Paradise Lost - Icon (1993)

Wat mij betreft ook het beste album van de band. Geweldige, loodzware songs, prachtig gezongen en uitgevoerd. Veel variatie ook, en nog niet met de meer commerciële sound van het hierop volgende (en overigens ook prachtige) Draconian Times.

Hoewel misschien niet mijn allerfavorietste PL-album, maar deze is zeker erg goed. Lekker zwaar en donker. Nadeel voor mij is dat de nummers allemaal een beetje op elkaar lijken, dat wil zeggen: ik kan de nummers op andere PL-albums beter uit elkaar houden.
Maar, aan de andere kant, als het songmateriaal zo goed is als hier, maakt het ook niet uit dat de nummers niet echt heel verschillend zijn.

Favorieten: Embers Fire t/m Widow, True Belief...eigenlijk alles zo'n beetje
Minste nummers: Colossal Rains, Christendom, Deus Misereatur

Bij de eerste tonen van het album dat pretendeert een icoon te zijn, beginnen de gloeiende sintels al te ontbranden tot een enorm vuur. Voor het herdenken van de oude death metalperiode van Paradise Lost is geen tijd. Al heel snel smeedt men je sympathie voor Icon met de eerste drie overdonderende tracks.

De vreugde die je kan ervaren uit de sombere leegheid van het leven is iets wat Paradise Lost je als geen ander kan laten zien. Ook al is de vrijheid om je heen stervende, ook al ben je weduwe of weduwnaar. Met een reusachtige regenval van bittere somberheid maakt Paradise Lost je leven weer een beetje draaglijk.

Ondanks het feit dat vocalist Nick Holmes milder dan voorheen klinkt, zijn de jankende leadpartijen van Greg Mackintosh die als wenende woorden door de ziel snijden uit duizenden herkenbaar. Ze vormen opnieuw een rode draad door een Paradise Lost album.

Door oude fans kan de nieuwe vlottere koers als verraderlijk vergif bestempeld worden. Maar eigenlijk moet je constateren dat de band middels Icon het Ware Geloof heeft gevonden.

Voor Paradise Lost is een gematigde koers het nieuwe Christendom gebleken. Met verve onderwerpt de band zich hieraan.

Moge god medelijden hebben met diegenen die Icon nog niet aan een luisterbeurt hebben onderworpen.

Het lijkt erop dat Paradise Lost nog altijd niet mijn band gaat worden. Ik hoor wel duidelijk waar de progressie zit. Dat is namelijk de coherentie. Er zit meer structuur in de songs. De zang is beter geworden en ook de gitaarsolo's zijn net wat smakelijker. Op het eerste gehoor vind ik dit album beter dan de vorige, maar uiteindelijk kom ik daar op terug. De progressie heeft wat mij betreft ook zijn nadelen. De sfeer op de vorige twee platen vind ik beter. Paradise Lost klinkt nu vooral naargeestig, terwijl de dreiging op Gothic veel naargeestiger was. Paradise Lost klinkt toegankelijker en trekt zich daarom steeds verder terug uit de hoek van extreme metal. Belangrijk is wel dat dit gestructureerder is. Beetje afwisseling is het volgende aandachtspunt, want de meeste songs lijken wel erg veel op elkaar.

Tussenstand
1. Shades Of God
2. Gothic
3. Icon
4. Lost Paradise

Met Embers Fire een van mijn favoriete Paradise Lost-tracks en een van de mooiste gitaarsolo's ooit. Met het laten vallen van de grunts, heeft Holmes een perfecte combinatie van James Hetfield-klanken met een gotische dosis melancholie. Mooi op de melodie geschreeuwd als het ware. Het klinkt dan wel minder dreigend dan Gothic dat deed, maar dit album heeft wel de 'Icon'-ische sound waar het gothicmetalgenre bekend mee is geworden. True Belief blijft het ook altijd goed doen, maar nu valt het ook extra op hoe lekker songs als Dying Freedom en Widow lopen. Het gitaarwerk van Mackintosh is subliem en de toegevoegde keyboards zorgen op een dreigende track als Christendom Misereatur voor een fijne extra dimensie. Een terechte klassieker.

Voorlopige tussenstand:
1. Icon
2. Gothic
3. Shades Of God
4. Lost Paradise