0
geplaatst: 23 maart 2013, 14:56 uur
Brennisteinn laat de nieuwe koers horen van Sigur Rós nu de band - weer - met zijn drieën zijn. Meer baspartijen, meer nadruk op percussie en het knappe van Brennisteinn is ook dat er een aantal partijen inzitten dat palindromen zijn. De band paste dat trucje al eens toe in het verleden in het nummer Staralfur maar hier zitten er meerdere in. Zoeken maar!
Hryggjarsúla is een gestripte en hier en daar een omgekeerde Brennisteinn. Ofbirta is ook zo iets: ik sluit niet uit dat dit ook een gestripte en omgekeerde versie is van een nieuw nummer op het album. Al met al heeft Sigur Rós in het verleden wel eens wat originelers op de EP's gezet maar toch ben ik wel te spreken over de EP als geheel.
Hryggjarsúla is een gestripte en hier en daar een omgekeerde Brennisteinn. Ofbirta is ook zo iets: ik sluit niet uit dat dit ook een gestripte en omgekeerde versie is van een nieuw nummer op het album. Al met al heeft Sigur Rós in het verleden wel eens wat originelers op de EP's gezet maar toch ben ik wel te spreken over de EP als geheel.
0
geplaatst: 12 april 2013, 18:14 uur
Deze EP is de voorbode voor een nieuw album van de IJslanders, hun tweede in evenveel jaren tijd reeds. Het titelnummer van de EP zal op de later te verschijnen plaat komen te staan, de overige twee songs zijn eerder sfeerschetsen dan eigenlijke songs. Veel ambient-invloeden, en titelnummer 'Brennistein' als groots en duister monument. Dit nummer is dreigend en ook een beetje mistroostig, en vooral spannender dan de nummers op 'Valtari'. Hoewel dat album ook wel zijn charmes heeft.
Ik heb de EP de laatste twee weken geregeld beluisterd, en ik ga er niet om liegen; dat was vooral ter wille van het titelnummer. "Waarom dan niet enkel dat nummer draaien?", vraagt een mens zich af. Wel, ik wilde wel 'ns kijken of de twee andere nummers qua feeling na een aantal luisterbeurten plots wel zouden opleven. Wat dan ook gedeeltelijk het geval is.
'Hryggjarsúla' schoot de eerste keren bijna blindelings op me af, om me als een flauwe schim te passeren. Maar het is best meeslepend, en de sfeer is ook dermate fraai neergezet dat ik er überhaupt geen graten in zie door dit soort nummers te worden meegesleept.
Het is gewoon weer op en top Sigur Rós die we hier horen, en daar ben ik blij om. De band grijpt weer wat verder terug in het verleden, en lijkt dat keerpunt voorbij; het kan alleen maar beter nu, of dat lijkt de muziek me toch voor te spiegelen.
Deze EP verdient een goeie score, maar toch vooral omwille van het titelnummer. Maar als ze dit niveau een hele plaat lang kunnen vasthouden, zou dit er wel 'ns eentje kunnen worden die zich terug kan meten met hun allerbeste werk.
3,5 sterren
Ik heb de EP de laatste twee weken geregeld beluisterd, en ik ga er niet om liegen; dat was vooral ter wille van het titelnummer. "Waarom dan niet enkel dat nummer draaien?", vraagt een mens zich af. Wel, ik wilde wel 'ns kijken of de twee andere nummers qua feeling na een aantal luisterbeurten plots wel zouden opleven. Wat dan ook gedeeltelijk het geval is.
'Hryggjarsúla' schoot de eerste keren bijna blindelings op me af, om me als een flauwe schim te passeren. Maar het is best meeslepend, en de sfeer is ook dermate fraai neergezet dat ik er überhaupt geen graten in zie door dit soort nummers te worden meegesleept.
Het is gewoon weer op en top Sigur Rós die we hier horen, en daar ben ik blij om. De band grijpt weer wat verder terug in het verleden, en lijkt dat keerpunt voorbij; het kan alleen maar beter nu, of dat lijkt de muziek me toch voor te spiegelen.
Deze EP verdient een goeie score, maar toch vooral omwille van het titelnummer. Maar als ze dit niveau een hele plaat lang kunnen vasthouden, zou dit er wel 'ns eentje kunnen worden die zich terug kan meten met hun allerbeste werk.
3,5 sterren
* denotes required fields.
* denotes required fields.