Tessa Rose Jackson - Songs from the Sandbox (2013)

"Echt van die tienermeisjesmuziek," zei een vriendin van me, "en daarom moet jij het even luisteren." Deze subtiele aanslag op m'n mannelijkheid zou eigenlijk moeten betekenen dat ik voor de rest van m'n leven het begrip Tessa Rose Jackson en alles wat daaromheen hangt zou moeten haten, maar het met aandoenlijke klopjes begeleide Again and Again dat eerdergenoemde vriendin me meteen daarna liet horen liet mijn natuurlijk heel erg stoere hart toch wel genoeg smelten om dezelfde middag meteen het internet af te struinen naar het album waar dit lieve meisjesstemmetje de boel uitmaakt.

Tienermeisjesmuziek? Ik snap het uiteindelijk wel goed. Mevrouw Jackson verkent namelijk de echte dieptes niet op haar debuut: in de basis valt dit album samen te vatten als twaalf liedjes die elkaar proberen af te troeven op het vlak van liefheid. En op zich is daar niet al te veel mis mee: afsluiter Where the Light Goes heeft het soort warme sfeertje waarvan je zou willen dat je jezelf er letterlijk in kon wikkelen, om volledig omgeven te zijn door die loepzuivere, vertrouwde stem en die troostende, stille gitaarpartij. Ook in de andere nummers slaagt Jackson erin om de lieflijke boventoon niet te laten vervelen of verdwijnen, met als kleine uitzondering en tegelijkertijd het summum van dit album het kleine pareltje 405 met zijn sprankelende refrein, waar het snerende, repetitieve achtergrondkoortje de vriendelijkheid misschien wegneemt, maar hetzelfde koortje het nummer ook meteen een indrukwekkende muzikale stoot van spanning meegeeft die de andere nummers missen.

Daar kom ik namelijk op mijn volgende punt: die lichtjes schorre stem van Jackson en die schattige klopjes die vaak de percussie vormen werken dan wel heel vertederend, qua muzikale "interessantheid" blinkt ze nog niet echt uit hier. Hoewel het voor mij eens in de zoveel tijd best prettig is om mezelf onder te dompelen in het sfeertje van dit album, merk ik achteraf dat behalve eerdergenoemde nummers niks echt bij is gebleven, aangezien alles wel heel erg easy listening is gehouden. Een muzikale versnelling, gezonde lading spanning of een klein scheutje rauwheid in het album verwerken hoeft die liefheid echt niet weg te nemen, maar maakt de luisterervaring wel wat enerverender; hetzelfde geldt voor de teksten, die niet in negatieve zin opvallen (wat op zich een verdienste is voor een Nederlandstalige artiest die in het Engels zingt), maar ook nergens genoeg uitblinken in poëtische zin om in mijn hoofd rond te blijven zwerven.

Een album met een paar bovengemiddeld fijne nummers en één uitblinker van formaat dus, maar als mevrouw Jackson over een paar jaartjes genoeg is doorgebroken om nog een album te kunnen maken (en dat gun ik haar zeker - niet alleen vanwege haar stem), moet ze er toch aan denken om er iets spannendere noten, iets overtuigendere uitbarstingen of iets memorabelere teksten in te proppen; dan blijft het ook voor de niet-tienermeisjes in onze samenleving interessant. En een nummer als Forgive Me, uitblinkend in zeurderigheid en tekstuele gezapigheid, moet er de volgende keer sowieso maar niet op.