menu

Accept - Objection Overruled (1993)

mijn stem
3,24 (21)
21 stemmen

Duitsland
Metal
Label: RCA

  1. Objection Overruled (3:39)
  2. I Don't Wanna Be Like You (4:19)
  3. Protectors of Terror (4:04)
  4. Slaves to Metal (4:38)
  5. All or Nothing (4:31)
  6. Bulletproof (5:05)
  7. Amamos la Vida (4:39)
  8. Sick, Dirty and Mean (4:34)
  9. Donation (4:49)
  10. Just by My Own (3:29)
  11. This One's for You (4:10)
totale tijdsduur: 47:57
zoeken in:
avatar van Sinner
4,0
Verrassend sterke comeback cd van de band. Geen malle fratsen ditmaal maar gewoon rechtoe-rechtaan metal. Ik heb vaak gehoord dat dit een zielloos werkje is maar ben het daar totaal niet mee eens. Het titelnummer knalt net zo lekker als het oude materiaal, Bulletproof heeft wel iets weg van Dogs On Leads en Protectors Of Terror is zelfs één van de hardste Accept tracks ooit. Ook de ballad die er op staat vind ik niet zo'n misser als vaak beweerd word maar feit is natuurlijk dat Udo niet echt de stem heeft om dit type songs te vertolken.

Dweezle13
Het mechanische monster is back(coming to you&eat your alive),de kleine lilliputter(mannetjes-putter),udo dirkschneider die het visuele aspect en het middelpunt van belangstelling is vaak ziet hij er in zijn militaire-waffen-ss toegetreden als een misplaatste mascotte uit en dan de super-strakke ritme basis-van stefankaufmann peter baltes vinden gretig aftrek bij het grote publiek.

De flitsende lead-gitaar-partyen van wolf hoffmann en jorg fischer is een ballet van moeilijke dromen.
De flying-v,vertegenwoordigers bekennen met hun metalen hart de trotse vrijbuiters te zijn zonder plagiaat verschijnselen.

De schermutselingen tussen het duelerende -melodieuze gitaarwerk van deze twee botert het binnen de gelederen wat minder.

Ud,ozingt als een bezetene en met zijn draperende drilboor stem recycled hij elk nummer moeiteloos met nummers als:amamos la vida(machtig-nummer,fantastisch twin-gitaar-werk),bulletproof,donation,en just by my own(een prachtig instrumentaaltje wat hij eerder op een inferieur album ,(deathrow),voor elkaar heeft gespeeld,2-instrumentaaltjes en waar hij zijn inspiratie in beethoven/blackmore/malmsteen,laat horen.
Dit album van de duitse muur opent de ingang naar al je zondes.

Alleen het voetje tussen de deur is al meer dan genoeg om hier eens naar te luisteren...

avatar van Rockfan
Dit valt wel erg tegen. Udo komt hier erg geforceerd over.

Ik zet restless and wild nog maar eens op

avatar van BlauweVla
2,5
Eigenlijk staan hier alles bij elkaar wel meer goede nummers op als op het te vaak als klassieker bestempelde "Restless and wild". Dit was de comeback plaat met Udo op zang (of dat nou een voordeel is...) en het valt mij op dat het geluid veel weg heeft van "Balls To The Wall" (ook de hoes enigszins). Kijk het blijft Accept, dus dan moet je ook niet meer verwachten dan een album met niet al te mooie zang, wel mooi gitaarwerk op zich en uiteraard nummers als "Slaves to Metal" en "Donation" (humor), die toen deze metal nog wel mocht al fout zou zijn geweest.

avatar van Rockfan
Er staan wel aardige nummers op zoals BlauweVla al zegt maar over het algemeen mis ik toch wel de knallers die op R&W wel staan ik noem Fast as a shark en Pricess of the dawn

avatar van Sir Spamalot
3,5
De reünie, de grote terugkeer van Udo Dirkschneider, Wolf Hoffman als enige gitarist en lang geleden mijn eerste live-ervaring met Accept in een sportzaal in Ichtegem of Eernegem, West-Vlaanderen. Ik mis altijd tussen die twee buurgemeenten en het is ook al twintig jaar geleden.

Objection Overruled knalt er onmiddellijk goed in met zijn gedreven tempo, alles lijkt bij het oude te zijn, alles ligt in de lijn van de voorgaande albums met Udo als zanger. Ik vind de midtempo nummers op dit album wel iets te eenvoudig van opzet en iets te “Teutoons” qua koortjes. All or Nothing is de hymne met smakelijk gitaarspel. Amamos La Vida (wie niet?) is een halve ballad maar kan bijvoorbeeld niet tippen aan een Winter Dreams van het album Balls to the Wall. Ik voel dat ik aan het wachten ben tot het volgende uptempo nummer die er maar niet lijkt te komen... tot Sick, Dirty and Mean en het slotnummer This One's for You. Just by My Own is volgens mij hun eerste instrumentaal nummer ooit.

Nog een klein weetje, Wikipedia vermeldt dat Wolf Hoffman zorgde voor de hoes. Mijn exemplaar van de Hard Rock & Heavy Metal Encyplodie vermeldt dat Wolf Hoffman onder het pseudoniem Ashely Kramer een redelijke bijverdienste had als fotograaf. Aardig album met een altijd voortreffelijke gitarist.

avatar van Brutus
3,5
Redelijk album van Accept, na de herintreding van UDO.

Gast
geplaatst: vandaag om 04:45 uur

geplaatst: vandaag om 04:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.