Avantasia - The Metal Opera (2001)

Toen Ruud en ik inmiddels al weer enkele jaren geleden begonnen met marathons was er een situatie bij een Sonata Arctica album waar Ruud een, in de ogen van een bepaalde user, te lage score gaf. Vervolgens werd ons gevraagd om dan toch maar geen Avantasia op een zelfde manier te gaan reviewen, mogelijk om onterecht lage scores te vermijden.

Goed, het scheelt misschien dat ik altijd dol ben geweest op Avantasia, dus wees gerust specifieke user. Sterker nog, de eerste twee Metal Opera albums nemen me weer mee terug naar mijn middelbare schooltijd met Warhammer 40K, Dungeons & Dragons en vooral veeeeeeel power metal. Ik moet ook bij herbeluistering van dit album toegeven dat ik deze stijl toch mis. Dat teutoonse, kitscherige, kazige gehalte is misschien wat de wereld op het moment iets meer nodig heeft. Wat kon je ook eigenlijk anders verwachten met de zanger van Edguy, de gitarist van Gamma Ray, de bassist van Helloween en de drummer van Rhapsody? Goed, muzikaal wordt het nergens zo spectaculair als het beste van die bands, maar de focus ligt dan ook vooral op de combinatie van aanstekelijke refreinen en gastzangers. Hoe vaak ik Serpents In Paradise vroeger heb meegeschreeuwd zou ik in de tussentijd dan ook niet meer weten. Hetzelfde geldt voor Avantasia, Sign Of The Cross en The Tower.

Het album voelt bij vlagen ietwat verouderd aan, vanwege het feit dat ook dit soort power metal tegenwoordig allemaal overgeproduceerder is en omdat Sammett gewoon met de jaren een beter componist is geworden, maar het eindresultaat maakt me tot de dag van vandaag gewoon nog steeds heel erg blij. Dan vergeef ik Sammett 'I was your knight, holding you tight' nog wel even als een van de meest verschrikkelijk kitscherige rijmschema's ooit.

Het zal inmiddels jaren geleden zijn dat ik dit album gehoord heb. Ik heb mezelf ook nooit een fan genoemd van Avantasia. Nu ik na al die tijd weer The Metal Opera luister, verbaas ik me hoeveel ik (nog) ken. In elk geval bevalt de cd nu wel echt heel goed. Ik ben natuurlijk toch al een liefhebber van euro power metal van rond 2000 en The Metal Opera is een heerlijk aanstekelijke plaat. Knipogen naar Helloween, Gamma Ray, Rhapsody en Blind Guardian zijn overduidelijk. Dat komt niet alleen vanwege de bijdrages van Michael Kiske, Markus Grosskopf, Kai Hansen Henjo Richter etc.

The Metal Opera is een heerlijk album. Het staat vol met geweldige songs. Het gitaarwerk is subliem en het geheel is superaanstekelijk. Ieder nummer is raak, maar toch weerhoudt iets me ervan om de volle mep te geven. Ergens blijf ik het gevoel hebben dat het nog beter kan. Misschien is 't het gebrek aan originaliteit. Dat laatste vind ik zelf absoluut het probleem niet. Dit is een verdomd lekkere plaat.

Dat was ik Maar ik zie dat jullie je daar gelukkig niet aan houden! Succes en ik ben benieuwd, alhoewel ik stiekum wel denk te weten hoe de reviews zo ongeveer gaan verlopen.

Ik probeerde je incognito te laten blijven, maar herinner me niet dat we het ooit beloofd hebben om niet te doen

Ik betwijfel een herhaling van Sonata Arctica overigens. Nou ja, van mezelf waarschijnlijk wel, maar ik vermoed dat Ruud hier toch ook echt meer van kan genieten!

Sharon doet het leuk...verder vind ik de meeste zangers erg geforceerd zingen....misschien had het met RJ Dio of met Tate een topplaat geweest?

Hoezo geforceerd? Ik hoor enkel topprestaties van Michael Kiske (hier onder pseudoniem), Rob Rock, David Defeis en Oliver Hartmann. Enkel Andre Matos en Kai Hansen lopen wat achter op de rest. Geforceerd zou ik het alleen niet noemen

Wat Edwynn zegt. Bijna alleen maar topprestaties wat mij betreft.

Dit is inderdaad net zo verschrikkelijk suf als Sonata Arctica. brrr.

Een dikke 20 jaar geleden op cd gekocht en toen eigelijk om wat voor reden dan ook zelden tot nooit geluisterd. Nu 20 jaar later zet ik deze cd geregeld op en vind het helemaal top.

4.5*

Ja dit is en blijft een topalbum wat mij betreft! Was ook echt even 'een dingetje' toen ie uit kwam. Lovende kritieken en veel aandacht in de metalpers. Met name het feit dat Sammet Michael Kiske zover had weten te krijgen om weer iets op een metalalbum te doen werd alom geprezen destijds als ik het me goed herinner. Mooie tijden!

vielip

Kiske is wat dat betreft mijn favoriete zanger in dit genre.

De vocale bijdragen zijn ronduit spectaculair hier. Het was vooral speciaal omdat Michael Kiske hier voorzichtig terugkeerde in het metalwereldje. Hij acteert hier zelfs onder het pseudoniem Ernie. Daarnaast liet hij horen nog niets van zijn kracht verloren te hebben. Maar Rob Rock, David DeFeis en Oliver Hartmann rammen hier net zo hard wat mij betreft. Verder nog een wat meer rustgevende bijdrage van Sharon den Adel. En dan nog een zeer matige bijdrage van André Matos. Kniesoor die daar op let.

Als ik me niet vergis spuwt David DeFeis van Virgin Steele op dit deel ook nog een mooi deuntje mee toch? Geweldig hoe zijn stem past en contrasteert met de overige zangers. De bijdrage van Matos is inderdaad niet heel memorabel.

Heerlijk album met een aantal fantastische gastbijdragen. Het zorgt ervoor dat er lekker veel afwisseling in zit en het heerlijk genieten van alle zangers. Fijn album.