The Dillinger Escape Plan with Mike Patton - Irony Is a Dead Scene (2002)

Toffe EP, hoor. Mike Patton kan ik bij al zijn projecten erg waarderen, en zo ook hier weer. Pig Latin en de cover Come to Daddy (ik was erg verrast toen ik die hoorde) zijn de hoogtepunten. Dillinger Escape Plan heb ik pas leren kennen, en vooral dankzij hun optreden in de 013 zaterdag ben ik ze echt geweldig gaan vinden. Wat een show, zeg.

4*

En dan is er dit nog... of hoe één enkele persoon een geschifte groep helemaal naar zijn pijpen kan doen dansen. De invloed van Mike Patton is erg groot op dit album - hij verzorgt de vocalen, maar ook qua songs is dit met niets anders te vergelijken dat ze eerder uitbrachten of vooralsnog uitgebracht hebben. Of het al dan niet een aangenaam uitstapje is, hangt af van je mening over Mike Patton. Zelf loop ik niet zo warm van zijn zang, geef me dan maar de wat typischere, agressievere uithalen van Greg Puciato (de vocalen van Minakakis vond ik dan weer iets te grauw), maar de songs hebben instrumentaal zeker hun charme, druk en chaotisch gestructureerd, vanzelfsprekend extreem strak op elkaar afgestemd. Favoriet nummer is het speelde Hollywood Squares. Pig Latin vind ik niet zo geslaagd, en When Good Dogs Do Bad Things sleept af en toe wat aan. Een gewaagde cover op het einde had de plaat finaal nog naar de 3.5* kunnen krijgen, helaas ben ik er helemaal niet zo van onder de indruk, integendeel. Zelfs het drumwerk van de anders toch wel vrij geniale Chris Pennie laat me wat koud. Dus toch maar een nipte 3* voor deze wisselvallige, maar originele EP.