Mother Love Bone - Mother Love Bone (1992)

Voor zij die dit nog niet wisten: MLB is de band waar Jeff Ament en Stone Gossard speelden, voordat ze Pearl Jam oprichtten. Vlak voor de release van hun debuutplaat overleed zanger Andrew Wood aan een overdosis.

Heerlijke plaat! Ben erg benieuwd naar de documentaire die onlangs is uitgekomen over de zanger Andrew Wood: Malfunkshun.

Waarom is het mij nog nooit opgevallen hoe de melodie van "Man of golden words" lijkt op die van Bob Dylan's "One more cup of coffee"? De gelijkenis is te groot om toevallig te zijn...

Geweldig album, ik heb dit album al een tijdje en het blijft een goed album. Het beste nummer is chloe dancer/crown of thorns.

'T zijn in feite twee nummers, maar inderdaad prachtig. Leuk ook dat Pearl Jam Crown of Thorns zo nu en dan weer eens ten gehore brengt.

Ik hoop dat ze dat nummer ook op 29 augustus ten gehore brengen. Voor de rest zijn Stardog Champion, Stargazer, Half-Ass Monkeyboy, Bone China en This is Shangrila ook uitstekende nummers.

Voor iedere Pearl Jam liefhebber is dit album uitstekend geschikt. En als Andrew Wood niet was overleden dan was er waarschijnlijk nooit een Pearl Jam gekomen en was ik nu fan van Mother Love Bone.

MLB is prachtig, maar haalt het voor mij absoluut niet bij PJ. Iets te veel Glam.

Dat is waar, maar misschien waren ze wel doorgegroeid tot het niveau wat Pearl Jam heeft.

Dit lijkt wel erg veel op Guns 'n' Roses. Maar niet getreurd, die waren toen ook erg goed. Crown of Thorns is een nummer wat zo op Ten van Pearl Jam had gepast.

ik vind dat t beste MLB nr hier op had moeten staan
'with yo heart not yo hands"

de reden dat die er niet opstaat is waarschijnlijk omdat het een nummer is van de voormalige band van Wood, namelijk Malfunkshun, daar staat ie als live versie op, het album heet Return To Olympus, echt de moeite waard, ik luister er nu op dit moment naar
groete

Arretiedes

Het enige nummer dat ik ken van Mother Love Bone is het prachtige Chloe Dancer/Crown of Thorns

Ik ga toch eens deze verzamelaar checken.

Hij staat ook op Singles (de soundtrack), ook een mooi album.

Tracklist van Singles ziet er in ieder geval erg goed uit
Zowel Pearl Jam, Alice in Chains als Soundgarden behoren tot mijn favo bands.

Ik had er eigenlijk meer van verwacht. Ik vind het niet heel speciaal, het klink voor mij als een kruising van Pearl Jam en de "pre-Frusciante"-Red Hot Chili Peppers. Staan wel een paar leuke nummers op, maar die zijn in de minderheid. Toen ik deze oester opende had ik net wat meer parels verwacht.

Ik vind het jammer dat hier niet meer berichten staan, Mother Love Bone was, samen met o.a. de Screaming Trees, de band uit de Seattle scene die het groot had kunnen maken en niet de erkenning kregen (krijgen) die ze verdienen.

Andrew Wood was een uitstekende frontman en entertainer, met tonnen charisma, en hij had dan ook nog eens humor (I'd like to thank Green River for breaking up) . Ook de rest van de band mag niet vergeten worden, ik weet niks af van drums of gitaar, maar het klinkt allemaal wel erg geweldig imo

Mother Love Bone maakte ongeloofelijk vrolijke songs, ik kan gewoon niet anders dan lachen als ik MLB hoor. Ik zetStardog Champion op gelijke hoogte met Hey Jude van the Beatles.
Ik kan er wel inkomen dat niet iedere PJ fan dit geweldig vindt, omdat de glam invloeden prominent aanwezig zijn.

Voor de geïnteresseerden: http://www.fullinbloommusic... => Kevin Wood's website met interview over Andy en Wammybox Records featuring Andrew Wood, Malfunkshun, From The North Devilhead, and Fire Ants => Wammybox met foto's van o.a. Malfunkshun en MLB.

En nu maar hopen dat Pearl Jam Crown of Thorns speelt op Werchter

Om even in te haken op je eerste alinea; Mother Love Bone heeft niet de erkenning gekregen die ze verdienen. Nou, ze hebben nooit de kans gehad om de potentie en erkenning te oogsten. Ofschoon Andrew Wood zich aan de vooravond van de release van Apple het leven liet door een overdosis heroïne. Komt nog bij dat Pearl Jam haar voorganger binnen no time volledig overvleugeld had. Echter, binnen de opkomende Seattle scene anno 1990 bestond er geen twijfel; Mother Love Bone was de band om Seattle op de kaart te zetten. Het mocht helaas niet zo zijn en door het succes van Pearl Jam is de muziek van Mother Love Bone wat naar de achtergrond verdwenen. Toch draagt Pearl Jam de erfenis van Andy Wood en zijn band eervol met zich mee gezien regelmatige uitvoeringen van Hunger Strike en Crown of Thorns; die eigenlijk toch met Chloe Dancer als intro vertolkt moet worden.

^Juist, ze waren wel degene die het grootst waren in de scene, en indien Andy niet was gestorven, dan was MLB misschien wel de Nirvana van de 90's geweest. Maar mij hoor je niet klagen, ik vind het leuk om te zeggen: Ken je dat? en dat ze nadien vol lof bij mij komen

Even een correctie: strikt genomen is Andrew niet gestorven aan een overdosis, maar aan een allergische reactie ten gevolge van medicatie die de OD moesten verhelpen. Hierdoor zwollen zijn hersenen op, waardoor hij verder had moeten leven als een kasplantje.

Maar goed, ik ben het zeker met je eens

Prima verzameld werk van Mother Love Bone. De band speelt een soort glamrock, die bij tijd en wijle doet denken aan tijdgenoten Jane's Addiction. Mijn topfavoriet is Chloe dancer / Crown of thorns, maar ik ben ook erg gecharmeerd van Come bite the apple en Holy roller.

Raar overigens dat de EP Shine en Apple beide hoger scoren dan deze verzamelaar, terwijl hier alle nummers op staan.

Waarschijnlijk omdat dit album het eerste is dat je ziet als je de naam van de band intikt.

Hm, ik vond Stargazer toch wel erg vet klinken, maar snel 's de rest van de CD 's gaan beluisteren..

Ik vind het een meer dan gemiddeld goede band. Het is nu 2010, dus ik ken het nu zo een 17 jaar ofzo.
Maar overdrijven is ook een vak: Stardog Champion is geen Hey Jude, in geen velden of wegen.

Come Bite The Apple, Holy Roller, Bone China en Crown of Thorns, mijn favorieten

Ja, maar het is niet omdat het the Beatles zijn, dat het goed is, he But I do get the point

Mother Love Bone met Stone Gossard en Jeff Ament van Pearl Jam in de band en Andrew Wood als opvallende frontman vormt het vrij uitgebreide begin van de film Pearl Jam 20. Dit om maar aan te geven: hier is het allemaal begonnen. Ook wordt duidelijk dat ze Andrew Wood's dood door de drugs nooit meer vergeten. Heel mooi is de uitvoering van Crown of Thorns van dit album wat gespeeld wordt door Pearl Jam op hun jubileum van 10 jaar.

Mother Love Bone heeft een ander geluid dan Pearl Jam en andere Seattle bands uit die tijd. Wat meer glamrock, wat meer hardrock, maar ook pure eerlijke rock 'n roll. Een soort van kruising tussen Guns 'n Roses, Aerosmith & Pearl Jam. Het is gewoon echt heerlijke muziek. Deze verzamelaar bevat de EP Shine uit 1989 en het album Apple uit 1990. Het staat vol met goede nummers, waarbij genoemde Crown of Thorns echt briljant is. Maar ook openers This Is Shangrila & Stardog Champion zijn niet verkeerd, net als Stargazer en Man of Golden Words. Ook de nummers van EP Shine zijn de moeite waard. Er zit ook nog een bonus cd bij met nog eens 2 extra tracks: Capricorn Sister en Lady Godiva Blues.

Pearl Jam 20 was net op ned.3 te zien.

Ik denk dat een verzameluitgave de beleving van een first release mist. In extreme: een greatest hits album wordt vaak minder beoordeeld, terecht vind ik, de nummers zijn al bekend, en zijn daarom 'minderwaardig' tov het origineel.
Dit album is niet zo'n GH-album, maar toch een heruitgave van twee albums.

Als je het bijvoorbeeld vergelijkt met een uitgave van PJ's Ten en VS gecombineerd, dan zal ik deze combi minder snel pakken dan de originele CD's. Het verliest zijn waarde.

Dit is al een oud verschijnsel. In de jaren 70 en 80 werden veel duo-LP-albums uitgebracht. Tegenwoordig zijn deze platen in de regel veel minder waard..

Er is sinds half mei een mooie dubbel lp op paars vinyl uit van dit album..

Ze hadden inderdaad wat meer bekend mogen verdienen dan dat ze nu hebben gehad.

Voor zover ik het kan overzien, staan op deze compilatie alle nummers van Apple en meer. Apple ging destijds aan mij voorbij. Deze niet want die werd hard in de markt gezet toen grunge het speelveld ging domineren. Mother Love Bone begeeft zich op het snijvlak tussen stadionhardrock en die grunge. Je snapt direct waarom Skid Row in die dagen een koerswijziging doorvoerde. Want dit dampt aan alle kanten. Niet zo obstinaat als de oude Guns 'n Roses en ook niet zo in zichzelf gekeerd als die houthakkershemdjes. This Is Shangri La, Holy Roller en noem ze allemaal maar op zijn zinderend en meeslepend. Muzikale zweetdruppels. Klapstuk is natuurlijk het wonderschone Crown Of Thorns met zijn emotionele climax. Horen hoe doorleefd Mother Love Bone was is een prachtige belevenis.

Dat 'meer' is ook de gehele EP Shine. Plus nog Lady Godiva Blues als een extra nummer.


En is toen ook pas verschenen. Het jaartal 1990 dat hier nu staat klopt dus niet, maar moet 1992 zijn. Ik heb een correctie doorgestuurd.

Ik kende Mother Love Bone destijds door mijn jongste broer die de 'alternatieve scene' van toen volgde. Zo kende ik ook al Nirvana en Pearl Jam voordat iedereen ze kende.

1992 is de releasedate van deze compilatie inderdaad. Apple stamt uit 90.

Lady Godiva Blues staat ook op Apple als bonustrack.