Elton John - 21 at 33 (1980)

Elton John, goed voor 53 hit- en tipparadenoteringen tussen 1970 en 2000, was met zijn 14e album weer op de weg terug, na de dramatische discodraak Victim Of Love (terecht de laagste beoordeelde plaat van hem).
Van deze plaat kent waarschijnlijk iedereen Little Jeannie wel, ook al haalde dat zelfs De Top 40 niet in 1980.
Dit is een klassieker geworden en terecht.
Vermeldenswaardig is verder over deze plaat dat de gitarist in 5 van de 9 nummers Steve Lukather is en op de overige 4 Richie Zito.
Op kant 1 trapt Elton stevig af met Chasing The Crown, een sterk nummer waarin Lukather zich laat gelden.
Daarna volgt het bekende Little Jeannie (niet geschreven met Bernie Taupin, maar met Gary Osborne) en het ook redelijk rustige, maar erg mooie Sartorial Eloquence. Het weer wat stevigere Two Rooms At The End Of The World, wordt enigszins ontsierd door te schetterende blazers op het eind. Daarmee is kant 1 ten einde.
Kant 2 is iets minder.
White Lady, White Powder is weer een stevig nummer en gaat inderdaad daarover ja.
Hier scheurt Zito wat op de gitaar en we hebben wat Eagles (Frey, Henley en Schmitt) in het achtergrondkoortje.
Dear God is het slechtste nummer van de plaat, Een sentimentele draak. Weet niet of het als kerstliedje is bedoeld, maar ook dan voldoet het niet.
Het eveneens rustige Never Gonna Fall In Love Again moet dan weer het Little Jeannie gevoel oproepen, maar doet dat helaas niet.
Take Me Back is dan weer een heel aardig enigszins country-achtig nummer met een folky middenstukje.
Het lichtelijk funky Give Me The Love wat wederom met veel backing vocals en blazers de plaat afsluit gaat ook nog wel.
Twijfel tussen 3 en 3,5, maar vind hem nu eigenlijk beter dan vroeger, dus voorlopig 3,5.
Ik raad iedereen die hierboven heeft gereageerd om hem nog eens op te zetten
Op vinyl en gewoon op het label The Rocket Record Company zoals het hoort.

'Don't you wanna play no more ...'

Weer gewoon leverbaar op CD, dankzij de productie in Tsjechië, is dit minder opvallende album van Elton John. De plaat kwam uit in mei 1980 en was al voor het grootste deel in augustus 1979 in Zuid-Frankrijk geschreven en opgenomen.

De titel wil zeggen: album 21 en 33 de leeftijd van de artiest. Wie echter goed kan tellen, komt niet verder dan 17 reguliere John-albums, wat op zichzelf ook al een opmerkelijke prestatie is.
John Tobler legt in het begeleidende boekwerkje uit hoe ook 'Greatest Hits’, het ‘Lady Samantha’ compilatiealbum met vroege opnames en een mini-album uit ‘79 werden meegerekend. Eerlijk gezegd kom ik dan op 20, maar misschien raak ik nu zelf de tel kwijt.

Uit deze optelling in de cryptisch anonieme titel kunnen we opmaken dat Elton John hier een ‘tussendoor’ album in elkaar draait, na een lastige periode. Lastig, omdat zijn vaste schrijfmaatje Bernie Taupin na het prachtige ‘Blue Moves’ in 1976 de samenwerking opzegde en hij op ‘A Single Man’ (dramatische titel) het moest stellen met Gary Osbourne als tekstschrijver. Niet verkeerd, maar onwennig. Echter, Taupin keerde terug en schreef hier weer mee aan drie nummers. Verder noemen we ook nog Gary Osbourne en Tom Robinson als tekstschrijvers. Het laatste nummer, Give Me the Love, schreef Elton samen met Judy Tzuke.

Het werd, afgezien van de wat rockende opener, Chasing the Crown, een overwegend rustig album. Ik proef nog helemaal de jaren zeventig. Een prettig geluid, geen digitale grappen nog hier en een uitstekende band met namen als Nigel Olson, Steve Lukather, David Patch, Peter Noone, Don Henley, Glenn Frey en Timothy B. Schmit. Jawel, een beetje Eagles hier, met name in White Lady White Powder.

Met new wave of disco heeft het album helemaal niets en het kabbelt fijn verder, waardoor je het gevaar loopt voortijdig je aandacht te verliezen, maar het zijn toch stuk voor stuk uitstekende songs. Genoemd is al Sartorial Eloquence en bescheiden hitsingle Little Jeannie natuurlijk, maar waar ik het in de tweede helft voorheen vond inzakken, valt me dat nu enorm mee. Zelfs Dear God, veelal als ‘draak’ weggezet, is voor mij als gelovig mens genietbaar.Take Me Back is echt country, heel aardig. Slotnummer Give Me the Love, ik zei het al met Judy Tzuke, zit geraffineerd in elkaar en heeft een mooie funky swing.

Samenvattend: gewoon ouderwets vakwerk op dit album. Elton John is zich aan het herpakken na de uitputtende zeventiger jaren en zijn dramatische ‘Victim of Love' van een jaar eerder. Ik doe er een hele punt bij!