0
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 17 mei 2009, 08:28 uur
Productiegewijs is dit een ferme stap voorwaarts ten opzichte van het debuut van een jaar eerder. De songs vind ik heel behoorlijk, zelfs die twee kalme nummers met bassist Peter Baltes als zanger. Het geluid is mooi direct, maar mijn wenkbrauwen schieten altijd in een “fronshouding” bij sommige zanglijnen, in het bijzonder die koortjes (bijvoorbeeld Save Us). I’m a Rebel en Thunder and Lightning (mooie solo’s) mag ik nog graag horen.
1
geplaatst: 2 februari 2021, 14:27 uur
I'm A Rebel heb ik niet vaak aanstaan, maar ik vind het stiekem altijd wel weer leuk als ik het hoor. Het punky titelnummer is vanwege zijn heerlijke meebrulrefrein alvast een lekkere binnenkomer. en dan is het in het navolgende Save Us wel even slikken met die Abba-koortjes en dito discoritme wat met name door het baswerk wordt aangewakkerd. Maar toch: tegen het einde zit papa wel een beetje te swingen. Een feelgood hardrocktrack tot en met. I Wanna Be No Hero drijft ook op zo'n discobeat. Heel erg Kiss maar ook heel erg aanstekelijk.
Wat betreft de ballades moet No Time to Lose het wel afleggen tegen het machtige Seawinds van het debuut. Baltes zingt hier trouwens wel weer lekker down. In The King hoor ik ook veel motiefjes terug van andere 70s rockbands die wel eens ballade doen. Van Rainbow tot Scorpions. Op zich niet slecht maar niet heel bijzonder
Met Thunder And Lightning horen we dan voor het eerst wel de latere Accept. Stuwende heavymetal met als smaakmaker de harmonietjes die Wolf Hoffman er sporadisch tussen propt. Natuurlijk is er een meezingbaar refrein. China Lady is weer pure hardrocktrack die qua opzet doet denken aan wat de Scorpions in die tijd ook deden. Natuurlijk is het Dirkschneider die het dan met zijn karakteristieke stem het Acceptgezicht geeft.
Dan houden we Do It nog over dat de boel vrolijk rockend en groovend afsluit. Accept is altijd sterk geweest in het bedenken van hooks in songs die van kop en staart zijn voorzien. Het blijft allemaal gemakkelijk hangen en dat is op I'm A Rebel ook al zo. Wel hoor je dat de band nog niet echt een eigen stijl had en behoorlijk grabbelde uit het repertoire van de voorname bands uit die tijd. Dat neemt niet weg dat dit een best een amusant album is om zo nu en dan eens uit de kast te halen.
Wat betreft de ballades moet No Time to Lose het wel afleggen tegen het machtige Seawinds van het debuut. Baltes zingt hier trouwens wel weer lekker down. In The King hoor ik ook veel motiefjes terug van andere 70s rockbands die wel eens ballade doen. Van Rainbow tot Scorpions. Op zich niet slecht maar niet heel bijzonder
Met Thunder And Lightning horen we dan voor het eerst wel de latere Accept. Stuwende heavymetal met als smaakmaker de harmonietjes die Wolf Hoffman er sporadisch tussen propt. Natuurlijk is er een meezingbaar refrein. China Lady is weer pure hardrocktrack die qua opzet doet denken aan wat de Scorpions in die tijd ook deden. Natuurlijk is het Dirkschneider die het dan met zijn karakteristieke stem het Acceptgezicht geeft.
Dan houden we Do It nog over dat de boel vrolijk rockend en groovend afsluit. Accept is altijd sterk geweest in het bedenken van hooks in songs die van kop en staart zijn voorzien. Het blijft allemaal gemakkelijk hangen en dat is op I'm A Rebel ook al zo. Wel hoor je dat de band nog niet echt een eigen stijl had en behoorlijk grabbelde uit het repertoire van de voorname bands uit die tijd. Dat neemt niet weg dat dit een best een amusant album is om zo nu en dan eens uit de kast te halen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.