Coroner - Grin (1993)

Grin is een plaat die moet groeien, en voor mij is hij de afgelopen vier jaar steeds beter geworden.
Mental Vortex vond ik al een prima album van Coroner, maar op Grin weet de band zichzelf te overtreffen. Grin klinkt nog donkerder en grimmiger, niet in de laatste plaats vanwege de herhalende riffs en de zang, die op het randje van een grunt hangt. Wat verder mee helpt, is de manier waarop de teksten opgebouwd zijn: ook hier veel terugkerende patronen. Bij beluistering van de teksten krijg ik vaak een onbehaaglijk gevoel, alsof ik naar een gevaarlijke psychiatrische patient zit te luisteren, waarbij het gevaar zich echter vooral op de patient zelf richt. Minstens zo belangrijk is het hypnotiserende gitaarwerk, dat zich langzaam een weg door het album slingert. Alleen bij het laatste nummer, Host, is de magie voor mij een beetje uitgewerkt.

Grin is een heel erg goed, doordacht en huiveringwekkend album dat langzaam zijn kwaliteiten laat horen. Daarom doe ik een ster bij de score die ik hier al had staan:

4.5*

Met dit laatste album weet 'Coroner' wel een punt achter hun naam te zetten, helaas is de band na dit album gestopt met het maken van nieuwe muziek waar ik toch wel een beetje van baal, de band had best veel potentie en ik had eigenlijk gehoopt dat ze nog door waren gegaan met het maken van muziek of, ze zijn precies op het goeie moment gestopt, misschien werd het wel niet beter? Ik heb weliswaar erg genoten van dit album, samen met 'Mental Vortex' was het sowieso al een album die ik van 'Coroner' ken echter het begin werk (R.I.P. t/m No More Color) heb ik nooit echt gekend, wel eens geluisterd maar dat waren een paar nummers. 'Grin' kan mij echter niet meer vermaken dan het voorgaande album 'Mental Vortex'.

Het gitaarwerk is perfect in dit album, 'The Lethargic Age' kent bijvoorbeeld zo'n solo maar ook 'Paralized, Mesmerized' en ook nog wel anderen in het album hadden een prima solo er in zitten. De drum was ook prima en de bas ook, de zang daar moest ik heel erg aan wennen in het begin, en zelfs op de dag van vandaag kan ik er nog steeds niet helemaal van genieten en mee overweg, dan vond ik Ron in de vorige albums toch wat beter performen.

Toch blijft het album in het algemeen heerlijk om te luisteren, alles bij elkaar maakt het best duister en er komt ook een heel donkere sfeer van de film af die ik nog niet eerder heb gevoelt. Je merkt wel dat de heren van Coroner echt muziek maken waar ze zich goed mee voelen en hebben in de vijf albums die ze hebben uitgebracht toch al verschillende stijlen naar buiten gebracht, het is nooit het zelfde en dat maakt 'Coroner' in mijn ogen toch best goed en vooral strak. Leuke album, helaas niet echt mijn favoriete stijl in het Genre, al blijft het stiekem toch gewoon wel heerlijk om naar te luisteren en komt je er snel doorheen.

Eindstand:
01. Mental Vortex
02. Grin
03. R.I.P.
04. No More Color
05. Punishment for Decadence

Gemiddeldes:
01. Megadeth 4,10*
02. Judas Priest 4.03*
03. Coroner 4*
04. Rhapsody (of Fire) 3.95*
05. Lamb of God 3.94*
06. Alter Bridge 3.9*
07. Motörhead 3.59*
08. Anthrax 3.55*
09. Breaking Benjamin 3.5*
10. Obituary 3.25*
11. Slayer 3.21*
12. Creed 3*
13. Twisted Sister 3*
14. Mötley Crüe 2.94*

De eerste helft van de jaren negentig was een zeer interessante periode voor de metal. Voor veel van de bands waar ik mee opgegroeid ben, en waar ik ook nog veel naar luister, was de muziek die toen uitkwam sterk vormend. Wellicht was het de grunge die de metalmuzikanten tot innoveren dwong, maar Dream Theater (progmetal), Ministry/Fear Factory (industrial/nu metal), Machine Head (thrash), ze legden het grondwerk voor een nieuwe generatie metal.

Op een zelfde manier kan ik me voorstellen dat Coroner het luistermateriaal is geweest van bands waar ik later fan van werd. Ik hoor inderdaad Porcupine Tree, maar ook heel veel Mastodon, en af en toe ook weer de virtuositeit waar nu Animals as Leaders om bekend staat. Toch had ik van Coroner zelf nog nooit gehoord. Misschien hebben jullie er een verklaring voor, maar voor mij lijkt het alsof men wel het voorwerk heeft verricht, maar nooit echt de kans heeft gehad zelf dit nieuwe geluid verder te ontwikkelen (waarom de band gestopt is weet ik overigens niet).

Helaas kan ik hier, net als met wel meer platen uit deze periode, niet zo heel veel mee. Het is duidelijk niet je typische metalplaat, maar het luistert voor mij ook weer niet lekker weg. De productie is niet eens slecht, maar klinkt toch behoorlijk droog. De grooves zijn net niet groovy genoeg, de vocalen springen er niet uit. Ik heb er met enig plezier naar geluisterd, maar het heeft zich niet genesteld. Vandaar dat ik er een ruime zes aan kwijt kan, maar ook niet meer.

Gortdroge metalmoes geënt op Prong en Pantera met hier en daar wat aparte uitstapjes (Voivod en Therapy?^ moest ik soms aan denken bv.) en flink wat gitaargesoleer waar ene Mike Varney vast mee uit de voeten kan. De zang is dan wel weer echt thrash/deathmetalstijl.

Smaakt me prima, al zijn sommige nummers idd wat aan de (te) lange kant en is het niet altijd even indrukwekkend. Ik kan me deze plaat niet herinneren uit die tijd, maar de 1e 3 (of 4? ik weet het even niet meer) heb ik toentertijd grijs gedraaid. Die ga ik zo nog even opzetten.

Ik hou 't op 3,5*.


^ Ten tijde van 'Nurse'.