Valerie June - Pushin' Against a Stone (2013)

Wat mooi dat er een volledig album aankomt. Workin' Woman Blues stond in mijn lijst met favoriete nummers van vorig jaar.

Vorige week op Valerie June gestuit via Last.fm concerttip en na het lezen van haar profiel geïnteresseerd geraakt om iets te horen. Zij zou in haar rootsy nummers een mix verwerken van blues, folk, gospel, soul, Appalachian en bluegrass. Na het horen van Workin' Woman Blues meteen verliefd geworden op dit nummer. Ook You Can't Be Told kon me wel boeien maar verder is er weinig beschikbaar op streaming sites dus kon de dorst niet stillen. Nu staat het nieuwe album op de luisterpaal met twee van de drie nummers die ik reeds ken erop.

Na een eerste beluistering blijkt er inderdaad een brede variatie van invloeden te zitten in haar werk. Het geluid op het titelnummer Pushin' Against a Stone heeft iets 60s pop en soul ondanks de elektrische (fuzz?)gitaar die weer 70s aandoet. Terwijl andere nummers weer hele singer-songwriter gevoel hebben. Haar wat nasale stem geeft dat African-American roots gevoel mee aan haar werk. Trails, Trouble, Rribulations doet me denk aan de soundtrack van O Brother, Where Art Thou?.

Het doet wel wat vreemd aan dat meteen na het juweeltje dat het openingsnummer is, het trage Somebody to Love volgt. Dat gebeurd verderop nog een keer, ze wil blijkbaar niet alle rustige nummers bij elkaar groeperen. Folky violen, gospelachtige koortjes en orgels, akoestische gitaren, trompetten, het komt allemaal voorbij. Verdient van mij zeker 3,5 maar neig naar meer.

Was vanmiddag bij de plaatselijke cd-winkel (voor de aankoop van Songs Cycled van Van Dyke Parks, maar dit terzijde) en heb toen dit prachtige album gelijk aangeschaft. Geproduceerd door Dan Auerbach (daar heb je hem weer) en Kevin Augunas (even gegoogeld, maar hij is een veelzijdig producer) . Ik hoorde diverse invloeden: soul, roots, country, gospel, het heeft karakter en het raakte me. En daar gaat het toch om.

In de NRC van vandaag staat trouwens een artikel over haar.

Valerie June vindt moeiteloos aansluiting bij alle neo-soul zangeressen, maar kan ook uit de voeten met gospel, blues, Appalachen folk, buegrass en country. Ondanks de veelheid aan stijlen is haar debuut een consistente plaat van een niveau dat maar weinigen gegeven is. Een van de grote ontdekkingen van 2013.

Lees mijn volledige recensie op:
De krenten uit de pop: Valerie June - Pushin' Against A Stone - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Erwin

Ik ben onder de indruk. Het is alweer een tijdje geleden dat ik zo aangenaam verrast ben na een eerste luisterbeurt. Ik had hier niet al te hoge verwachting maar Valerie June schotelt hier een erg goed album voor. De tijd vliegt, de songs zijn warm, gemoedelijk en bijtijds erg aanstekelijk. Later meer hierover.

Valerie June weet op een kleine 3 kwartier een perfecte en evenwichtige mix van verschillende stijlen voor te schotelen. De geweldige productie ondersteunt haar stem ten volle... 4*

Het eerste van Valerie dat ik hoorde was You Can't Be Told, wat voor mij veelbelovend was naar deze release. De verschillende stijlen bevallen mij en muzikaal ook, al wordt het (enigszins stevigere) niveau van You Can't Be Told nergens meer gehaald.

Wat ik echt een minpuntje vind is haar geknepen stem, die daarmee wat ielerig overkomt. Maar herbeluisteringen moeten uitwijzen welke kant het kwartje op gaat vallen.

Het lijkt bijna een hype te worden, een album opnemen met Black Keys frontman Dan Auerbach. Nu maakt deze man zelf al een tijdje uitstekende muziek, dus echt veel kan er niet mis gaan. Ook Valerie June kan zich toevoegen aan het lijstje “Samengewerkt met Auberbach”. Een andere grote naam die we terughoren op deze plaat is die van Booker T. Jones. De wereldberoemde orgelspeler van het vermaarde Stax-label.
Op de cover zien we een vrouw met een krachtige uitstraling en in een toren gestoken dreadlocks op het hoofd. Krachtig en eigenzinnig, zo kunnen we de in Tennessee opgegroeide zangeres zeker noemen. Nu maar hopen dat dit ook terugslaat in haar muziek.

Dat eigenzinnig horen we meteen terug op het eerste nummer en zullen we ook niet meer kwijtraken op dit album. Workin’ Woman Blues is, de titel zegt het al, een nummer dat in de basis een bluessong is. Valerie June heeft een aparte, maar bijzondere stem. Een stem die sommigen zal irriteren, maar ik geniet er van. Ook qua opzet een ijzersterke song.
Hoorden we dus op de opener de blues, horen we op andere nummers vele verschillende andere stijlen. Valerie June trakteert ons ook op folk, gospel, soul, country en rock. Aan variatie dus geen gebrek.
Ook Somebody to Love wordt gedragen door haar bijzondere stem. Dit nummer met folkinvloeden heeft een fijne vibe die je echt in het nummer trekt. Muzikaliteit alom aanwezig, net als in de rustigere The Hour en Twined & Twisted. Heerlijk relaxed wordt het op Wanne Be On Your Mind, echte samenzang horen we op Tennessee Time. Die laatste is echt een heel sterk nummer.
Titeltrack Pushin’ Against a Stone is ook bijzonder. Dit nummer heeft een bepaalde sfeer die je pakt en het nummer voortstuwt in een bepaalde roes. Erg, erg, goed gedaan. Misschien wel mijn absolute favoriet van dit album.
Wat traditioneler wordt het met Trials, Troubles, Tribulations en dat schuift weer de hele andere kant op met het vuige, welteverstaan lekker vuige You Can’t Be Told. Samen met de titeltrack één van mijn favorieten. De kwaliteit blijft alle nummers gewaardborgd. Ook met afsluiters Shotgun en On My Way.

Hiermee levert Valerie June een gevarieerd debuut af. Gevarieerd, maar nooit zonder eigen identiteit. Ze laat echt wel goed horen waar zij voor staat, wie Valerie June is. Simpelweg een debuut om in te lijsten.

Dan Auerbach en Valerie hebben hier een pareltje van gemaakt..Heerlijk..

Wel even wennen aan de stem. Maar dan heb je ook wat zeg... De beschrijving klopt. Zelden zal een allegaartje aan stijlen en invloeden zo soepel aan elkaar gevlochten zijn. Ik ben via Spotify wat onontdekte pareltjes van 2013 aan het beluisteren, en dit is er echt ééntje.

Grappig. Ik heb haar live gezien, en was behoorlijk onder de indruk. Wat een power en finesse.
Van mij mag ze keihard doorbreken. De plaat ken ik echter niet, dus ik kan geen stem achter laten.

Ik vond het bijzonder om te zien hoe zij ook country in haar muziek verweeft. Uiteindelijk zal dit nooit echt mijn kopje thee worden. Te singer/songwriter voor mij. En ik ben ook niet zo rootsy aangelegd,

Maar live was het dus best indrukwekkend, voor een keertje.

Goede plaat! Vond wannabe on your mind een van beste nummers van 2013! Heb haar helaas gemist de keren dat ze in Nederland was. Hoop het nog een keer in te kunnen halen.

Bij mij kraakt het af en toe in Twined & Twisted. Op youtube ook. Lijkt niet goed opgenomen te zijn. Vreemd toch?