Accept - Objection Overruled (1993)

Verrassend sterke comeback cd van de band. Geen malle fratsen ditmaal maar gewoon rechtoe-rechtaan metal. Ik heb vaak gehoord dat dit een zielloos werkje is maar ben het daar totaal niet mee eens. Het titelnummer knalt net zo lekker als het oude materiaal, Bulletproof heeft wel iets weg van Dogs On Leads en Protectors Of Terror is zelfs één van de hardste Accept tracks ooit. Ook de ballad die er op staat vind ik niet zo'n misser als vaak beweerd word maar feit is natuurlijk dat Udo niet echt de stem heeft om dit type songs te vertolken.

Het mechanische monster is back(coming to you&eat your alive),de kleine lilliputter(mannetjes-putter),udo dirkschneider die het visuele aspect en het middelpunt van belangstelling is vaak ziet hij er in zijn militaire-waffen-ss toegetreden als een misplaatste mascotte uit en dan de super-strakke ritme basis-van stefankaufmann peter baltes vinden gretig aftrek bij het grote publiek.

De flitsende lead-gitaar-partyen van wolf hoffmann en jorg fischer is een ballet van moeilijke dromen.
De flying-v,vertegenwoordigers bekennen met hun metalen hart de trotse vrijbuiters te zijn zonder plagiaat verschijnselen.

De schermutselingen tussen het duelerende -melodieuze gitaarwerk van deze twee botert het binnen de gelederen wat minder.

Ud,ozingt als een bezetene en met zijn draperende drilboor stem recycled hij elk nummer moeiteloos met nummers als:amamos la vida(machtig-nummer,fantastisch twin-gitaar-werk),bulletproof,donation,en just by my own(een prachtig instrumentaaltje wat hij eerder op een inferieur album ,(deathrow),voor elkaar heeft gespeeld,2-instrumentaaltjes en waar hij zijn inspiratie in beethoven/blackmore/malmsteen,laat horen.
Dit album van de duitse muur opent de ingang naar al je zondes.

Alleen het voetje tussen de deur is al meer dan genoeg om hier eens naar te luisteren...

Dit valt wel erg tegen. Udo komt hier erg geforceerd over.

Ik zet restless and wild nog maar eens op

Eigenlijk staan hier alles bij elkaar wel meer goede nummers op als op het te vaak als klassieker bestempelde "Restless and wild". Dit was de comeback plaat met Udo op zang (of dat nou een voordeel is...) en het valt mij op dat het geluid veel weg heeft van "Balls To The Wall" (ook de hoes enigszins). Kijk het blijft Accept, dus dan moet je ook niet meer verwachten dan een album met niet al te mooie zang, wel mooi gitaarwerk op zich en uiteraard nummers als "Slaves to Metal" en "Donation" (humor), die toen deze metal nog wel mocht al fout zou zijn geweest.

Er staan wel aardige nummers op zoals BlauweVla al zegt maar over het algemeen mis ik toch wel de knallers die op R&W wel staan ik noem Fast as a shark en Pricess of the dawn

De reünie, de grote terugkeer van Udo Dirkschneider, Wolf Hoffman als enige gitarist en lang geleden mijn eerste live-ervaring met Accept in een sportzaal in Ichtegem of Eernegem, West-Vlaanderen. Ik mis altijd tussen die twee buurgemeenten en het is ook al twintig jaar geleden.

Objection Overruled knalt er onmiddellijk goed in met zijn gedreven tempo, alles lijkt bij het oude te zijn, alles ligt in de lijn van de voorgaande albums met Udo als zanger. Ik vind de midtempo nummers op dit album wel iets te eenvoudig van opzet en iets te “Teutoons” qua koortjes. All or Nothing is de hymne met smakelijk gitaarspel. Amamos La Vida (wie niet?) is een halve ballad maar kan bijvoorbeeld niet tippen aan een Winter Dreams van het album Balls to the Wall. Ik voel dat ik aan het wachten ben tot het volgende uptempo nummer die er maar niet lijkt te komen... tot Sick, Dirty and Mean en het slotnummer This One's for You. Just by My Own is volgens mij hun eerste instrumentaal nummer ooit.

Nog een klein weetje, Wikipedia vermeldt dat Wolf Hoffman zorgde voor de hoes. Mijn exemplaar van de Hard Rock & Heavy Metal Encyplodie vermeldt dat Wolf Hoffman onder het pseudoniem Ashely Kramer een redelijke bijverdienste had als fotograaf. Aardig album met een altijd voortreffelijke gitarist.

Redelijk album van Accept, na de herintreding van UDO.

Met alle respect, maar dit lijkt meer op Van Halen soms dan op deze voormalige topband.

De opmerking hierboven snap ik helemaal niet, misschien kan shrink die uitleggen? Udo Dirkschneider was namelijk terug bij Accept en de groep maakte met Objection Overruled een niet-lullûh-maar-spelûh-plaat.

Was ik bij verschijnen hiervan even oud geweest als bij het verschijnen van Restless and Wild dan was ik wild-enthousiast geweest, maar inmiddels was ik tientallen albums verder en als vader druk met luiers, flesjes en meer. Dan zit je er toch anders in.

Met de nuchterheid van nog eens 31 jaar verder valt op dat de groep alle misverstanden wilde uitsluiten door de Teutoonse metal te maken die door de fans werd gevraagd. Dezelfde die het live het beste deed.
Het is dus compromisloos hard met vaak de solovirtuositeit van gitarist Wolf Hoffmann. Metal als in de New wave of British metal met AC/DC-achtige meebrulrefreinen. Tegenwoordig heet het ook wel classic metal, waarbij dient te worden opgemerkt dat de Duitsers een volstrekt herkenbaar geluid hebben.

Lekker beuken in het titellied dat het album aftrapt, prachtige solo in het vierkante Slaves to Metal en akoestische gitaren in semiballade Amamos la Vida. Gewoon doen waar je goed in bent.
De Japanse fans boften weer eens met een bonus: op JijBuis blijkt Rich and Famous een knus rockende meezinger te zijn.

Laat ik als favo's de snelste nummers kiezen, dus de opener, Sick, Dirty and Mean en slotlied This One's for You. Als album: degelijk Duits staal dat precies doet waarvoor het is bedoeld.

Ik heb toch maar Eat the Heat overgeslagen door die slechte cijfers.
Objection Overruled is weer een geinig tussendoortje dat nergens echt opvalt, maar voorbij is voordat je het doorhebt. Titeltrack is het leukste nummer.

1. Reckless and Wild
2. Balls to the Wall
3. Russian Roulette
4. Breaker
5. Metal Heart
6. Objection Overruled
7. I'm a Rebel
8. Blind Rage
9. Accept
10. Too Mean to Die
11. Humanoid
12. The Rise of Chaos

Ik zou zeggen; denk zelf!