Avantasia - The Metal Opera (2001)

Goede plaat! Met fantastische gastartiesten. Eigelijk geen enkel zwak moment! Een 4.5*

Wat is dit??? Maar één bericht bij dit album??

Een fikse dosis Duitse powermetal op z'n tijd vind ik best lekker, en laat dit nou eens een hoogwaardige voltreffer zijn op dit gebied, een project van Tobias Sammet, zanger en oprichter van Edguy.
Een concept-album, waarvan dit het eerste deel is, met stuk voor stuk geweldige nummers, die je tot vervelends aan toe, al vanaf het begin luidkeels kan meezingen, als je het album eenmaal een paar keer gehoord hebt.
Geweldige (vooral erg hoge) zangpartijen van de top van de Duitse powermetal-zangers zijn hier allen vertegenwoordigd en zelfs onze nationale trots Sharon den Adel doet nog even mee op Farewell.
Fans van Helloween, Gamma Ray en Edguy kunnen dit blind aanschaffen. Sterker nog, indien je bovenstaande bands goed vindt, ben je het jezelf verplicht!!!

CorvisChristi heeft inderdaad gelijk. Waar onze meningen over Jim Kirkwood niet echt in één lijn liepen, delen we hier wel onze mening. Dit is een schitterend album, die ik vaak nog met plezier beluister. Tobias Sammet heeft echt een geweldige stem, en de gastzangers doen het ook erg verdienstelijk. Inderdaad songs die erg refreingericht zijn, maar dat is niet erg. Maakt het een plaat die erg verslavend en herkenbaar is.

De naam Metal Opera slaat eigelijk op het feit dat de nummers opgebouwt zijn als een klassiek opera nummer.

ik vind het gave muziek ondanks dat ik zwaar moeite heb me te verdiepen in de teksten.

Eindelijk heb ik deze cd binnen. Precies zoals ik dacht: Een erg sterke en mooie power metal cd met een leuke variatie door de vele gastmuzikanten. 4*

Gewoon een dikke 5 sterren! Top schijf. Helaas nooit meer geevenaard....

Mooie plaat en mag ik dit beter vinden dan Ayreon? Of pleeg ik heiligschennis?

Jazeker, dat mag, en dat is helemaal geen heiligschennis. Toch meer melodieuzer dan Ayreon. En vrolijker.

Het is zeker geen slechte CD, maar je prikt toch wel snel door de muur van power metal heen. Het lekkere geluid is wel een voorwaarde om deze CD met plezier uit te luisteren, want inhoudelijk zijn er geen dubbele bodems te ontdekken. Op dat vlak had ik van een CD met "Opera" in de titel wel wat meer verwacht. Deze CD is een lekkernij voor Hammerfall, Edguy, Stratovarius of Gamma Ray fans.

Meesterwerk; veel moois uit de powermetal komt hierin samen. Gouden strotten worden op een hemelse manier verenigd, alhoewel ik toe moet geven dat ik in het begin een aantal zangers door elkaar haalde. Matos is wel mijn favoriet!

Groteske composities en lekkere wegluisteraars wisselen elkaar fijn af. Dit werk en zijn opvolger is de reden dat ik Sammet omarm. Edguy heeft me namelijk nooit zo getrokken.

Tobias Sammett maakte door zijn project Avantasia gestalte te geven, de plaat waarvan ik hoopte dat Helloween die nog eens zou maken. Zelfs zijn eigen Edguy overtrof de jonge Duitser met deze obligate, maar zeer geïnspireerd klinkende Teutoonse power metalplaat met het grootste gemak. Met medewerking van Henjo Richter, Markus Grosskopf en Alex Holzwart van respectievelijk Gamma Ray, Helloween en Rhapsody had het ook haast niet anders gekund. En om het allemaal extra aantrekkelijk te maken wordt er nog een blik tot de verbeelding sprekende gastvocalisten opengetrokken ook.

Wat te denken van Michael Kiske. Dan nog onder het maffe pseudoniem Ernie gaat hij in opener Reach Out For The Light het duel aan met Sammett. De langzaam uitrollende vocale melodie over de speedy happy metal klanktapijten zijn om te smullen. Je zingt hem direct mee en vervelen doet het niet. Eigenlijk zitten alle songs vol met waanzinnige bruggetjes en refreinen. Sammett is niet bang om ruimte te geven aan de veel betere vocalisten om hem heen en dat siert hem. David DeFeis treedt aan met zijn markante manier van zingen in Serpents In Paradise. Olli Hartmann en Rob Rock treden aan in de bombastische spektakelstukken Glory Of Rome en Sign Of The Cross en Sharon den Adel maakt van de meedeinballade Farewell een waar sprookje.

Angraman Andre Matos klungelt wat aan in het korte en kleine Inside. Kai Hansen houdt hem overeind. In de andere nummers waarin hij meedoet, valt hij nauwelijks op, Gelukkig maar want mijn favoriet is het niet.

De reprise van Kiske in het Keeper Of The Seven Keys knipogende The Tower zorgt voor kippenvel. Wat een sublieme stemcontrole. Het vormt een mooi meeslepend voorlopig einde van een flitsend power metalavontuur. Oh ja er kleeft ook nog een heel conceptverhaal aan vast. Iets met elfjes en tovenaars enzo. Te onbelangrijk om je druk om te maken.

Heb je het concept weleens goed bekeken? Het avontuur vind ik tot daar aan toe, maar de middeleeuwse leefwereld geeft een goede sfeer en de christelijke inslagen vind ik wel apart.

De muziek maakt uiteraard genoeg indruk met zo'n verzameling vocalisten.

Ja dat heb ik goed bekeken. En ik haal er mijn schouders bij op. De middeleeuwse setting wordt goet geschetst door de intermezzo's en de synthaccenten. Het is voldoende om er een goede mental picture bij te hebben. Vaak doet het analyseren van het concept dan afbreuk aan die mental picture. Natuurlijk zijn er ook enkele gevallen waar het concept mindblowing is. Maar deze hoort daar niet bij vind ik.

Voor de ultieme beleving van dit album moet je je inbeelden dat je zonder enkele vooroordelen dit album ingestapt ben. Ik ben dit niet, ik begon namelijk met het iets mindere The Scarecrow. Ik schrij deze recensie dan ook alsof ik dit Album niet eerder gehoord heb.

Avantasia. Wat een rare naam. Toch maar is kijken, of eigenlijk luisteren, dit album van Tobias Sammet, bedenker en schrijver van Edguy, waar hij tevens zanger is.
Na aanschaf meteen in de cd speler gestopt, en maar hopen dat het zou meevallen. Dit kan immers nooit heel goed zijn, een metal Opera.
De intro (Prelude) is een soort van Lord of the Rings achtig stukje muziek, die je al aardig in de sfeer brengt. En dan ineens uit het niet begint Reacht Out for the Light. De intro heeft hetzelfde melodietje als de intro, maar dan 100x meer overdonderend. Ik werd zowat van mijn stoel geblazen, zo episch als de intro van dit nummer is. Dan begint het spektakel, als Sammet begint te zingen.
Dit is dus Avantasia. Wow. Sammet haalt werkelijk alles uit de kast om dit nummer als een geweldige opening te laten klinken, en dat is hem uitstekend gelukt naar mijn mening. Belachelijk hoge zangpartijen worden afgewisseld door meezingkoortjes, en alsof dit niet genoeg is, word de heer Kiske (ex-Helloween, Unisonic) er ook nog bij gehaald voor een geniaal reffrein. Dit beloofd veel goeds voor de rest van het album.

Deze hoop lijkt niet tevergeefs, want als Serpents in Paradise begint klinkt er een Children of Bodom achtige intro waar ik zeer over te spreken ben. Ook dit nummer is verzekerd van hoge zangpartijen en de gebruikelijke meezingkoren. Ook de gastzanger van dit nummer (naam kan ik niet opkomen) doet een uitstekende bijdrage, waardoor ook dit nummer memorabel genoemd mag worden.

Dan volgt er een rustige compositie, wat in mijn ogen niet écht gehoefd had, die niet onderdoet voor de Prelude.
Hierna is het de beurt aan Breaking Away. Een lichte tegenvaller, het nummer komt gewoon niet aan het niveau van de eerdere 2 knallers. Jammer, een gemiste kans.

Farwell zorgt voor de nodige rust op dit album, maar doet dit, in tegenstelling tot de filmische tussenstukjes, wél met zang. En niet zomaar zang, vaderlandse trots Sharon den Adel zingt een stuk op dit nummer! Leuk om deze te horen. Ook is Kiske weer te horen, maar dit keer in een kleine rol, die alleen op het eind te horen is.

The Glory of Rome is dan toch weer een lichte tegenvaller, ondanks de awesome intro, die verdacht veel op eentje van Sabaton lijkt. Het topniveau van de eerste 2 nummer word gewoon net niet gehaald, ook al is ook dit bovengemiddeld goed natuurlijk.
Hierna is er weer een rustige intermezzo die van mij wederom niet gehoeven had. Toch moeten deze erin, want het verhaal klopt anders niet heb ik het vermoeden.

Avantasia is de volgende. Avantasia is een van de vele bands die hun bandnaam verwerken in een songtitel, maar toch is dit wel met een andere reden als de meeste andere bands. Ik vind dit een vrij sterk nummer, maar ook hier word het moordende niveau van de eerste 2 nummers niet gehaald.

Opnieuw een intermezzo, nou ja, het moet maar.

En dan. Ja dames en heren. Sign of the Cross is een onvervalst meesterwerk. Deze geweldige track doet voor de verandering niet onder voor Reach Out en Serpents, maar overtrefd deze zelfs!
Werkelijk waar, wat een feest. Geweldige stemmen zoals die van Oliver Hartmann, Andres matos en natuurlijk sammet wisselen elkaar af, en dan volgt er het briljante reffrein. Geniaal zoals dit gedaan is, met een koor waar ook de leadzangers allemaal in meezingen, werkelijk geniaal.

En net op het moment dat je dacht dat het niet meer beter kon, doemt daar The Tower op.
Deze afsluiter, met Kiske en Sammet in de hoofdrollen, begint uiterst rustig met een piano als instrument. Dit is echter een stukje muziek die in mijn ogen een van de beste intro's bezorgd die ik ooit heb gehoord. Na deze intro klinkt er in mijn ogen een wat overdreven kerkelijk koortje, en dan begint Sammet te zingen. Klinkt goed, klinkt goed. Op het moment dat Kiske begon te zingen was ik verkocht. Deze man is een levende legende. En dit nummer is een mijlpaal. Dit is verruit het beste nummer op het album, en overtreft met het grootste gemak de volledige discography van Edguy. Kai Hansen komt ook nog even kijken, en terrecht, dit is meer als een waardige afsluiter.

Kortom, album mag gezien worden als een meesterwerk, met megatoppers als Sign of The Cross, en natuurlijk The Tower. Dit album is een waar meesterwerk en Tobias verdient hiervoor alle lof. Bij deze, een dikke 4,5, omdat de intermezzo's me toch irriteerde en niet alle nummers het gigantische niveau van The Tower, Sign of The Cross en Reach Out for the Light haalden. Toch durf ik dit nummer een mijlpaal te noemen.

Zingt JORN Lande nog mee op dit album??

Nee, wel op Angel of Babylon. Kun je allemaal op (bijvoorbeeld) Wikipedia vinden trouwens.

Jorn Lande zignt op The Scarcrow, The Wicked Symphony en Angel of Babylon.

Wereldzanger

Jups, maar bij Ark en Beyond Twilight schopt hij met een aan achteloosheid grenzend gemak werkelijk alle denkbare konten van iedereen die ooit heeft meegwerkt aan een Avantasiaplaat hebben gestaan.

Russell Allen is anders ook een van die mensen he? Ikzelf vind Andre Matos trouwens ook steengoed, jammer dat hij hier niet al te nadrukkelijk te horen is.

Doet Russell Allen ook mee aan één van de Avantasia albums dan?

Geen zin om te zoeken nu

Angel of Babylon en The Wicked Symphony.

Oh, dan moet ik maar weer eens in de steigers voor Avantasia.

De paar albums die Russell met Lande heeft opgenomen zijn ook zeer de moeite waard

Toch vind ik die niet half zo gaaf als Symphony x of Beyond Twilight.

Meneer Sammet hoeft zich voor dit kleine meesterwerk zeker niet te schamen!

Er staat geen 1 echt slecht nummer op, ook al vind ik Glory of Rome geen prachtnummer.

Die rustige stukjes tussendoor hadden ook niet gehoeven van mij.

The Tower is denk ik een van de beste powermetal nummers ooit gemaakt.

4,5*

Pas ontdekt! Prachtig! Het dendert aan een stuk door van hoogtepunt naar hoogtepunt. Ben erg nieuwsgierig naar de rest van Sammet!

Beste Avantasia Album. Toch is dit allemaal niet heel erg bijzonder, gewoon rechttoe rechtaan powermetal, met als uitzondering The Tower natuurlijk.

Heerlijk om Sharon den Adel te horen op Farewell. Meteen ook het beste nummer op het album wat mij betreft. Fijne krachtige powermetal dit, vaak met prachtige symfonische stukken. Enige nadeel is dat ik de zang af en toe net iets té episch/op het schreeuwerige af vind. Uiteraard hoort dit echter ook wel weer bij dit type muziek. Ik kan hier toch overwegend enorm van genieten.

Ik zie dat ik dit meesterwerk nog nooit van een stem had voorzien
Wat betreft beleving en ervaring sluit ik me bij het eerste stuk aan dat user Edwynn hier ooit op 22 juni 2012 heeft neergezet. Zo, dat scheelt me een hoop typewerk