Verrassend genoeg is dit album uitgegroeid tot mijn favoriete album van Phosphorescent. Heerlijke breekbare nummers, gewaagde stiltes (al was die 3 minuten stilte aan het einde onnodig) en aangrijpende teksten. Een ware groeibriljant met talloze hoogtepunten zoals de uitbarsting in Pretty, Pt. 1, de elektrische gitaar in Remain en de hartverscheurende klaagzang in Salt & Blues. Dat laatste nummer is overigens ook de bijzondere albumopener, hierdoor weet je als luisteraar direct waar je aan toe bent.