Nina Simone - I Put a Spell on You (1965)

Je moet het maar kunnen. Van zo’n quasi-onzinnig liedje als I Put a Spell on You één van de mooiste, meest romantische nummers ooit te maken. Nina Simone doet het met gemak. Met grote klasse zelfs. Ik kan me niet voorstellen dat er een willekeurige andere zangeres meer geschikt zou zijn om het liedje I Put a Spell on You te vertolken. Als er één zangeres het recht van spreken heeft, beter gezegd, recht van zingen heeft om dit nummer te vertolken, dan is het Nina Simone wel. Zet haar versie eens naast het origineel; je weet niet wat je overkomt. Zowaar een wereld van verschil. Behalve het veelbesproken titelnummer, dat gewoonweg een gigantische klassieker is, staat er nog zo één op van zo een kaliber.

Dit is natuurlijk ook hét album met Feeling Good. Die ene - met die geniale opbouw. Geen superlatief komt enigszins in de buurt hoe goed dit nummer is. Het a-cappella intro waarna dat - bigbandachtige - geweld invalt en de enigszins verleidelijke zang van Simone er zo mooi overheen vloeit. Waarschijnlijk mijn favoriete liedje van haar, al is er zoveel moois om uit te kiezen. Ik zou bijna vergeten te vermelden dat dit ook hét album is van de Jacques Brel cover Ne Me Quitte Pas met Simone’s charmante Franse uitspraak en de Charles Aznavour vertalingen Tomorrow Is My Turn en You’ve Got to Learn, of 't album van het speelse Marriage is for Old Folks en 't bombastische, door haar toenmalige man geschreven Take Care of Business, of hét album van de prachtige ballades July Tree en ook One September Day.

Probeer van deze plaat maar eens de favorieten eruit te pikken. Moeilijk hoor. Daarom is het misschien beter om de minder gedenkwaardige momenten te bespreken. Daar kan ik kort over zijn, dat is er maar één: het instrumentale Blues on Purpose. Hoe vaak ik dit album ook beluister, altijd vergeet ik weer hoe dit nummer klinkt. Tussen al dat moois is dit het enige liedje dat nooit wist te beklijven, en iedere keer als ik dit meesterwerkje van Nina Simone weer opzet, dan denk ik: “O ja, dát nummer. Die had wel van de tracklist geschrapt mogen worden.” Verder reken ik het haar niet zwaar aan, we hebben het immers over één van Nina Simone’s beste albums, en dat ene mindere liedje ben ik dan ook zo weer vergeten.