menu

Paradise Lost - Icon (1993)

mijn stem
4,05 (120)
120 stemmen

Verenigd Koninkrijk
Metal
Label: Music for Nations

  1. Embers Fire (4:35)
  2. Remembrance (3:20)
  3. Forging Sympathy (4:38)
  4. Joys of the Emptiness (3:24)
  5. Dying Freedom (3:40)
  6. Widow (3:02)
  7. Colossal Rains (4:32)
  8. Weeping Words (3:47)
  9. Poison (2:59)
  10. True Belief (4:26)
  11. Shallow Seasons (4:53)
  12. Christendom (4:28)
  13. Deus Misereatur (1:53)
  14. Sweetness * (5:34)
  15. Your Hand in Mine [Live] * (6:40)
toon 2 bonustracks
totale tijdsduur: 49:37 (1:01:51)
zoeken in:
Joy
wat mij betrefd vetste plaat van paradise lost

ik houd van het zware gitaargeluid, en sfeer van deze plaat in algemeenheid

niet om vrolijk van te worden maar zo nu en dan erg lekker


Joy
ik houd nog steeds van de moddervette sfeervolle plaat en promoot um weer

must voor niet al te vrolijke metalfans:)

avatar van james_cameron
5,0
Wat mij betreft ook het beste album van de band. Geweldige, loodzware songs, prachtig gezongen en uitgevoerd. Veel variatie ook, en nog niet met de meer commerciële sound van het hierop volgende (en overigens ook prachtige) Draconian Times.

avatar van notsub
4,5
Goede CD met wat meer melodie en minder bruut geweld dan zijn voorganger. Embers Fire, True Belief en het prachtig rustige Christendom zijn mijn favorieten. Widow zoekt het in een wat hoger tempo en is ook geslaagd. Heerlijke metal plaat. met meeslepend gitaarspel en krachtige zang.

avatar van Metal-D78
4,5
Beste plaat van Paradise Lost. Minder dan gelikt dan opvolger Draconian Times dat overigens wel het hoogtepunt inluidde van de carriere, maar Icon benadert meer datgene waar het bij Paradise Lost om draait. Sfeervolle naargeestige melodieen, heerlijk voor in de herfst!

4,5
Mijn favoriete album samen met Gothic. Puure doom metal maar niet al te traag (daar hou ik van). Melodieuze riffs en de ruwe zang van Nick klinken top.

4,5 sterren.

avatar van Sir Spamalot
4,0
Sir Spamalot (crew)
"Man/Vrouw zoekt topheavy, moddervette plaat met zware gitaren en loodzware songs met melodieuze riffs en rauwe zanglijnen". Wel dan is dit een album voor u. Wie zoekt, die vindt. Blijkbaar was het ook al jaren geleden dat dit album nog door mijn oren heeft gesuist. Favorieten? Bijna alle tracks en ik verhoog naar 4,50. Heel goede groep.

avatar van CorvisChristi
5,0
CorvisChristi (crew)
In den beginne was er niets........En toen was daar Icon!!!! Misschien wel het meest evenwichtige, toonaangevende en beste album van Paradise Lost en één van de betere metal-albums ooit. Elk nummer op deze plaat klopt gewoon: perfecte afwisseling in slepende en meer up-tempo-nummers, zalige productie, een relatief toegankelijke, maar nog steeds rauw brullende/zingende Nick Holmes etc.etc.
De dynamiek, ziel en (on)zaligheid spat aan alle kanten van deze plaat af.
Uitschieters staan er niet op, deze plaat is één grote uitschieter!!!

avatar van wizard
4,0
Hoewel misschien niet mijn allerfavorietste PL-album, maar deze is zeker erg goed. Lekker zwaar en donker. Nadeel voor mij is dat de nummers allemaal een beetje op elkaar lijken, dat wil zeggen: ik kan de nummers op andere PL-albums beter uit elkaar houden.
Maar, aan de andere kant, als het songmateriaal zo goed is als hier, maakt het ook niet uit dat de nummers niet echt heel verschillend zijn.

Favorieten: Embers Fire t/m Widow, True Belief...eigenlijk alles zo'n beetje
Minste nummers: Colossal Rains, Christendom, Deus Misereatur

avatar van Edwynn
4,5
Bij de eerste tonen van het album dat pretendeert een icoon te zijn, beginnen de gloeiende sintels al te ontbranden tot een enorm vuur. Voor het herdenken van de oude death metalperiode van Paradise Lost is geen tijd. Al heel snel smeedt men je sympathie voor Icon met de eerste drie overdonderende tracks.

De vreugde die je kan ervaren uit de sombere leegheid van het leven is iets wat Paradise Lost je als geen ander kan laten zien. Ook al is de vrijheid om je heen stervende, ook al ben je weduwe of weduwnaar. Met een reusachtige regenval van bittere somberheid maakt Paradise Lost je leven weer een beetje draaglijk.

Ondanks het feit dat vocalist Nick Holmes milder dan voorheen klinkt, zijn de jankende leadpartijen van Greg Mackintosh die als wenende woorden door de ziel snijden uit duizenden herkenbaar. Ze vormen opnieuw een rode draad door een Paradise Lost album.

Door oude fans kan de nieuwe vlottere koers als verraderlijk vergif bestempeld worden. Maar eigenlijk moet je constateren dat de band middels Icon het Ware Geloof heeft gevonden.

Voor Paradise Lost is een gematigde koers het nieuwe Christendom gebleken. Met verve onderwerpt de band zich hieraan.

Moge god medelijden hebben met diegenen die Icon nog niet aan een luisterbeurt hebben onderworpen.

avatar van Robertus
4,0
Ondanks het feit dat vocalist Nick Holmes milder dan voorheen klinkt, zijn de jankende leadpartijen van Greg Mackintosh die als wenende woorden door de ziel snijden uit duizenden herkenbaar. Ze vormen opnieuw een rode draad door een Paradise Lost album.


Dit klopt zeker, maar ik denk zelfs dat je de bijdrage van slaggitarist Aaron Aedy ook zeker niet moet onderschatten. Die heerlijke log riffende gitaar is eigenlijk continu aanwezig, terwijl de lead parts van Mackintosh af en toe nog wat slagroom eroverheen gooien.

Mackintosh zelf spreekt ook zo over zijn eigen bijdragen. Hij componeert alle muziek, Nick Holmes schrijft de teksten. Dan mag Mackintosh zijn gitaar bij momenten heerlijk laten huilen, de feitelijke continue gitaarmuur wordt eigenlijk grotendeels gespeeld door Aedy, waarover Mackintosh zelf ooit in een intervieuw zei dat hij van de overige muzikanten de meest unieke is.

Diezelfde Aedy had om die begrijpelijke reden dan in eerste instantie ook de grootste vraagtekens bij de koerswijziging die PL met One Second inzette. Hij dacht simpelweg dat er voor hem met het ontbreken van die gitaarmuur geen werk meer zou zijn. Dat is gelukkig anders gelopen, en ze leefden nog lang en gelukkig.

avatar van Edwynn
4,5
Ik onderschat nooit iets aan Paradise Lost. de experimentele albums kan ik goed hebben. Maar ik ben ook blij dat ze weer op dit spoor zitten. Met Nicks bijdrage aan Bloodbath zit er wel misschien voor Paradise Lost nog wel een terugkeer naar de echte roots in.

avatar van Robertus
4,0
Over die experimentele albums ben ik nog niet echt uit. Beetje dubbel gevoel: Aan de ene kant dapper dat ze het überhaupt hebben aangedurfd en het verdient zeker respect. Aan de andere kant ligt de Depeche Mode sound er zo dik bovenop en laat ik nu een redelijk DM fan zijn. Dat is mooi, maar de "normale" zang van Nick Holmes kan niet tippen aan Dave Gahan zelf. Nick Holmes is in zijn eigen gebied (lees grunt of rauwe zang ten tijde van Icon) een autoriteit, in die zin dat hij ten tijde van Gothic andere grunters gewoon omver blies. Als hij als Dave Gahan gaat zingen valt hij helaas een beetje door de mand voor mij...

Ik heb ze ten tijde van One Second ook live gezien (voor de eerste en dusver ook laatste keer) op Graspop en helaas werden ze een beetje weggeblazen door concurrenten destijds Moonspell en Within Temptation. Mede door de wat onzeker podiumuitstraling van de Nick Holmes met kort haar, het leek wel alsof hij zelf moest wennen aan de koerswijziging. (Goed dat hij zijn lange manen en soms ook baard weer terug heeft, maar verder niet belangrijk)

Ik ben zeker geen purist, ik houd van zeer veel verschillende genres en juich iedere experimenteerdrift juist toe! The Gathering, Tiamat en Type O Negative zijn bands die juist beter werden door hun transformatie van sound. (naar mijn mening dan). Ik vind de sound van OS en H dan ook zeer prettig en de composities prima, maar die zang...Dan had ik liever Dave Gahan zelf gehoord. Maar goed, ik ben na jaren een en ander aan het terugbeluisteren, dus mening kan nog steeds veranderen.

Maar dat verhaal over Bloodbath, daar krijg ik op dit moment meer kriebels van dan One Second en Host.

avatar van Robertus
4,0
Aan de andere kant ligt de Depeche Mode sound er zo dik bovenop en laat ik nu een redelijk DM fan zijn. Dat is mooi, maar de "normale" zang van Nick Holmes kan niet tippen aan Dave Gahan zelf. Nick Holmes is in zijn eigen gebied (lees grunt of rauwe zang ten tijde van Icon) een autoriteit, in die zin dat hij ten tijde van Gothic andere grunters gewoon omver blies. Als hij als Dave Gahan gaat zingen valt hij helaas een beetje door de mand voor mij...


Eigen citaat.

Ietwat off topic, maar na One Second en Host nog eens beluisterd te hebben, moet ik mij toch wat milder opstellen t.o.v. die kant van PL. Beide prima albums met goede songs en bewonderenswaardige zang van Holmes. Holmes is geen Gahan en Gahan is geen Holmes. PL is ook geen kopie van DM. Ik stop met vergelijken.

Icon staat in ieder geval als een huis; de overige albums zal ik nog nader bespreken.

avatar van milesdavisjr
4,5
Wat een klassieker, nog steeds 1 van de beste metalplaten van alle tijden. De sfeer op dit album, de naargeestige doch krachtige zang van Nick Holmes, de werkelijk fenomenale gitaarsolo's van Gregor Mackintosh, alles klopt aan deze plaat. Uitgekomen in een tijd dat iedereen een klein beetje uitgekeken was op de houthakkershemden en het 'doommetal' genre weer een opleving kende. Het enige minpuntje dat ik zou kunnen bedenken is dat het middenstuk enkele nummers bevat die niet veel uit elkaar lopen qua songstructuur, maar ach dat is ook een beetje azijnpissen. Schaf het beste album aan van deze band, de muziek past uitstekend bij het huidige weerbeeld.

Gast
geplaatst: vandaag om 21:57 uur

geplaatst: vandaag om 21:57 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.