Boz Scaggs - Down Two Then Left (1977)

Opvolger van Silk Degrees maar haalt het niet met dit niveau. De single Hollywood is wel aardig..

Prima cd van Boz.
Zit alleen teveel in het keurslijf van Toto, maar daardoor een wel zeer prettig in het gehoorliggende cd.
Muziek die je kan opzetten als je nog enkele honderden kilometers moet rijden. Zet 'm op repeat en je komt met een zonnig gevoel aan op je bestemming.

Precies daar zit ook de zwakheid van dit album.
Hij kabbelt heerlijk voort zoals de rivier die maar blijft stromen, alleen de eerste stroming lijkt op de laatste.

Er zijn geen echte uitschieters, zowel naar boven als naar beneden.
Meer "guts" of soul had dit album geen kwaad gedaan, hierdoor is de cd in de anonimiteit beland.
Tussen tussen twee super albums in.

Boz lijkt in een sandwich te zitten - is dat dan de reden van zijn geknepen stem?

Lekker average = 3 sterren.

Voor tussen de soep en de aardappelen. Of in een lift. Of in de supermarkt. Of op Sky-radio. Of in de auto ?...

Boz ging totaal onvoorbereid de studio in, alle nummers werden ter plekke geschreven. Helaas sloeg de vlam niet in de pan waardoor het totaal het ambachtelijke niet ontstijgt. Ik kan me kwa melodie dan ook werkelijk geen enkel nummer van deze plaat herinneren, het keutelt allemaal maar een beetje voort. Slecht is het niet, maar als ik 'm niet in de kast zou hebben staan ( op antiek vinyl dus ) zou ik 'm niet missen ..........

Bekende naam, maar voor mij totaal onbekende muziek, Niet helemaal onbegrijpelijk nu ik dit album beluisterd heb. Erg matig dit. Zang is ook geen top, Muzikaal dertien in een dozijn. Nee, niet mijn ding: 2,5*.
Bijzonder dat dit album redelijk goed genoteerd staat in de Oor jaarlijst 1977 (gedeeld 32e).

Inderdaad niet zo goed als Silk Degrees, maar toch goed te verteren. Fraai drumwerk van Jeff Porcaro (let op einde van Gimme the goods) en fijne vroege gitaarsolo van held Steve Lukather in A Clue.

Het wordt trouwens hoog tijd voor fatsoenlijke reissues/deluxe edities van platen van meneer Scaggs. Silk Degrees reissue uit 2007 was bijna een belediging met als enige toevoeging drie live-nummers.

al die bonus nummers en live uitvoeringen hoeven voor mij niet .Silk degrees was in 1976 een goede lp ,ik denk niet dat die extra nummers het beter maken .trouwens Boz live is soms niet om aan te horen..

Laten we dan een uitzondering maken voor Boz Scaggs - Greatest Hits Live (2004) - MusicMeter.nl Bijzonder gaaf livealbum met een Boz die laat horen echt wel live te kunnen zingen.

Dat laatste kan ik niet beoordelen, maar ik begrijp die roep om remasters en/of deluxe edities ook nooit zo goed. Ik ben doorgaans tevreden met het originele album. De nummers die jaren later als bonus op deluxe edities verschijnen, zijn doorgaans niet voor niets weggelaten van de originele uitgave. Tuurlijk, er zijn zat uitzonderingen, want artiesten zijn niet altijd de beste beoordelaars van hun eigen werk.

Maar al die opgerekte heruitgaves met demo's en live-opnamen hoeven voor mij doorgaans niet. Dit album heeft geen deluxe editie nodig wat mij betreft. Al was het maar omdat a) de geluidskwaliteit van de originele CD uitstekend is, en b) niet elk nummer even goed is. Ik kan me nauwelijks voorstellen dat er na zoveel jaar nog nummers uit deze periode op de plank liggen die hier veel aan toevoegen.

Inderdaad was dit een wat teleurstellend album nadat Boz met Silk Degrees een wereldsucces had geboekt. Ik ben geneigd om het hierna volgende album als de échte opvolger van SD te zien, die is een stuk beter, en ook steviger.
De songs op DTTL zijn niet allemaal even sterk, er zitten echt een paar mindere broeders bij. Toch valt er muzikaal best wel wat te genieten, vooropgesteld dat je van AOR-achtig luistervoer houdt. Natuurlijk zwaar beïnvloed door de sessiemusici van Toto, en die stelen opm sommige nummers toch weer de show. Marty noemt enkele voorbeelden van muzikale miniatuurtjes die toch wel hoogstaand zijn.