Nina Simone - Sings the Blues (1967)

Ben ik de enige die "I want a little sugar in my bowl" het geilste liedje allertijden vindt?

Mijn god wat een ontzettend fijn album is dit. Ze staat al de hele week constant op. Tot nu toe de mooiste van wat ik van haar heb gehoord. Normaal ben ik niet zo snel met het weggeven van 5 sterren maar ik doe nu dit album alleen maar te kort met minder.

Sterk album van Madame Simone. Ze zingt de blues, maar pakt dit gelukkig op haar eigen eigenwijze aan.

In het door mannen gedomineerde bluesgenre is het altijd een verademing als een vrouw zich aan de blues waagt. Nu is Nina Simone een echte jazz dame, maar ze staat ook in de blues duidelijk haar mannetje. Nina Simone is duidelijk niet de eerste de beste en haar prachtige warme, doorleefde maar vooral van gevoel en emotie doordrenkte stem eist de hoofdrol op en haar stem zweeft prachtig over de herkenbare bluesmelodieën. ”Sings the Blues” is een fantastisch album, heerlijk voor de late uurtjes en Nina Simone bewijst dat ze een geweldige zangeres is, en niet alleen in de jazz!

Ik heb nooit van haar stem gehouden. Dat is direct al een groot struikelblok. Gelukkig staat er op dit "blues" album wel een aantal sterke nummers. Vooral de twee pure blues nummers Backlash blues en Blues for mama mogen er zijn.

Nina Simone zingt, geloof het of niet, the blues op dit album. Hoewel? Haar jazz-afkomst klinkt toch een aantal keren door. Er staan een aantal sterke nummers, een aantal lekkere liedjes en een paar aardige nummers op dit album. Gelukkig worden ze gezongen door Nina, met haar oh zo mooie stem.

Erg fijn is opener Do I Move You, sensueel I Want a Little Sugar in My Bowl en erg fraai The House of the Rising Sun. Mooi bluesy zijn Since I Fell For You en het erg mooi gezongen My Man's Gone Now. Alleen aardig zijn bijvoorbeeld Real Real & Buck. Alles bij elkaar heb je het toch over een mooie afwisselende bluesplaat, die extra goed is dankzij de stem van Nina Simone.

Mooie plaat dit. Vind haar unieke stem, in combinatie met haar eigen pianospel en op dit album vooral ook de mondharmonica in sommige nummers erg sterk. En als er iemand qua levensinstelling ook daadwerkelijk de blues over kon brengen, was zij het wel.

Dit kan wel eens een van de beste Nina Simone albums zijn. Wat klinkt dit fantastisch!

De blues is zeer zeker aanwezig, duidelijkst te horen op het fantastische Backlash Blues. Tegelijkertijd laat Nina Simone haar veelzijdigheid horen, door ook haar jazz- en folkinvloeden aan te spreken. My Man's Gone Now is heerlijk tergend slepend, I Want a Little Sugar in My Bowl doet alle weerstand smelten en The House of the Rising Sun wordt fluks en smetteloos uitgevoerd. Sterke plaat!

4 sterren

Wat een topplaat is dit toch. Moet echt meer Nina Simone draaien. Backlash Blues, Day & Night en Buck momenteel de favorieten, maar dat verandert nogal eens.

Geschreven in de album top 100 van...

Groot fan van Miss Simone, maar zij is nog van de generatie die platen maakte met singles aangevuld met fillers. ...Sings the Blues is haar plaat die ik over de volle breedte het sterkst vind: geen nummers die er met kop en schouders bovenuit steken (haar bekendste vind je op andere platen) maar constante (hoge) kwaliteit. Het was moeilijk om de drie beste nummers te vinden want het ontloopt elkaar allemaal niet veel! De muziek heeft als de basis blues, maar ook soul en gospel komen langs. De teksten bestrijken alles tussen activisme (Simone was een prominent en uitgesproken lid van de burgerrechtenbeweging), liefde en sex:


Komt in de buurt, maar op dit album staat nog wel meer hitsigheid over gevulde suikerpotjes: In the Dark en Do I Move You? zijn ook erg klam.

Aangekruist als favoriet:
1. In the Dark
2. Backlash Blues
3. Real Real