Miles Davis - You're Under Arrest (1985)

Na heel veel jaren vind ik de nummers alleen maar mooier geworden. Ik luister er nog geregeld naar en ik sla er eigenlijk geen over.

Nee, hier kan ik weinig mee helaas. Het is allemaal best aanhoorbaar (het gitaarwerk van John Scofield is zelfs bij vlagen erg goed) maar niets hierop komt in een playlistje terecht en de kans dat ik dit voor mijn plezier nog een keer ga draaien is nihil.

De twee covers werken het beste, al klinkt Davis niet alsof hij de melodie van Time After Time nou bijzonder interessant vindt. Het eigen werk op deze plaat klinkt meestal of als een wachtmuziekje voor onder een totaaloverzicht 'mooiste doelpunten van het jaar' of als de soundtrack van een SF-film met een héél laag budget.

Miles Davis lijkt nog steeds aan te willen haken bij de tijden, maar in plaats van dat hij nieuwe mogelijkheden laat zien of voorop de meute loopt klinkt hij als iemand voor wie het allemaal niet zo meer hoeft. Dat is een aanname, natuurlijk, maar wel het gevoel dat me blijft hangen. Jammer.