Nina Simone - I Put a Spell on You (1965)

Je moet het maar kunnen. Van zo’n quasi-onzinnig liedje als I Put a Spell on You één van de mooiste, meest romantische nummers ooit te maken. Nina Simone doet het met gemak. Met grote klasse zelfs. Ik kan me niet voorstellen dat er een willekeurige andere zangeres meer geschikt zou zijn om het liedje I Put a Spell on You te vertolken. Als er één zangeres het recht van spreken heeft, beter gezegd, recht van zingen heeft om dit nummer te vertolken, dan is het Nina Simone wel. Zet haar versie eens naast het origineel; je weet niet wat je overkomt. Zowaar een wereld van verschil. Behalve het veelbesproken titelnummer, dat gewoonweg een gigantische klassieker is, staat er nog zo één op van zo een kaliber.

Dit is natuurlijk ook hét album met Feeling Good. Die ene - met die geniale opbouw. Geen superlatief komt enigszins in de buurt hoe goed dit nummer is. Het a-cappella intro waarna dat - bigbandachtige - geweld invalt en de enigszins verleidelijke zang van Simone er zo mooi overheen vloeit. Waarschijnlijk mijn favoriete liedje van haar, al is er zoveel moois om uit te kiezen. Ik zou bijna vergeten te vermelden dat dit ook hét album is van de Jacques Brel cover Ne Me Quitte Pas met Simone’s charmante Franse uitspraak en de Charles Aznavour vertalingen Tomorrow Is My Turn en You’ve Got to Learn, of 't album van het speelse Marriage is for Old Folks en 't bombastische, door haar toenmalige man geschreven Take Care of Business, of hét album van de prachtige ballades July Tree en ook One September Day.

Probeer van deze plaat maar eens de favorieten eruit te pikken. Moeilijk hoor. Daarom is het misschien beter om de minder gedenkwaardige momenten te bespreken. Daar kan ik kort over zijn, dat is er maar één: het instrumentale Blues on Purpose. Hoe vaak ik dit album ook beluister, altijd vergeet ik weer hoe dit nummer klinkt. Tussen al dat moois is dit het enige liedje dat nooit wist te beklijven, en iedere keer als ik dit meesterwerkje van Nina Simone weer opzet, dan denk ik: “O ja, dát nummer. Die had wel van de tracklist geschrapt mogen worden.” Verder reken ik het haar niet zwaar aan, we hebben het immers over één van Nina Simone’s beste albums, en dat ene mindere liedje ben ik dan ook zo weer vergeten.

Ne Me Quitte Pas, schitterende cover. Sowieso een erg goede plaat, wat heeft deze dame toch een ontzettend bijzondere stem.

Ruime 3,5*

2 berichten bij zo'n legendarisch album met altijd kippevelnummer gegarandeerd feelin' good origineel van Cy Grant maar hier beter dan 't origineel iets wat in in mij opinie zelden voorkomt(all along the watchtower)

Ne Me Quitte Pas is prachtig gedaan hoor, maar ik vind de uitspraak alles behalve charmant. Nee, dat is niet helemaal aan mij besteed, maar de rest is gewoon weer smullen. De dramatiek sijpelt je speakers uit.... heerlijk!

Goede cd, maar Ne me quitte pas in zo'n slecht Frans kan ik echt niet aanhoren. Toch 4 sterren want de rest is super.

Het titelnummer is een schitterende vertolking van Screamin' Jay Hawkins' klassieker, enorm intens gebracht, en met exact de juiste toon ook. Meesterlijk!

Verder is dit een erg tof album van Nina Simone, al had de instrumental Blues on Purpose niet zonodig gehoeven, en valt Ne Me Quitte Pas een beetje tegen. Daartegenover staat echter genoeg moois; Feeling Good is prachtig gebracht, groots drama. Take Care of Business is een fraai gelardeerde afsluiter. En ook de andere songs zijn, hoewel wat minder opvallend, heel goed. Gewoon een sterke plaat alweer!

4 sterren

Aardige plaat waarbij gezegd moet worden dat ik niet van soul hou, hoe erg ik het ook probeer.
Toch kan ik soms wel genieten van een aantal nummers!