Carla Bley & Paul Haines - Escalator over the Hill (1971)

Overdonderende, meeslepende en bovendien avondvullende "Jazz-Opera".
Doet me nog het meest denken aan een volledig losgeslagen combinatie tussen 'The Black Saint And The Sinner Lady' van Mingus en Pink Floyd's 'The Wall', inclusief verdwaalde soulzangers en operakoren.

Waarom heb ik deze ooit verlaagd naar 4* Zie Brain Stew voor een mooie omschrijving.

Wel, vanaf cd klinkt dit nog veel vetter. Binnen op 10 in mijn top 10.
Wat een waanzinnige plaat. Normaal gesproken hou ik niet zo van die lange albums, maar dit album is zo gevarieerd en ijzersterk over de hele breedte. Vreselijk genot om naar te luisteren en biedt genoeg groeimogelijkheden. Voordat deze plaat compleet in mijn kop zit ben ik net zo oud als Carla Bley en Paul Haines tezamen.

Ik denk dat niet zoveel mensen dit kennen. Kan iemand hier meer over vertellen ?

Marcello Carlin maakt er hier een paar lovende woorden aan vuil.

Haha de link met de recensie van Carlin wou ik ook al hier zetten, helemaal vergeten, dus bij deze bedankt Paalhaas

Dus dit is de jazzvariant van Bohemian Rhapsody..

Escalater is een indrukwekkend album maar het kitschgehalte heeft me altijd wat gestoord..halfje eraf

Ik ken dit album eigenlijk door mume ( ). Ik heb er een hoop over gelezen, maar wat is het kitsch gehalte hieraan... Ik denk dat jazz algauw als kitsch bestempeld word.

Het kitschgehalte zit hem in de ratjetoe aan stijlen, het bombastische en het algehele gevoel van overdaad...ze noemen dit album niet voor niets een jazz-opera

Kitsch gehalte is natuurlijk iets persoonlijk. Zo rijden er in nederland veel met chroom volgehangen jeeps rond...Veel mannen krijgen daar een stijf plassertje van, Ik vind ze foeilelijk en eerder lachwekkend dan lustopwekkend...maar dit terzijde.

De opmerking "Ik denk dat jazz algauw als kitsch bestempeld word" begrijp ik niet helemaal. Daarnaast is het dus de vraag in hoevere dit album als (gewone) jazz gezien kan worden...

Maar begrijp me goed: Ik vind het een indrukwekkend geheel, het is (vorzover ik weet) uniek in zijn soort, het bevat een keurkorps aan grote namen en het heeft zeker zo zijn momenten...Een interresant album maar het behoort niet tot mijn favoriete jazz..

Ligt het aan mij of zijn de 18 laatste min. van ...And It's Again gewoon hetzelfde ruis dat herhaarld wordt? Of heb ik een verkeerde versie van dat nummer? (Ik hoop maar dat 2de), ik verwacht érg veel van dit album, het concept (Jazz Opera) spreekt me al bijzonder veel aan, maar toen ik dat laatste nummer hoorde was ik wel érg diep teleurgesteld. Dus?

Mijn versie heeft dat ook. Maar toch een geweldige plaat.

Dat klopt (al zit er helemaal op het eind nog een apart stukje geloof ik). Het is overigens geen ruis, maar een vocale loop, en wat mij betreft een perfect einde van de plaat. Waarom vind je het zo teleurstellend? Schitterend juist hoe dat slotnummer wordt afgesloten in een eeuwige durende drone (Op de LP komt de plaat in een locked groove terecht waardoor het ook daadwerkelijk eeuwig duurt, op cd hebben ze de drone zo lang laten duren als de cd-lengte toelaat).

Omdat het 18min van eentonigheid is die ik niet bijzonder goed klinkend vind. Maar we zien nog, voor hetzelfde geld wordt dit een van mijn favoriete Jazzalbums ooit. Al bij al lijkt me dit een érg goed album te gaan worden, binnenkort eens aan beginnen.

Volgens mij begrijp je het niet goed. Dit is niet bedoeld als 18 minuten eentonigheid. Dit is bedoeld als een eeuwige drone (wat het op de oorspronkelijke lp-versie dus ook echt is). Uiteraard is het praktisch nogal onhaalbaar om die drone dan ook een eeuwigheid aan te laten staan. Het lijkt wel alsof jij iedere van die 18 minuten even zwaar telt als alle andere minuten op het album, wat natuurlijk belachelijk is. Die 18 minuten staan voor een idee, het idee van eeuwigheid (En zoals gezegd zijn het er dus maar 18 vanwege de beperkingen van het medium cd). Ik vind het zelf een erg fijne manier om de impact van de plaat nog even op me in te laten werken, maar bij wijze van spreken kun je die drone direct afzetten natuurlijk (doe ik ook best wel eens). Eventuele puntenaftrek voor zoiets (zo klinkt je verhaal namelijk: "toen ik dat laatste nummer hoorde was ik wel érg diep teleurgesteld.") zou ik echt zéér vreemd vinden.

Het is dus symbolisch bedoeld, oké erg bedankt voor de uitleg, daar wist ik niks van, ik verwachtte van dat laatste nummer eigenlijk één groot spektakel met op het einde een ontknoping/losbarsting van een hoog niveau, daarin zat mijn teleurstelling, maar nu ik begrijp dat het symbolisch is, is die weg. Ik ga binnenkort aan dit album beginnen.

Dat grote spektakel begint al bij Rawalpindi blues.

Wibren, licht die 0,5 eens toe

Zo loop je een jaar lang elke 2e hands platenzaak binnen opzoek naar een exemplaar van Escalator Over The Hill, en dan vind je er 3 in dezelfde zaak. Ik heb er gelijk twee meegenomen (de gavefold 3LP en de gouden boxed versie) voor best wel wat geld (tezamen voor 70 euro, waarvan er eentje voor Fianosther is bestemd) maar dan heb je ook wat. Voor 10 euro vertel ik de exacte locatie van nummer 3

Ik heb hem al! Zowel op vinyl als op cd
Vinyl voor €15 in uitstekende staat.

Dat is de helf van wat ik er voor betaalde. Hoe ben je daar aangekomen?

Ik kwam hem toevallig tegen in Da Capo, in Utrecht

Goed bezig. Ik heb de goudkleurige box en de normale gatefold meegenomen. De Box is wel gehaverd, alle Lp's zijn in perfecte staat. Ze waren wel 45 en 40 euro per stuk (en de derde 30 euro maar die had geen boek) en kon ze tesamen voor 70 euro meenemen. Veel geld, maar het klinkt wel fantastisch, een must-have voor de steeds groter wordende jazz-collectie.

Oja, en dik kippenvel tijdens Hotel Overtue, Gato Barbieri

Je neemt me letterlijk de woorden uit de mond. Alleen verfoeilijk dat 'ie nergens voor een schappelijke prijs te vinden is.

Op amazon.co.uk is-ie nu voor €21,89 incl. verzending te krijgen. Vind ik best schappelijk voor een ECM dubbel-cd met een dik boekwerk.

Ik kan maar geen score geven. Misschien doordat ik nog maar één keer de rust heb gehad om alledrie de LP's achter elkaar te luisteren. Dus hoor ik Escalator Over The Hill fragmentarisch en dat bevalt me wel, al mis ik de context af en toe. Onder de indruk ben ik, ik weet alleen iet hoe erg. Maar stemmen is geen noodzaak.

Hoor ik in A.I.R. terecht een vrijwel letterlijke verwijzing naar Miles Davis' 'A Tribute to Jack Johnson'?

Voor degene die dezse geniale 3LP nog niet hebben kunnen strikken voor een schappelijk bedrag:

Marktplaats.nl > Carla Bley & Paul Haines -Escalator Over The Hill 3LP's - Cd's en Dvd's - Vinyl | Jazz en Blues - cd-dvd.marktplaats.nl

Mag ik de liefhebbers van harte de fantastische opvolger (met véél te weinig stemmen) aanraden? Minder grootschalig, maar bij tijd en wijle even adembenemend!

Iemand nog tips waar ik deze op LP kan vinden?

In mijn platenkast is-ie ook nog steeds te vinden

Een heuse jazz-opera van bijna 2 uur. Bepaald geen kleine onderneming! Ik ben in ieder geval al een tijdje geïnteresseerd in dit album, maar een luisterpoging bleef door de lengte uit. Muziek die zich qua stijl tussen Pink Floyd en Charles Mingus bevindt, zou nochtans precies in mijn straatje moeten passen. Dat doet het gelukkig ook! De stijl van deze plaat bevalt mij al met al uitstekend. Het album is prettig gevarieerd; van experimenteel, tot episch tot welhaast popachtig. De zang doet verder enerzijds denken aan de frivoliteit van een Frank Zappa, en anderzijds de uitzinnigheid van een Magma. Het voorziet de muziek van variatie; een luisterspelelement. Wel zijn de twee zwierige epics (Hotel Overture en Rawalpindi Blue) de duidelijke uitschieters. Al met al een verdomd fijne luisterervaring.