Noah and the Whale - Heart of Nowhere (2013)
mijn stem
32 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: Mercury
-
Introduction (1:36)
-
Heart of Nowhere (4:05)
met Anna Calvi
-
All Through the Night (3:18)
-
Lifetime (3:54)
-
Silver and Gold (3:25)
-
One More Night (3:55)
-
Still After All These Years (3:28)
-
There Will Come a Time (3:38)
-
Now Is Exactly the Time (3:40)
-
Not Too Late (4:01)
0
geplaatst: 3 mei 2013, 17:13 uur
Goed, de tweede keer spelen zit er op... ik ben blij dat ik dit album heb laten liggen...
Ik zou de recensie die ik schreef bij 'Last Night On Earth' hier eigenlijk gewoon kunnen kopiëren. Het verhaal van Noah and the Whale is hier voor mij uit. Ik zou na de vorige plaat nog een album wachten voor een definitief oordeel.
Na twee geweldige maar totaal verschillende albums kon het eigenlijk niet stuk met Noah and the Whale, maar niets was minder waar.. 'Last Night On Earth' werd gekenmerkt door een totaal nieuw indiepop/rock geluid wat de band eigenlijk niet stond. Er ontstond een onsamenhangende plaat met weinig hoogtepunten, alles op de hoop om singletjes te scoren... een groter publiek wellicht?
'Heart of Nowhere' klinkt soberder dan 'Last Night on Earth', zo zijn de sythnts(gelukkig) verdwenen en is het geluid wat we horen weer 'echt'. Maar Noah and the Whale lijkt wel te zijn gereduceerd tot een 3 mans groepje. Er gebeurt vrijwel niets met de viool die op bijvoorbeeld 'The First Days of Spring' prominent aanwezig was, dat vind ik jammer en zonde want dat was een pre bij Noah and the Whale.
Bij vlagen hoor je hem wel, maar ik word niet warm of koud van de manier hoe ze hem inzetten...
Als je tot zo ver leest zal je je wellicht afvragen waarom mijn cijfer dan zo laag is..
Ik heb het gevoel 8 nummers naar hetzelfde te zitten lusiteren, cliche indiepop structuurtjes en riffjes. Ongeinspireerd gespeeld en flauwe teksten, de doelgroep lijkt wel te zijn verschoven naar middelbareschool meisjes. Op het titelnummer zingt ook nog eens een walgelijke zangeres mee.. klinkt nergens naar. Verschrikkelijk.
Charlie Fink's stem is altijd nog een plus aan de muziek maar komt hier nergens echt tot zijn recht en klinkt nep en geforceerd. Nergens weet hij te breken of uberhaupt emotie te tonen.
Helemaal waar is dat niet want ik word toch vrolijk van 'Not To Late', de afsluiter. Dat nummer doet iets wat de rest niet weet te doen, het klinkt soberder en veel minder als springpop.. De viool is aanwezig en Fink zingt ouderwets zoals op 'The First Days of Spring'. Het album eindigt daarmee wel erg abrupt en plots. Amper 35 minuten muziek.
Echt heel erg jammer want Noah and the Whale was ooit een van mijn favoriete bandjes, zag ze live in 2009 en dat is nogsteeds een van de allermooiste en meest emotionele optredes die ik heb gezien. Daarna zag ik ze live in 2011 en 2012, in 2012 was het zo erbarmelijk slecht dat ik mijn twijfels al had.. nummers van TFDOS met volle distortion...
Jammer maar helaas. 2 sterren, wellicht dat er nog een halfje vanaf gaat.
Ik zou de recensie die ik schreef bij 'Last Night On Earth' hier eigenlijk gewoon kunnen kopiëren. Het verhaal van Noah and the Whale is hier voor mij uit. Ik zou na de vorige plaat nog een album wachten voor een definitief oordeel.
Na twee geweldige maar totaal verschillende albums kon het eigenlijk niet stuk met Noah and the Whale, maar niets was minder waar.. 'Last Night On Earth' werd gekenmerkt door een totaal nieuw indiepop/rock geluid wat de band eigenlijk niet stond. Er ontstond een onsamenhangende plaat met weinig hoogtepunten, alles op de hoop om singletjes te scoren... een groter publiek wellicht?
'Heart of Nowhere' klinkt soberder dan 'Last Night on Earth', zo zijn de sythnts(gelukkig) verdwenen en is het geluid wat we horen weer 'echt'. Maar Noah and the Whale lijkt wel te zijn gereduceerd tot een 3 mans groepje. Er gebeurt vrijwel niets met de viool die op bijvoorbeeld 'The First Days of Spring' prominent aanwezig was, dat vind ik jammer en zonde want dat was een pre bij Noah and the Whale.
Bij vlagen hoor je hem wel, maar ik word niet warm of koud van de manier hoe ze hem inzetten...
Als je tot zo ver leest zal je je wellicht afvragen waarom mijn cijfer dan zo laag is..
Ik heb het gevoel 8 nummers naar hetzelfde te zitten lusiteren, cliche indiepop structuurtjes en riffjes. Ongeinspireerd gespeeld en flauwe teksten, de doelgroep lijkt wel te zijn verschoven naar middelbareschool meisjes. Op het titelnummer zingt ook nog eens een walgelijke zangeres mee.. klinkt nergens naar. Verschrikkelijk.
Charlie Fink's stem is altijd nog een plus aan de muziek maar komt hier nergens echt tot zijn recht en klinkt nep en geforceerd. Nergens weet hij te breken of uberhaupt emotie te tonen.
Helemaal waar is dat niet want ik word toch vrolijk van 'Not To Late', de afsluiter. Dat nummer doet iets wat de rest niet weet te doen, het klinkt soberder en veel minder als springpop.. De viool is aanwezig en Fink zingt ouderwets zoals op 'The First Days of Spring'. Het album eindigt daarmee wel erg abrupt en plots. Amper 35 minuten muziek.
Echt heel erg jammer want Noah and the Whale was ooit een van mijn favoriete bandjes, zag ze live in 2009 en dat is nogsteeds een van de allermooiste en meest emotionele optredes die ik heb gezien. Daarna zag ik ze live in 2011 en 2012, in 2012 was het zo erbarmelijk slecht dat ik mijn twijfels al had.. nummers van TFDOS met volle distortion...
Jammer maar helaas. 2 sterren, wellicht dat er nog een halfje vanaf gaat.
* denotes required fields.
* denotes required fields.