Accept - Death Row (1994)

Nog zo'n album dat totaal ondergewaardeerd word. Het is zeker niet zo'n uitstekende plaat als de klassiekers, maar er valt best wel wat te genieten. Alles is nog wat simpeler en directer geworden, maar de band trekt zich behoorlijk uit de slag getuige nummers als Sodom & Gomorra, Death Row of Guns 'R Us. Ook de re-make van Generation Clash is zeker niet slecht en hetzelfde mag gezegd worden van de twee afsluitende instrumentaaltjes.

Het is opnieuw die bekende Teutoonse mix tussen midtempo stampers en een paar iets snellere nummers, de grootste verrassing zit voor mij in de aanwezigheid van twee instrumentale nummers. Ik denk dat op hun vorig album hun eerste instrumentaal nummer ooit staat. Ik vind het allemaal zo denderend niet meer. 71 minuten Accept is trouwens ook meer dan genoeg voor één album.

Death Row is in mijn beleving nog best een sterke aflevering uit de Acceptkronieken. Met twee poten in de jaren 90 maar toch ook met voldoende pure heavymetaltrekken die Accept altijd kenmerkten. Ook de hairtrekjes worden daarbij niet vergeten. Eat The Heat wordt daarvoor nog eens afgestoft door middel van een remake van Generation Clash. Dat voegt op zich niet zoveel toe al is het de stem van Dirkschneider die er toch stiekem iets speciaals van maakt. Het speelt allemaal lekker weg. De lange speelduur is voor mij geen obstakel gebleken.

Accept vernieuwde enigszins zijn geluid op de tweede met Udo Dirkschneider na diens terugkeer. In opener Death Row hoor ik jaren '90-(nu-)metal. Daar heb ik bar weinig mee, maar met het tweede nummer Sodom & Gomorra is het ouderwets beuken met daarin bovendien in de gitaarsolo de Sabeldans uit 1942 van de Armeense componist Aram Khachaturian, hier zoals hij het bedoelde. Vind ik zo leuk bij Hoffmann, die klassieke citaten in zijn gitaarspel!

Het nadeel van 'ouderwets beuken' is dat je het de groep al veel vaker hebt horen doen. U begrijpt wat ik bedoel: er valt altijd wat te zeuren, of Accept nou wat nieuws doet of niet... Voor mij is Accept typisch een groep waarvan een heel album niet per se mijn aandacht vasthoudt, zeker niet zo'n lange als deze. Tegelijkertijd valt er via streaming een prima afspeellijst van hun oeuvre te maken.
Andere hoogtepunten op Death Row zijn voor mij het snelle Guns 'R' Us over het Amerikaanse recht op wapenbezit (de teksten op deze Accept zijn wederom van Wolfmanns echtgenote Deaffy), het midtempo Prejudice met een thrashachtige riff (zo hoorde ik de groep niet eerder) en het hakkende Bad Religion met een persoonlijke (?) tekst over een moeilijke jeugd.
Opvallend is dat het album afsluit met twee instrumentale nummers, oftewel Hoffmann in de volgspot. Writing on the Wall is kalm met een akoestische basis en hetzelfde geldt voor Pomp and Circumstance, waarin Land of Hope and Glory uit 1901 van de Brit Edward Elgar is verwerkt. In 2003 en 2016 zou de gitarist zelfs soloalbums met zijn klassiek-beïnvloede gitaarspel uitbrengen.

Die kruising van klassieke muziek met metal vind ik dus aangenaam, verder een degelijk album. Krappe 7.

Misschien mosterd na de maaltijd, maar ik deel veel van wat je verleden jaar schreef, RonaldjK. Death Row is een degelijk album maar maakte weinig impact in vergelijking met dingen als Restless And Wild of Breaker. Wellicht is het ook omdat veel nummers en ook het album best wel lang duren. Neem bijvoorbeeld opener Death Row dat met zijn midtempo de boel maar matig op gang helpt. Sodom & Gomorrah is net wat venijniger hoewel dat best wel lang doorhakt. Het is juist het stukje Sabre Dance dat het nummer net wat interessanter maakt. Niettemin is het altijd een welkome gast in de speler als ik weer eens een Acceptweekje voor mijzelf organiseer.

Dit keer valt me op hoezeer het gortdroge geluid lijkt op dat van Judas Priest ten tijde van British Steel. Er komen ook veel van die Priestmotiefjes terug links en rechts. In Stone Evil bijvoorbeeld. Dat nummer helt in het refrein best vaak over naar de riff en groove van Metal Gods.
Verder ben ik erg gek op The Beast Inside. Dat is echt een Accept-oefening die doorpakt op de jaren '90. De lome groove in het nummer is onweerstaanbaar. Udo's zang is hier agressiever dan ooit.

Afsluiten met twee nietszeggende instrumentaaltjes zoals Drifting Apart en Pomp And Circumstance is wat mij betreft volstrekt onnodig. Die nummers laten vooral de klassieke fetish van Wolf Hoffmann horen. Het zou beter op een solo-album van 'dem Wolf' hebben gepast. Of als intermezzo in een Accept song zoals Sodom And Gomorrah, Metal Heart en Bound To Fail.

Ergens is het toch wel jammer dat het na drie albums alweer ophield met de hernieuwde samenwerking tussen Hoffmann en Dirkschneider. De Accept met Mark Tonillo is best oké, maar de drilboor van Udo is onlosmakelijk verbonden met het klassiek georienteerde spel van der Wolf. Dat is een mening die pas in de loop der laatste jaren tot mij doordrong hoewel ik vind dat ze met Mark Tornillo geen betere vervanger hadden kunnen wensen. Maar goed, Death Row pakken ze niet meer van ons af.

Ik reageer soms op berichten van vóór 2010. Op een forum als dit kan dat heel goed!