bleef er genoeg te smullen over wat mij betreft

avatar van bikkel2
3,5
Running On Empty schreef:
Muzikaal gezien bleef er genoeg te smullen over wat mij betreft


Nooit slecht, al is Look Her (1980) een misser van jewelste.
Maar het werd wel steeds gezapiger en mij iets te save.
Juist het contrast met G&C nog in de gelederen, maakte de 10CC sound uniek.
Stewart en Gouldman voor de melodieuze, vaak wat symfonische pop en Godley& Creme voor de experimentele verzinsels.

Ik mis dat tegengewicht hier behoorlijk. Desalnietemin staan hier prima nummers op, dat dan weer wel.

avatar van Wandelaar
4,0
Sterk live-album van de nieuwe band rondom Stewart en Gouldman, na vertrek van Godley en Creme. Nieuwe drummer/pianist Paul Burgess krijgt hier versterking van drummer Stuart Tosh en gitarist Rick Fenn maakt hier zijn debuut. Zowel Fenn als Burgess maken tot op de dag van vandaag deel uit van de band. Hoogtepunt op dit album: Feel the Benefit, een nummer van de nieuwe studioplaat Deceptive Bends (1977) dat hier krachtig wordt neergezet.

avatar van devel-hunt
2,5
De magie is hier toch wel verdwenen. 5CC is toch andere koek als 10CC.
Voorheen een innovatieve band met hele creatieve en maffe originele invalshoeken. Deze live plaat mist dat volledig. Keurig gespeeld, maar save tussen de randjes en dat is precies waar 10CC in de periode 72-75 niet voor opgericht was.

avatar van bikkel2
3,5
10CC had toendertijd live weinig meer toe te voegen.
Ik heb het altijd meer als een studioproject gezien.
Dit is kwalitatief best goed, maar het mist vooral gevoel, urgentie en passie.
De originele 10CC was gewoon niet meer te overtreffen.
Perfecte balans en de eigenzinnigheid ( Godley& Creme) en de melodieuze kant ( Gouldman & Stewart.)
Zonder elkaar is het minder. Dat is iets wat de geschiedenis ons wel geleerd heeft.

3,0
geplaatst:
Wat Toto voor Amerika was, was (en is) 10 cc voor het Verenigd Koninkrijk. Zoals gezegd, hierboven, zonder passie en urgentie. In de studio kwamen ze het best tot hun recht; met name de eerste 5 stuks zijn (of beter gezegd: waren) prima.
Weer eens geluisterd (met het oog op de optredens die komen dit najaar) maar andermaal te licht bevonden: Blijft op 3* steken.

avatar van bikkel2
3,5
geplaatst:
Naast Gouldman als original, zijn gitarist Rick Fenn en slagwerker Paul Burgess live nog van de partij in het heden.
Hier dus ook op te horen. Burgess deed al mee in 1974 op de bühne. Kevin Godley was ook vaak als zanger voor op het podium te vinden. Dan beroerde hij de drums en was ook extra drummer of percussionist als Godley wel achter de kit zat.

Gast
geplaatst: vandaag om 07:17 uur

geplaatst: vandaag om 07:17 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.