Vinnie Moore - Time Odyssey (1988)

Anderen zijn het misschien helemaal niet eens met mij en zijn zelfs zeer te spreken over dit album maar ik vind "Time Odyssey" persoonlijk een beetje een teleurstelling na "Minds Eye".

Het is hier net of Vinnie Moore iets is kwijtgeraakt. Er staan naar mijn mening slechts enkele "redelijke tot goede nummers" op. Deze cd heeft het voor mij niet helemaal. Gek is dat ik niet precies kan benoemen wat er nu precies aan schort.


2 sterren.

Sterk plaatje met mooi en helder gitaargeweld.

Dan zit ik er een beetje tussenin, aan mijn twee voorgangers te lezen. Zo all out spetterend als het debuut is het lang niet altijd hier, maar er valt nog genoeg te genieten. Vinnie slaat hier regelmatig wat andere, vaak rustigere en toegankelijkere zijweggetjes in, misschien in een poging om wat meer commercieel succes te oogsten, maar het negen minuten durende 'Message...' is eerder een ambiteus prog werkstuk (waarbij de sound van Dream Theaters debuut ook ineens niet ver weg klinkt) dat m.i. maar matig geslaagd is. De cover 'While My Guitar...' (George Harrison) is ook nog bijzonder te noemen, en doet me hier en daar denken aan 'Heart of Steel' van Crimson Glory - en aan Scorpions.

Een aantal jaren had ik dit misschien niet eens uitgeluisterd en snel weer het debuut opgezet, maar tegenwoordig ben ik kennelijk coulanter. En heb ik een prima plaat gehoord met toch nog wat uitschieters die nog het meest in de lijn van het debuut liggen, zoals 'Prelude / Into...', 'Race...' en 'The Tempest'. 'Pieces of a Picture' is op het eerste gehoor favoriet, een prog stuk dat sterk naar fusion neigt. 'April Sky' is me te dweperig, al met al.

3,5*.

Met openingstrack Morning Star gaat Vinnie door waar hij met het vorige album gestopt is. Een verschil tekent zich af bij het Prelude deel van track 2 en het intro van track 4: Jordan Rudes is een toetsenist met een ander geluid dan Tony Macalpine. Niet beter of slechter, alleen anders. Daarnaast staan er twee covers op en sluiten beide vinylkanten af met een langzamer nummer dan ik heb gehoord op Mind's Eye.

Vandaag zat lange tijd een thema van Pieces Of A Picture - YouTube in mijn hoofd. Toch knap, dat een melodie die zo onzingbaar is, zich in je hoofd nestelt. En bovendien: niet gaat vervelen. Goede reden, dit als een van mij twee favoriete nummers te kiezen. De ander is Race with Destiny, deels vanwege de spetterende keyboard-gitaarsoloduels die hier worden uitgevochten. En deels vanwege Vinnie's pizzicato (palm mute) spel, dat ik ook zo waardeerde op:
Eindwaardering 4,0 sterren, dat is een halfje minder dan het debuut. Waarom? Track A5 en B5 zijn voor mij een beetje te langzaam, het album duurt met een uur een beetje te lang en dit stukje in Message In A Dream - YouTube klinkt voor mij een beetje onzuiver.