Johnny Cash - Orange Blossom Special (1965)

Alweer een zeer fijn album van Johnny Cash!

De toon wordt meteen (vrij letterlijk) gezet met opener Orange Blossom Special. De uitvoering van Cash en zijn muzikanten is ijzersterk te noemen. Ook de twee volgende songs, traditional The Long Black Veil en Dylan-adaptatie It Ain't Me, Babe beklijven. Vooral die laatste song, een duet met Cash's grote liefde June Carter, is schitterend. De song barst werkelijk van de chemie tussen beiden.

Verder zijn hier overigens nog twee Dylan-songs te vinden: het overbekende Don't Think Twice, It's All Right en het relatief onbekende Mama, You've Been on My Mind, die Dylan tot dan trouwens enkel als demo had opgenomen. Van Don't Think Twice, It's All Right kan Dylan's versie wel mijn voorkeur wegdragen, maar dat vind ik dan ook een fantastische song!

Een belangrijke rol is weggelegd voor Charlie McCoy. Met zijn harmonica geeft hij de songs veel leven en energie. Voor de rest zijn oudgedienden als Luther Perkins, Marshall Grant en W.S. Holland ook weer van de partij, en horen we Cash's liefde voor gospel ook weer terug, in de opzwepende afsluiter Amen.

Orange Blossom Special klinkt behoorlijk iconisch, en ook wat anders dan andere platen van Cash uit die tijd. The Man in Black brengt de songs met erg veel overtuiging en drive, wat de plaat alleen maar ten goede komt.

4 sterren

Ik kan het niet juist pinpointen waarom maar er is iets aan Orange Blossom Special dat me erg aantrekt. Het is kwalitatief niet zo veel verschillend ten opzichte van andere albums van de Man in Black maar het klinkt allemaal gewoon o zo goed! Opnieuw een resem traditionals die Cash naar zijn eigen hand zet (onder andere The Long Black Veil, When It's Springtime in Alaska, Danny Boy en Wildwood Flower) maar ook de adoratie voor het werk van Bob Dylan (met It Ain't Me Babe, Don't Think Twice, it's Alright en Mama, You've Been on My Mind) kan ik - als groot liefhebber van het oeuvre van his holy Bobness - ten zeerste appreciëren. De waardering tussen beide sterren zou alleen maar groeien met onder andere Cash die meezingt op het fenomenale Girl from the North Country uit Nashville Skyline en de recent uitgekomen Travelin' Thru bootleg van Dylan. Soit, ik dwaal af. Orange Blossom Special is een album waarin alle elementen die ik zo goed vind aan Cash het best tot zijn recht komen.

Van het verhalende element in The Long Black Veil of The Wall tot de kenmerkende humor in When It's Springtime in Alaska (It's Forty Below). Die laatste strofe doet me altijd wel lachen en Cash + June Carter is altijd de moeite. Ook weer een aantal meer religieus getinte nummers, ook dat kun je vaak verwachten bij Cash, maar bij hem werkt het altijd wel en het opzwepende Amen is dan ook een fijne afsluiter. In 2002 werd er een re-issue uitgebracht met daarin 2 nummers uit de Orange Blossom Special opnames (Engine 143 en (I'm Proud) the Baby Is Mine) die nooit op de originele plaat zijn gekomen. Terecht vind ik, het zijn kwalitatief gezien toch mindere nummers, en ook de originele versie van Mama, You've Been on My Mind is een betere keuze. Al is het opnamegewijs wel een recentere versie aangezien track 15 werd opgenomen tijdens de sessie van 27-28 juli 1964 terwijl track 7 pas op 17 december 1964 werd opgenomen. Die spoken word intro bij Danny Boy - een nummer dat ik hier eigenlijk het minste vind - is ook wel erg geslaagd trouwens.