Miles Davis - You're Under Arrest (1985)

Op het geweldige openingsnummer na niet zo geweldig.

Twee prachtige pop-covers samen met 7 andere lekkere '80s fusion. Dit album heeft een heerlijke sfeer, fantastische muzikaliteit en ondanks het enigszins gedateerde geluid blijft dit voor mij een favoriet onder de late Miles Davis albums.

Ik ben wel een liefhebber van Miles Davis, maar dit is toch echt een misser van de man...

Jammer, maar het siert hem ook wel dat ie altijd weer wat anders wilde proberen....

Dit heeft weinig meer met het charisma in de muziek van Miles Davis te maken en al helemaal niet meer met de innovatie die deze legende al deccennia in zijn muziek stopte.
Voegt m.i niets toe aan zijn inmense oeuvre. Hooguit op te zetten als er niet toedoende achtergrond muziek, dat is bij Davis over het algemeen toch nooit zo het geval geweest..

Heus geen slecht album (Miles is bijna altijd een genoegen om naar te luisteren, en John Scofield ook), maar die afzichtelijk klinkende synthesizers bederven voor mij alle luisterpret.

De synthesizers zijn inderdaad afzichtelijk. Wat een kutplaat. Maar wat zijn Time After Time en Human Nature mooi.

Synthesizers: het voegwerk van vele tachtiger jaren producties. Zelfs Miles Davis ontkwam er niet aan.

Na heel veel jaren vind ik de nummers alleen maar mooier geworden. Ik luister er nog geregeld naar en ik sla er eigenlijk geen over.

Deze cd uit een nalatenschap gekregen. En een gekregen paard….

Ik vind deze prima. Past fijntjes naast Spandau Ballet, OMD en Private Dancer van Tina.

Thanx, Paul.

Zo slecht is dit toch ook weer niet? Vooral het openingsnummer heeft een lekker strak ritme met intrigerende jammerende gitaren na ongeveer 1 minuut speeltijd, heel bijzonder. Waarschijnlijk is deze track geinspireerd door Miles' gastoptreden in de politieserie Miami Vice.

Nee, hier kan ik weinig mee helaas. Het is allemaal best aanhoorbaar (het gitaarwerk van John Scofield is zelfs bij vlagen erg goed) maar niets hierop komt in een playlistje terecht en de kans dat ik dit voor mijn plezier nog een keer ga draaien is nihil.

De twee covers werken het beste, al klinkt Davis niet alsof hij de melodie van Time After Time nou bijzonder interessant vindt. Het eigen werk op deze plaat klinkt meestal of als een wachtmuziekje voor onder een totaaloverzicht 'mooiste doelpunten van het jaar' of als de soundtrack van een SF-film met een héél laag budget.

Miles Davis lijkt nog steeds aan te willen haken bij de tijden, maar in plaats van dat hij nieuwe mogelijkheden laat zien of voorop de meute loopt klinkt hij als iemand voor wie het allemaal niet zo meer hoeft. Dat is een aanname, natuurlijk, maar wel het gevoel dat me blijft hangen. Jammer.

Hij speelde het regelmatig live.
Luister bijvoorbeeld eens naar de versie van bijna tien minuten op live around the world.
En Cindy Lauper vond de uitvoering van Miles Davis de mooiste versie van dit nummer, hoorde ik kortgeleden in een BBC special over haar.